Usiadła, gdy zaczął swój wykład z teorii polowania, bo jak spodziewała się - trochę tego było. Nie mogła powiedzieć, że nigdy wcześniej nie spotkała się z tymi zasadami, bo musiały jej się obić o uszy i to kilkukrotnie, ale jako że nigdy nie były jej potrzebne, zapominała szybko o nich. Jednak pozostało uczucie, że Łabędź nie mówi do niej teraz szyfrem tylko czymś znajomym.
- No że myszy to wrażliwe mikrusy, więc gdy chodzisz jak ciele to im cały świat podskakuje. Króliki mają dobry słuch, a ptactwo wzrok. - odpowiedziała obojętnie. Za dużo się o tym nasłuchała w swoim życiu by teraz przejmować się czy dobrze. Jeśli źle zapamiętała to pewnie dlatego, że te zasady były głupie i nielogiczne, proste.
Skinął głową. Karaś nie wyglądała na przejętą tym, co należy zrobić, żeby uporać się z tymi trudnościami, lecz nic nie szkodzi, Łabędź był tu od tłumaczenia. A jak okaże się, że mieli ozorem niepotrzebnie, bo kotka o wszystkim od dawna wiedziała to cóż... Chyba nie zaszkodzi odświeżyć wiadomości.
- Tak jest. - Poszedł w ślad za przyjaciółką i posadził tyłek na ziemi. Dziwnie byłoby tak nad nią stać jak kat nad dobrą duszą. - Dlatego kiedy polujesz na mysz, musisz przenieść ciężar ciała na tylne łapy. W ten sposób nie wykryje cię od razu, a przy dobrych wiatrach - jak już się zorientuje, będzie zbyt późno. Przy królikach wycisza się oddech, a jeżeli chodzi o ptaki, dobrą techniką jest przyczajenie się w ukryciu i atak znienacka. Chyba że jesteś na otwartym terenie, wtedy warto przystanąć w miejscu. Może i ptak dobrze widzi, ale kiedy nie wyłapie ruchu, to raczej nie zwróci większej uwagi. No i najlepiej do nich podchodzić od tyłu albo od boku.
Zastanowił się. O niczym nie zapomniał? O czymś istotnym? Miał nadzieję, że nie.
- Upolowaną piszczkę trzeba ukryć i trochę zakopać. Tak, by jakiś drapieżnik nie odkrył jej, nim skończysz polować i po nią wrócisz. To by było na tyle. Jakieś pytania? Bo jak nie to powiedz mi tylko, na czym polega pozycja łowiecka, tak dla spokoju ducha.
Nie lubiła tego rodzaju wiedzy. To było coś co każdy wiedział, ale dopiero gdy mu się o tym przypomniało. Nagle wszystko stawało się oczywiste i okazywało się, że słyszało się to przynajmniej trzy razy w tygodniu. Albo w przypadku Ości - gdy podczepiała pod patrol bardziej rozmownego wojownika. Część z nich chyba przejmowała się tym, że szara była taka duża, a dslej terminator, więc starali się niezwykle subtelnie przemycać wiedzę. Na tyle subtelnie, by niczego nie zapamiętywała, oprócz faktu, że próbowali ją czegoś nauczyć.
- Mhm, głowa i ogon na linii grzbietu i ugięte łapy, ale tak by nie szurać brzuchem. - odpowiedziała, korzystając z tego, że miała jedynie opisać pozycję, a nie ustawiać się. Już starczy, że jak zniknie między chaszczami to będzie musiała chodzić jak przyczajony cudak.
Liczył, że Karaś nieco się przełamie i chociaż mu tę pozycję zaprezentuje, ale jednak się przeliczył. No cóż, i tak będzie ją miał na oku, tak jak niegdyś przyglądał mu się Kałużowy Krok. Bezpieczeństwo ponad wszystko, a ostatnio tym bardziej należało dbać o to, kto gdzie i jak chodzi. Zagrożeń nie brakowało.
- Świetnie - pochwalił generalnie zadowolony, bo o pozycji łowieckiej to rozmawiali w odległych czasach. Może Czereśniowa Gałązka powoli wprowadzała Ość w polowanie? Albo ona sama próbowała nauczyć się czegoś od innych kotów. Takich, które nie były Łabędziem. - No to możesz ruszać w krzewy. Nic się nie martw, będę w pobliżu w razie co. To jak, dwie piszczki na dobry początek?
I - podobnie jak jego rudy mistrz kilka księżyców temu - skrył się w gąszczu, nie pozostawiając kotce możliwości jawnego protestu i wycofania się w ostatnim momencie. Czuł jak w brzuchu go ściska i to raczej nie z ekscytacji. Oby poszło dobrze. Wierzył w możliwości Karasiowej Łapy, trochę mniej w słuszność przymuszania jej do czegokolwiek. Polowania zwłaszcza. Ale może naprawdę się w to wkręci? Tak jak on?
Oczywiście, że nie zamierzała robić nic ponad wymagane minimum. Jeśli zależało mu na prezentacji to trzeba bylo mówić. Niekoniecznie by to zrobiła, ale byłyby większe szanse niż teraz. Skinęła głową na zgodę, starając się nie krzywić za bardzo, że będzie cały czas obserwowana. Nie lubiła tak, rzeczy wtedy często nie wychodziły. Ale może lepsze to niż pierwsze koślawe polowanie pod okiem Czereśni.
Ruszyła więc w zarośla i gdy nie widziała już Łabędzia w zasięgu wzroku odetchnęła i rzeczywiscie ugięła łapy, obniżyła łeb by tworzył gładką linię z grzbietem i ogonem, a następnie zaczęła wypatrywać jakiś śladów. Albo nasłuchiwać dźwięków. Wiatr nie był tak mocny jak mógłby na otwartych przestrzeniach, ale i tak owiewał jej mordkę czasem.
Karasiowa Łapa wyruszyła na polowanie. Ptasie Krzewy nie były ulokowane zbyt gęsto, dzięki czemu terminatorka nie miała problemów z przemieszczaniem się, a początek pory młodych liści oferował szersze pole widzenia, niezasłonięte gęstwiną liści. Mimo korzystnych do wypatrywania zwierzyny warunków oraz przyjętej przez szarą pozycji łowieckiej, na ten moment nie dało się dostrzec ni dosłyszeć żywej duszy. Jakiś ptaszek zaćwierkał w oddali, lecz nic poza tym. Głucho i pusto. Czyżby dwójka rozmawiających kotów skutecznie przepłoszyła całą zwierzynę, czy po prostu kotce brakowało szczęścia?
Nie mogła nawet udawać zdziwionej swoim brakiem szczęścia. Oczywiście, że tam gdzie poszła to ani jednej żywej duszy. Ale nie chciała jeszcze wracać, bo przynajmniej mogła się teraz krzywić do woli nad swoim losem i podłą pułapką jaką był ten spacer. Krzaki, mimo że nie były zbyt gęste, skutecznie deptały myśli o wypatrywaniu ofiary na horyzoncie, więc kotka obniżyła się jeszcze trochę by wypatrywać czegokolwiek pod chaszczami. Ostatecznie spojrzeniem często powracała pod własne łapki by unikać pousychanych, opadłych gałązek.
Kotka szła i szła, a sytuacja na froncie się nie zmieniała. Do czasu. Wreszcie rzeczna terminatorka zdołała wychwycić niewielki ruch przy jednym z krzewów. Jego sprawcą był wróbel; poruszał się po ziemi w obrębie wybranego przez siebie krzewu, jednak robił to energicznie, przeskakując to tu, to tam i czujnie się rozglądając. Nie wypatrzył jeszcze zagrożenia, co zdradzało okazjonalne dziubanie w ziemi. Od Karasiowej Łapy dzielił go dystans półtorej lisiej długości i znajdował się na lewo od niej. Droga ku niemu nie dawała miejsc do przyczajenia się, ale też wyraźnie odsłaniała ptaka, pozwalając na bezpośredni atak.
Zatrzymała się widząc wróbelka i przez parę uderzeń serca przyglądała mu się nieruchomo. Nie był daleko, ale skubany się dużo ruszał i jeszcze więcej rozglądał, więc zakradanie się będzie utrapieniem. Szczególnie, że nie miała gdzie się schować. Upewniła się jeszcze czy wiatr nie zdradzi jej położenia, a następnie ruszyła powolutku, na ugiętych łapach, z głową i ogonem na linii grzbietu. Mimo, że głównym zmartwieniem był wzrok ptaka, to nie zapominała o uważnym stawianiu łap by nie narobić hałasu. Zbyt wiele się kręcił ten wróbel, więc ruszyła prawie, że wprost na niego. I tak jak się spodziewała - zakradanie się szło strasznie mozolnie, bo ilekroć oderwał dziób od ziemi, szara kotka zastygała w miejscu. Na wszelki wypadek. Będąc o skok od niego wybiła się mocno z tylnych łap i próbowała go unieruchomić pazurkami, by następnie chwycić w zęby i zabić. Miało być szybko, by oszczędzić mu cierpień, nie?
Technika terminatorki była bezbłędna. Niezauważona zbliżała się do wróbla i choć ten kilkukrotnie zastygł w bezruchu, wypatrując czegoś w przestrzeni przed sobą, to najwidoczniej nie chodziło mu o córkę Potężnego Strumienia. O obecności, a co za tym idzie - zamiarach kotki zorientował się na moment przed jej wyskokiem, lecz nawet to nie ocaliło go przed tym, co nieuniknione. Spróbował poderwać się do lotu, jednakże zrobił to zbyt późno i to uderzenie serca opieszałości przypieczętowało jego los. Ptak trafił w łapy Karasiowej Łapy, gdzie szarpaniną chciał wywalczyć swoje życie. Na próżno. Kotka wprawnym ruchem szczęk unieruchomiła wróbla raz na zawsze, a jakby na znak zwycięstwa poczuła na języku smak świeżej krwi. Jeden do zera dla Ości.
Sukces. Jeden z nielicznych w życiu niebieskiej kotki. I chyba nawet cieszył. Chociaż nie była pewna, bo chyba do końca do niej jeszcze nie docierało, że udało jej się coś upolować. Dziwne to było uczucie, przede wszystkim, więc zamiast się nad nim pochylać, rozgrzebała ziemię, gdzie jeszcze przed chwilą ptaszek czegoś szukał i wrzuciła go w zagłębienie. Przysypała go miękkim gruntem i ruszyła dalej. Jeden z głowy, jeszcze drugi teraz i będzie spokój. Skręciła na wschód, znowu wypatrując potencjalnej ofiary przy ziemi, przy okazji uważając na rozrzucone gałązki. Pozycja łowiecka przychodziła jej naturalniej, od kiedy uświadomiła sobie, że podobnie skulona przemyka przez tłumy. Różnica była taka, że teraz postawiła uszy na sztorc i nasłuchiwała dźwięków, zamiast przyklejać je do czaszki. Wiatr wiejący jej w pysk na szczęście nadal nie był na tyle mocny, by wyciskać łzy z oczu, to się ceni. Ogólnie całkiem miłe warunki się trafiły.
Szara kotka nie spoczęła na laurach i tak oto ponownie przemierzała Ptasie Krzewy w poszukiwaniu zwierzyny. Tym razem nie musiała szukać zbyt długo i najpierw usłyszała, a zaraz potem zobaczyła kolejnego niewielkiego, aczkolwiek większego niż poprzedni, brązowego ptaka. Był to drozd dopiero co wznoszący się w przestworzach, a teraz - jak na zawołanie - siedzący na jednej z niższych gałęzi krzewu nieopodal Karasiowej Łapy. W odróżnieniu od ostatniego razu, teraz odległość dzieląca drapieżnika od ofiary była mniejsza, za to teren obfitował w ostre krzewy. Czy i tym razem akcja zakończy się sukcesem?
Karaś i tym razem zatrzymała się by ocenić sytuację. Jej przeciwnik nie skakał dookoła tylko siedział na gałęzi, więc łatwiej było się zakraść. Ostre chaszcze nie zachęcały, bo z jej krótką sierścią nie było szans by bliskie spotkanie nie było bolesne. Polizała nos i po upewnieniu, że wiatr nie uprzedzi drozda o jej obecności ruszyła w jego stronę. Tak by zajść go od tyłu. Powoli, szczególnie wyczulona na wszystkie hałaśliwe gałązki na jej trasie. Na ugiętych łapach, nieco zgarbiona, z ogonem jako przedłużeniem grzbietu. Chciała podejść jak najbliżej, bo dziki skok odpadał przez te paskudne gałązki. Gdy już uda jej się zakraść, zamierzała wyrzucić w górę jedynie przód ciała i złapać ptaka w pazurki, a następnie przyciągnąć go sobie pod zęby. Jak nie wyjdzie to trudno, nie będzie za nim skakać w chaszcze.
Karasiowa Łapa ewidentnie nie ulegała stresowi, zachowując zimną krew i analityczne podejście. Skupienie na zadaniu oraz instynkt łowcy sprawiły, że nie zapomniała o żadnej z zasad polowania. Podeszła drozda niezauważenie, dbając o to, by ani wiatr, ani pułapki w postaci chociażby wyschniętych gałązek nie zdradziły jej położenia. Ptak jedyne co poczuł, to gwałtowne szarpnięcie przypominające turbulencje, a później... już nie żył, nieświadomy tego, co go zabiło. Karaś przypłaciła tę akcję drobnymi zadraśnięciami - jednym na prawej łapie i drugim na policzku. Kolejny sukces!
Łabędź wyłonił się z krzewów niedługo potem, kiedy już terminatorka wyszła z gąszczu. Na jego pysku jaśniał uśmiech szeroki jak nigdy. Nie myślał o swoich poprzednich obawach. Serce łomotało w piersi kremowego, lecz to, co czuł, nie było strachem. To szczęście i duma.
- Nie wierzę, że nigdy wcześniej nie polowałaś - powiedział ze śmiechem. - To było genialne. Wiedziałem, że sobie poradzisz. I jak się czujesz? Co myślisz?
Zlustrował mordkę przyjaciółki w poszukiwaniu jakichś oznak zadowolenia. Gdy pierwszy raz w życiu upolował piszczkę, jego radość była niepohamowana, lecz teraz, po występie Ości... był jeszcze szczęśliwszy. I bardzo chciał, żeby to działało w obie strony. Żeby przynajmniej na moment zapomniała o przykrościach. Należało jej się coś dobrego od życia.
Stała tak z drozdem w zębach nie wierząc zbytnio, że rzeczywiście udało jej się go złapać. I że w ogóle to rzeczywiście się działo, a nie było jedynie jakimś dziwnym snem. Zresztą od kiedy śniła o polowaniach? Ale ciężar w pysku był prawdziwy, odetchnęła w trzymane piórka. Ta jej taktyka zadziałała i udało się uniknąć wpadnięcia w krzaki, całość przypłaciła jedynie dwoma zadrapaniami. Dwoma. Ciężko jej było określić co takiego czuła teraz konkretnie, zdawało jej się, że jest lżejsza, że żaden ciężar nie dociska jej barków i wreszcie mogła stanąć prosto, jakby... dumna z siebie? Tak, to chyba było to. Dwa podejścia do polowań i oba zakończone sukcesem. Och, oby na treningu też jej tak dobrze poszło teraz.
Wróciła wykopać wróbelka, a następnie z dwoma zdobyczami poszła odnaleźć Łabędzia, wciąż zadowolona z siebie. Emocje powoli zaczęły opadać podczas powrotu do punktu startowego, a z tyłu głowy pojawiła się myśl, że wcale nie powinna się tak z tego cieszyć. Starała się to zignorować, ale negatywne myśli zawsze z łatwością studziły jej entuzjazm.
- To pewnie zwykłe szczęście początkującego, następnym razem tak kolorowo nie będzie. - odparła po odłożeniu ptaków przed łapy. - Ale nie było źle. Te ptaki chyba jednak są jakieś ślepe, tego wróbelka podeszłam na praktycznie pustej przestrzeni, a i tak nie zorientował się w porę.
Nie skakała z radości, nie uśmiechała się szeroko, ale pozwoliła sobie na dłuższy komentarz, wyraźny znak, że nie nie lubiła polowania. Przynajmniej tego dzisiejszego.
![[Obrazek: E01yWJC.png]](https://cdn.discordapp.com/attachments/1107260099627589673/1107260585197969449/E01yWJC.png)
![[Obrazek: labondz.gif]](https://sig.grumpybumpers.com/host/labondz.gif)