Torfowy Rojst

[Wilcza Góra]

Gdyby uśmiech Wilczomlecza generował światło, to prawdopodobnie oślepiłby nim teraz tajemniczą kotkę. Uszy w ekscytacji stanęły na sztorc, a w oczach ponownie rozpaliła się ciekawość i nowa doza zaufania. Podszedł jeszcze kilka kroczków bliżej i ponownie usiadł.
No przecież, oczywiście że żartowała i go nauczy! W końcu tylko porządne koty łowią ryby, jak mógł o tym zapomnieć! Jak dobrze, bo przez moment zaczął się już martwić, czy nie ma do czynienia z jakąś bandytką czy innym zbirem. – Dziękuję!! Bardzo dziękuję! – Podziękował najgrzeczniej jak na ten moment potrafił, starając się nie eksplodować z radości.
Na dalsze słowa kotki wypiął dumnie pierś. – Nie ma problemu, jestem skoordynowany i nie boję się ani błota, ani wody! – Drobnego detalu, mianowicie że nauki pływania jeszcze przed nim, postanowił nie wspominać.
Pytanie odnośnie światła wzięło go jednak z zaskoczenia. Na chwilę opanował swój entuzjazm i przekrzywił łeb, bez przerwy wlepiając wzrok w kotkę. – No… No z góry? – Odpowiedział dosyć szybko, nie do końca pewien czy to jakieś podchwytliwe pytanie.

[Uśpione Echo]

Jestem świadkiem kolejnej zmiany w postawie szaraka i mimowolnie myślę o tym, jakie to fascynujące, że niektórzy są tacy. Na moim miejscu powinna być teraz Świt, świetnie by się bawiła. Ale Świt znowu gdzieś się pałęta. Jak na matkę prowadzi bardzo wypadowe życie.
Lakonicznie kiwam głową, nie do końca wiedząc, jak zareagować na podziękowania. Może mi podziękować, kiedy już faktycznie cokolwiek załapie... albo złapie.
– To dobrze – stwierdzam na jego kolejne słowa.
Zamyślam się krótko po odpowiedzi dotyczącej światła. Chyba zaczęłam od nie najlepszej strony, on nie ma najmniejszego pojęcia o połowie ryb.
– Nie jakkolwiek z góry. A od światła zależy, gdzie pada twój cień. Podstawową zasadą jest trzymanie swojego cienia z dala od wody, inaczej żadna ryba nie podpłynie. Dlatego skup się i zajmij odpowiednie miejsce. – Zadanie najprostsze z możliwych, ale im prędzej zacznie sobie wbijać dobre nawyki, tym lepiej.

[Wilcza Góra]

Przytakiwał energicznie do każdego nowego słowa wypowiadanego przez kotkę. No tak, no przecież, cień pada na wodę i ryby wszystko widzą czy tam czują, czy jakkolwiek. Wtedy koniec łowów, proste i logiczne. Podszedł jeszcze bliżej, znajdując się maksymalnie nie dalej niż jedną lisią długość (a może to już bardziej króliczy skok) od kotki, ale chyba nie naruszał jeszcze przestrzeni osobistej swojej nauczycielki? Zależy jak dużo owej przestrzeni wokół siebie za takową uznawała.
Teraz przyszło na poprawne usadowienie się przy rzece. Biorąc sobie do serca wiedzę, jaką przekazała starsza kotka, młody terminator usiadł przy brzegu, starając się zwracać uwagę na to, by jego cień nie padał na wodę. Wolałby nie skompromitować się na samym początku nauk przed swoją nauczycielką, ani przed rybami. – Jakoś tak? – Po uznaniu, że wykonał zadanie tak jak trzeba, spojrzał się ponownie na kotkę i czekał na dalsze instrukcje.

[Uśpione Echo]

Wbrew temu, co mógłby sugerować dotychczasowy entuzjazm Rzeczniaka, zabiera się do zadania... starannie, to chyba odpowiednie słowo. I ostatecznie robi to tak, żeby jego cień nie płoszył ryb. Czyli zgodnie z zaleceniami. Może to jeszcze nie połowa sukcesu, ale przynajmniej nie spalił swoich szans na samym początku.
– Widziałeś, jak trzymałam łapę? – pytam, dołączając do niego w siedzeniu na brzegu. I uprzedzając odpowiedź (musi być twierdząca, jeżeli ma w głowie więcej niż zmięty kłak), tak jak poprzednio zanurzam palce w lodowatej wodzie. – Może być też końcówka ogona, nieistotne. Byle coś kusiło ryby i nie ograniczało ci ruchów. I było nieruchome. Najlepiej cały bądź nieruchomy... jak jedzenie dla ryb, nie drapieżnik.
Pomimo że nie mam żadnych wątpliwości, upewniam się, że sama nie zacieniam tafli, po czym prostuję plecy i zastygam w bezruchu, pozwalając łapie na nowo przyzwyczaić się do niskiej temperatury.
– Teraz czekamy – informuję, jakby to nie było jasne. – Uzbrój się w cierpliwość. To zwykle trochę trwa.

[Wilcza Góra]

Papugowania ciąg dalszy. Wilczomlecz chciał odpowiedzieć na pytanie kotki, lecz szybko zamknął pysk w momencie gdy ta zaczęła mówić dalej, pozostało wtedy tylko wciąż przytakiwać. Zanurzył zdecydowanie więcej niż tylko palce łapy i momentalnie skrzywił się na kontakt z niezbyt ciepłą wodą. Znaczy się, woda jest super, w końcu jest z Rzeki, ale to nie czas i miejsce na pływanie, trzeba łowić ryby. – Jak jedzenie dla ryb… – Powtórzył po swojej mentorce.
Na wspomnienie o byciu cierpliwym spojrzał się na kotkę i rzekł z dumą – O, o tym akurat wiem. Nie ma problemu, jestem BARDZO cierpliwy! – Cierpliwość to jego drugie imię! Technicznie to już trzecie, odkąd jest Wilczą Łapą, ale to detal. Srebrzyste Jezioro często wspominało Wilczomleczowi o tym, jak istotna jest cierpliwość przy łowieniu ryb. Z perspektywy czasu może była to swego rodzaju aluzja ze strony rodzica odnośnie jego charakteru, ale młody terminator wierzył, że sobie poradzi.
Podczas lustrowania kotki, młodzik ostatecznie zauważył, że mógł trochę przesadzić z zanurzeniem łapy w wodzie, więc szybko skorygował swoją postawę by pod wodą znalazły się tylko palce, tak jak robi to jego mentorka, nie zapominając oczywiście o upewnieniu się jeszcze raz, że jego cień nie pada na wodę. Pozostało już tylko poświęcić większość swojej mentalnej mocy przerobowej na zastygnięcie w bezruchu i oczekiwanie.

[Uśpione Echo]

Spoglądam na niego z powątpiewaniem. Może niesłusznym, w końcu jakoś wytrwał moje czekanie na rybę. Wykazywane od początku wielkie zaangażowanie działa na jego korzyść i nie spodziewam się, że po kilkudziesięciu uderzeniach serca odejdzie od brzegu i pójdzie, skąd przyszedł (pół biedy), ale nie mogę wyzbyć się wrażenia, że z nadgorliwości byłby zdolny rzucić się na przepływający liść, gdyby zjawił się szybciej od ryby.
– Wypatruj poruszającego się pod wodą kształtu – odzywam się po chwili milczenia. Tylko trochę ze względu na tę wcześniejszą myśl. I bynajmniej nie z braku wiary w jego cierpliwość. – Jak myślisz, co potem?
Przyglądał mi się uważnie, a skoro tak mu zależy na nauce, to co do tego nie powinien potrzebować już szczegółowych instrukcji. Szczególnie, że łowienie nie jest skomplikowane. Co najwyżej monotonne.

[Wilcza Góra]

Wilczomlecz bez przerwy starał się pozostać oazą skupienia i cierpliwości, jednak głos kotki, który urozmaicił oczekiwanie na rybę, był jak najbardziej mile widziany. – Jak zobaczę ten kształt… To muszę go wyłowić, tak z rozmachem, łapą, jak ty wcześniej! – Odparł z coraz to bardziej narastającym entuzjazmem bliżej końca wypowiedzi, barwnie przypominając sobie jak jego mentorka wyrzuciła wcześniej rybę z wody. – W ogóle, mówiłaś że ogonem też można łowić, prawda? Próbowałaś kiedyś? Bo ogon masz taki fajny, puchaty. Do łowienia na pewno dobry!
Pomimo pogadanki i faktu, że na kilka uderzeń serca przyglądał się wspomnianemu ogonowi, młody terminator wciąż starał się brać do serca wszystkie wymienione wcześniej przez kotkę wskazówki i pozostawał w perfekcyjnej (na swoje standardy) rybo-łowieckiej pozycji.

[Uśpione Echo]

– I z pazurami. Ryby są śliskie, łatwo się wymykają. – Jest jeszcze jedna rzecz, o której dobitnie przekonałam się podczas treningu, dokonując różnych prób przed zdecydowaniem się na jedną metodę. – Ale zanim zaatakujesz, zaczekaj, aż zacznie skubać cię po palcach. Tak jest najłatwiej, masz ją blisko i jest najmniej czujna.
W ich świecie najmniejsza czujność to nadal ogromna czujność. Niejedna lądowa piszczka mogłaby brać przykład od wodnych przyjaciół, a za myszą czy królikiem przynajmniej można pobiec. Porównania do tradycyjnego polowania zostawiam dla siebie; wątpię, by kocur miał dużo praktyki za sobą.
– Mhm, wolę łapą. Wyraźniej czuję nią ruchy ryb. Twój ogon raczej sprawdziłby się lepiej od mojego.

[Wilcza Góra]

Młodzik kolejny raz przytaknął z nie mniejszą gorliwością, pochłaniając jeszcze jedną wskazówkę związaną z łowieniem ryb. – Okej, postaram się! – potwierdził, że przyjął do wiadomości radę mentorki.
Na dalsze słowa kotki, związane z ogonem, pokręcił pytająco głową i instynktownie poruszył wspomnianą częścią ciała. – Oh? Przez krótsze futro? – Nie miał do końca wytłumaczenia w czym aż tak bardzo miałoby to pomóc, ale nie widział innej, większej różnicy pomiędzy jego ogonem a mentorki. Po chwili zastanowienia zorientował się, że w pewien sposób odpowiedź już padła i wtedy młody detektyw połączył wszystkie kropki – przez długie futro na ogonie trudniej wyczuć podpływającą i skubiącą owy ogon rybę, na pewno o to chodziło! Nie czekał więc już na odpowiedź kotki, tylko sam sobie po cichu przytaknął z zadowolonym wyrazem pyska.
W głowie przez chwilę krążyła mu jeszcze myśl, czy może nie spróbować łowić ogonem, skoro miał do tego predyspozycje, jednak postanowił nie zmieniać swojej metody łowów, aby łatwiej było mu papugować mentorkę.

[Uśpione Echo]

Kiwam głową dla potwierdzenia oczywistości, choć nie wiem, czy ten gest w ogóle dociera do oczu Rzeczniaka. W zasadzie lepiej żeby nie, powinien skupiać się na wodzie. Tak jak ja; nie odrywam wzroku od tafli, jedynie poprawiam się nieco w siadzie, gdy orientuję się, że przechylam się nieco za mocno. Jeszcze nie do poziomu narzucania się rybom, ale nie chcę zmierzać w tym kierunku i zamiast cieniem, który pada w przeciwnym kierunku, straszyć swoim odbiciem.
A skoro wszystko wyjaśnione i teraz już serio pozostaje jedynie czekanie, zamieram z odruchowo ściszonym oddechem i obserwuję hipnotyzujący ruch wody. Przy czym nadal staram się bacznie nasłuchiwać otoczenia. To byłoby wyjątkowo niezręczne dać się podejść jakiemuś lisowi, bo zamyśliło się nad nicością.

[Wilcza Góra]

Mentorka nie kontynuowała pogawędki i w pełni skupiła się na łowach. Wypadało chyba zrobić to samo, chociaż Wilczomlecz chętnie by dalej pogadał. Cóż, zawsze będzie mógł jeszcze trochę ją pomęczyć- znaczy się zaczepić do luźnej rozmowy, gdy już wyłowią po rybie!
Łapa? W wodzie. Cień? Totalnie niewidoczny, schowany poza wodą. Cisza? Absolutna. Lepiej już nie będzie, więc ostatnie co młody terminator zrobił przed całkowitym skupieniem się na tafli wody, to powtórzenie sobie kilka razy w głowie, że nie można od razu rzucić się na rybę i aby pamiętać o wyciągnięciu pazurów. Cierpliwość to jego trzecie imię, na pewno się uda...

[Kokoryczka]

Echo nie musiała długo czekać, a mała, drobna rybka zaczęła ją skubać po palcach u łapy. Bystrzanka nie zdawała się pojmować niebezpieczeństwa, w jakie się właśnie wpakowała.

Echo: lvl: 4 | S: 14 | Zr: 15 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 75/75 | W: 65/65

Wilcza Łapa również nie czekał długo. Do jego łapy przypłynął jazgarz. Jednak... Nie ruszał się. Widocznie zaczepił się o łapę rzecznego terminatora i nie mógł dryfować dalej. Biedna, martwa rybka.

Wilcza Łapa: lvl: 1 | S: 6 | Zr: 6 | Sz: 4 | Zm: 4 | HP: 65/65 | W: 35/35

[Uśpione Echo]

Nastawiłam się na dłuższe oczekiwanie, a tymczasem ledwie nastaje cisza, z odmętów wypływa cień. Śledzę go uważnie, bez żadnej gwarancji, że podpłynie akurat do mnie, ale właśnie tak się dzieje. Kiedy czuję dotyk na łapie, ostrożnie przenoszę ciężar ciała na tyły, aby móc bez odbierania piszczce przekąski – staram się pozostać tak nieruchomo, jak tylko to możliwe – zbliżyć drugą łapę, a następnie wykonać zamach mający na celu podważenie ryby i wyrzucenie jej na brzeg, wszystko to z pomocą pazurów, które (na to liczę) umocnią chwyt. Najgorsze to złapać i potem widzieć, jak zdobycz jednak wyślizguje ci się z łap i ląduje z powrotem w wodzie.

[Wilcza Góra]

RYBA!
Młodzik ledwo powstrzymał się od celebracyjnego miauknięcia gdy przy jego łapie znalazła się potencjalna ofiara. Wydawała się być mało energiczna – może się skradała, albo Gwiezdni pomogli, by zjawiła się akurat taka łatwa do złapania, na dobry początek przygody z łowieniem ryb.
W czaszce młodego terminatora nie było teraz miejsca na ocenę czy owa śliska piszczka rzeczywiście żyje, czy nie. Całą siłę umysłu poświęcał by działać zgodnie z instrukcjami mentorki, więc automatycznie spróbował wyrzucić rybę z wody za pomocą drugiej, uzbrojonej w pazury łapy.

[Kokoryczka]

Wichrzaczka odczekała na dogodny moment i chlup! Wyrzuciła rybę na brzeg bez większych trudności.

+5exp

Echo: lvl: 4 | S: 14 | Zr: 15 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 75/75 | W: 65-3=62/65

Rzeczniak nie zdawał sobie sprawy, że rybka już jest martwa, więc złowił ją tak, jak instruowała go wcześniej Uśpione Echo. Przynajmniej mu się udało!

+5exp

Wilcza Łapa: lvl: 1 | S: 6 | Zr: 6 | Sz: 4 | Zm: 4 | HP: 65/65 | W: 35/35