Trening Popielatej Łapy

[Sokoli Cień]

Oho? Wyglądało na to, że Popielaty mógł powtórzyć występy artystyczne swojego mistrza sprzed wielu księżyców. To prawda, że czekał przy kopcu, ale czy na pewno zachował wszelką ostrożność wymaganą w czasie polowania? Zdaje się, że nie. Więc kiedy skoczył na kreta, ten już zagłębiał się na nowo w swój korytarz, próbując uciec jego łapom, które dość gwałtownie zapadły się w sypką ziemię. To musiało być dla kocura całkowicie nowe i niespotykane doświadczenie. Ciekawe, co dalej? Będzie próbował chwycić kreta, czy może jednak tym razem po prostu odpuści i pozwoli mu iść całkowicie wolno?

[Popielate Niebo]

Nie chciał jeszcze odpuszczać. Próbował zahaczyć kreta pazurami i jakoś wyciągnąć go na powierzchnie, bo być może zwierzę nie zdążyło jeszcze uciec zbyt głęboko. Wycofanie się i czekanie przy kopcu z nadzieją, że kret postanowi się pojawić nie było według niego dobrym pomysłem. Mógł tak zmarnować cały dzień i się nie doczekać, a jednak zależało mu na złapaniu choćby jednej myszki. Wracanie z pustyni łapani to wstyd.

[Sokoli Cień]

To, co nastąpiło po chwili, można było określić w jeden, dość prosty sposób - szarpanina. Kret próbował uciec, a terminator nie chciał odpuścić, starał się złapać go pazurami, więc siłą rzeczy, kiedy z nim walczył, zaczął rozkopywać świeży kopiec, brudzić się i generalnie nie było to wcale łatwe zadanie. Zdawało się, że kret jednak mu ucieknie, że będzie musiał się obejść smakiem, ale w końcu kocur zdołał wydobyć go nad ziemię, co było na pewno sukcesem, bo pozwalało już na dalszą szarpaninę bez większych problemów i pozbawienie go życia - o ile oczywiście terminator miał na to siłę i wiedział, jak tego dokonać. Tak czy inaczej, łapy całe miał ubrudzone ziemią, kret również nie wyglądał teraz na zbyt czystego, więc zapowiadała się ciekawa zabawa na świeżym kopcu.

[Popielate Niebo]

Nie poddawał się ani nie przejmował ziemią przyczepiającą się do jego długiego futra. To akurat najmniejszy problem. Owszem, po wszystkim będzie wyglądał jak gdyby miał do czynienia z lawiną, ale grunt, że wróci do obozu z kretem w pysku. Popielata Łapa siłował się ze zwierzęciem starając się przygwoździć je do ziemi pazurami i zagryźć. Kłami celował w gardło, a jeśli nie mógł tam z jakiegoś powodu dosięgnąć, to w kark. Wiedział, że jeśli pozwoli kretowi uciec zmarnuje swoją szansę i drugi raz już go nie wyciągnie, dlatego też ani myślał do tego dopuścić.

[Sokoli Cień]

Walka była trudna i zdecydowanie zażarta, ale, cóż, opłacalna. Był brudny, na pewno zmęczony, ale ostatecznie udało mu się wbić zęby w kart zwierzyny. Po pewnym czasie okazało się, że terminator wyszedł zwycięsko z tej dość groteskowej sytuacji i miał przed sobą swoją pierwszą zwierzynę. Pytaniem jednak pozostawało - co zamierzał zrobić dalej? O tym nie mówili zbyt wiele, więc decyzja zależała już całkowicie od syna Zaśnieżonej. To była praktyczna nauka dla przyszłego wojownika, który musiał wiedzieć, że nikt za niego decyzji nie będzie podejmował. Tak więc musiał teraz sam stwierdzić, jak chciał postąpić.

[Popielate Niebo]

Dopiął swego. Był cały ubabrany ziemią, był też już zmęczony i zziajany, gdyż szarpanina z kretem wymagała od niego wytężenia wszystkich sił, ale też promieniał dumą i samozadowoleniem. Chwycił w paszczę martwego kreta i zaniósł go w miejsce, w którym ostatni raz widział mistrza. Dopiero wtedy przyszło mu do głowy, że w sumie nie wiadomo, co dalej. Na moment zastygł, zastanawiając się, co robić. Sokoli Cień nie powiedział ile ma upolować. Domyślał się jednak, iż jedna zwierzyna to nikły pożytek dla klanu. Instynktownie postanowił ukryć kreta w wysokich trawach i ewentualnie pod zeszłorocznymi liśćmi kreta, gdyż podejrzewał, iż jeśli jedzenie będzie leżało na środku pola jak gdyby nigdy nic, to ktoś mu je ukradnie. On by tak zrobił.
Następnie ruszył ponownie pod wiatr na ugiętych łapach. Węszył i szukał kolejnej zwierzyny. Oby tylko nie kolejnego kreta. Tych miał dość.

[Sokoli Cień]

To, czy ukrycie kreta w trawie, było aby na pewno dobrym pomysłem, było zupełnie inną kwestią niż to, że terminator faktycznie coś zrobił. Zresztą, miał teraz zdecydowanie inne problemy na głowie, niż martwienie się tym, co dokładnie stanie się z kretem, skoro posłyszał jakiś ruch, szelest, a chwilę później dobiegła do niego woń królika. Był gdzieś w pobliżu, najwyraźniej przemieszczał się dokładnie między tymi wysokimi trawami i szukał dla siebie jakiegoś wygodnego, bezpiecznego miejsca. Może szukał tu jakiegoś pożywienia albo krył się przed niebezpieczeństwem, które wcześniej wypatrzył. Terminator go nie widział, jedynie czuł jego woń i słyszał ciche trzaski, gdy zwierzę się poruszało.

[Popielate Niebo]

Szybko zapomniał o krecie. Nie otrzymał na ten temat żadnych wskazówek i w razie czego Sokoli Cień mógł go poprawić. To była jego pierwsza próba polowania i nie musiał wszystkiego robić doskonale, to oczywiste. Poza tym miał przed nosem inną zwierzynę. Woń podpowiedziała mu, że ma do czynienia z królikiem, a zatem musi uważać na dźwięki. Popielata Łapa szedł pod wiatr, wyciszył oddech, uważał na przeszkody pod łapami, na nie szuranie brzuchem po ziemi, ogon trzymał na równej linii z grzbietem i nie wychylał się. Starał się podkraść do zwierzęcia za pomocą węchu oraz słuchu, skoro ten pozostawał poza zasięgiem jego wzroku, a gdy był już wystarczająco blisko wyskoczyć z kryjówki, wbić pazury w jego sierść, a zęby zatopić w karku bądź gardle, zależy gdzie dosięgał.

[Sokoli Cień]

Nie udało się. Królik dość szybko zorientował się, że nie jest tutaj sam i właściwie z miejsca ruszył biegiem, kierując się zapewne do swojej nory. O ile terminator zorientował się na tyle szybko, by móc jakoś zareagować, to miał jeszcze szansę go dogonić. Musiał jednak ruszyć właściwie z miejsca, w przeciwnym wypadku po prostu straci szansę na ten konkretny posiłek i będzie musiał pójść wysilać się gdzie indziej, co wcale takie dobre nie było, bo mimo wszystko tracił w końcu siły, o czym nie dało się na pewno zapomnieć.

[Popielate Niebo]

Nie miał pojęcia, co zrobił źle. Wydawało mu się, że o wszystkim pamiętał, wyglądało jednak na to, że był w błędzie. Popielata Łapa nie poddał się przy krecie, więc tym bardziej nie poddał się przy uszatym. Od razu ruszył za nim w pełnym sprincie z nadzieją, ze jeszcze uda mu się go dogonić zanim mięsko skryje się w niedostępnej dla kocura dziurze. Jeżeli znalazł się odpowiednio blisko skoczył na zwierzynę z zamiarem zatopienia w nim kłów oraz pazurów, by wydusić z niego życie.

[Sokoli Cień]

Błędy były do naprawienia, oczywiście, trzeba było je tylko w pełni przemyśleć, by wiedzieć, czego unikać w przyszłości. Na razie jednak liczył się tylko pościg, niemniej jednak terminator mógł sobie skakać do woli! Długouchy był sprytny, zmieniał kierunki swego biegu i wspaniale unikał jego łap. Pędził zdecydowanie w stronę swojej nory, skłonny do ratowania życia za wszelką chyba cenę. Więc terminatorowi nie pozostawało nic innego niż próba pościgu, o ile nie chciał sobie odpuścić tej akurat zdobyczy.

[Popielate Niebo]

Polowanie ciągnęło się niepotrzebnie długo, a Popielata Łapa wciąż biegł. Królik robił uniki, skakał to w lewo, to w prawo i kocur nie miał szansy, żeby go zatrzymać i trafić, ale to nie złamało w nim ducha. Potencjalna kryjówka uszaka była coraz bliżej, czasu było coraz mniej i Popielata Łapa sprężył wszystkie siły w ostatnich próbach złapania umykającej wciąż ofiary. Gonił za nią z nadzieją, że zahaczy królika pazurami, przewróci go i dostanie okazje do zatopienia kłów w jego karku bądź szyi, której ani myślał marnować. To całe szamotanie się z kretem i pogoń za królikiem były męczące, a energia Popielatej Łapy nie była nieskończona. Wolałby, żeby było inaczej, ale nikt nie był niezwyciężony, a już na pewno nie początkujący terminator.

[Sokoli Cień]

Jego wytrzymałość i upór coraz mocniej słabły, w końcu nie można mieć wszystkiego, czyż nie? Zapewne domyślał się, że jeśli nie złapie teraz królika, to nic więcej mu się nie uda tego dnia, bo łapy odmówią mu posłuszeństwa. Ostatecznie jednak udało mu się pochwycić zwierzynę! Zrobił to w ostatnim skoku, w ostatniej chwili, już naprawdę blisko nory długouchego, za którym tak uparcie pędził. Chciał jednak wyraźnie go dopaść i nawet kolejna, wściekła szamotanina, nie przeszkodziła mu w zwycięstwie. Ostatecznie zatopił zęby w ciele królika, co na pewno było dla niego dobre, bo wygrał w tym pojedynku, pytanie tylko, jaką poniósł za to cenę. Tak czy inaczej, miał zdobycz, co dalej?

[Popielate Niebo]

Był z siebie zadowolony. Dwie zdobycze przy pierwszych próbach to nie byle co. Popełnił błędy, był tego świadom, ale udało mu się je w porę naprawic. Popielata Łapa zacisnął szczęki na karku uszatego i zawlókł go do kryjówki kreta. Położył zwierzęta obok siebie i postanowił rzucił imię swojego mistrza w przestrzeń. Był już zmęczony i raczej nie wytrzymałby kolejnej pogoni, poza tym był ciekaw o czym zapomniał, dlaczego królik zaczął uciekać. Ten kret zresztą też.

[Sokoli Cień]

Czekał. Po prostu znajdował się w pobliżu jego pierwszej zdobyczy, gdyż przyszedł sprawdzić, jak ta wygląda, więc teraz jedynie wychynął zza traw i spojrzał uważnie na swego ucznia. Kocur był wyraźnie zmęczony, ale nie spodziewał się niczego innego, w końcu gonił całkiem długo za pożywieniem, musiał na nie uważać, musiał się starać, teraz potrzebował zdecydowanie głębszego oddechu, potrzebował zdecydowanie chwili na to, żeby wszystko przemyśleć. Ponieważ zaś był tym terminatorem, któremu Sokół lubił zadawać pytania i czekać na reakcję, nie powinno nikogo dziwić, że właśnie robił dokładnie to.
- Zatem? Jak się z tym czujesz i jak się w tym odnajdujesz? - zapytał na razie, chcąc po prostu, by kocur nabrał tchu. Skinął mu łbem na znak, żeby usiadł, czy nawet się położył, bo to w niczym z pewnością by im nie przeszkadzało, a młody byłby w stanie złapać potrzebny mu dech. To było zaś chwilowo najważniejsze, bo nie dało się dyskutować przy skrajnym wyczerpaniu.