Falujące Wrzosy

[Donośny Krzyk]

Zatrzymała się raptownie dostrzegając ruch między wrzosami. Popielica, niewielka ale nada się na stos. Przyjęła pozycję łowiecką i przenosząc ciężar ciała na tylne łapy zaczęła skradać się ku zwierzątku. Zamierzała podejść najbliżej jak się da, żeby potem móc wskoczyć i zatopić kły w szyjce gryzonia.

[Wydrzy Wąs]

Niestety, kret nie poczuł się dość pewnie, by wyściubić coś więcej niż czubek nosa – bo oczywiście, brzmiało to bardziej prawdopodobnie od tego, że zawiodła jej szybkość. Teraz jednak, wiedząc, że kopiec jest zamieszkany, tym bardziej nie zamierzała się poddać! Znów przeniosła ciężar ciała na tylne łapy i ostrożnie, w pozycji łowieckiej, podeszła nieco bliżej wyjścia.

[Wróbelek]

Oho, i jest! Popielica co prawda dużą zwierzyną nie była, ale ktoś na pewno się z niej ucieszy, nawet jeśli miałby być to kociak, których w Wichrze było ostatnio na pęczki. Donośny Krzyk niepostrzeżenie podkradła się do gryzonia, i nim ten w ogóle zdążył jakkolwiek zareagować, już zwiotczał w jej szczękach.

Krzyk: S: 15 | Zr: 10 | Sz: 8 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 60-2=58/60

+10exp

Terminatorka wciąż czekała, a kret chyba zdawał sobie z tego sprawę. W pewnym momencie nie wytrzymał presji i wystrzelił z kopca jak z procy. Oczywiście kotka mogła rzucić się za nim w pościg.

Wydra: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 39/40

[Donośny Krzyk]

Uniosła ogon z triumfem, gdy jej paszczę wypełniło miękkie futerko gryzonia. Postanowiła przysypać swoją pierwszą zdobyć ziemią, po czymś uszyła na dalsze poszukiwanie.

[Wydrzy Wąs]

Skoro już wyściubił nos z kopca, to oczywiście, że zamierzała ruszyć za zabawnie kołyszącym się krecikiem! Skorzystała z przyjętej wcześniej pozycji i skoczyła w jego kierunku, by zaraz po tym pognać jego śladem, mając nadzieję, że jak tylko znajdzie się dostatecznie blisko, będzie mogła pochwycić go za kark w szczęki i szybko pozbawić życia.

[Wróbelek]

Wojowniczka ewidentnie miała szczęście, którego istnienie mogła kwestionować na początku. Wszak po burzy zawsze wychodzi słońce, prawda? W tym przypadku po zaskakującym spotkaniu ze słowikiem wychodzi stado popielic. Tak, kocica ponownie mogła spostrzec popielicę wśród wrzosów. Chyba te gryzonie upodobały sobie tę miejscówkę.

Krzyk: S: 15 | Zr: 10 | Sz: 8 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 58/60

Kret, choć nie wyglądał, okazał się dobrym uciekinierem. Kotka cały czas siedziała mu przysłowiowo na ogonie, ale za nic nie mogła zbliżyć się na tyle, by go pochwycić. Pościg musiał trwać.

Wydra: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 39-3=36/40

[Donośny Krzyk]

Zamrugała parokrotnie na widok popielicy. Kolejnej. Przez chwilę zastanawiała się, czy ta wcześniejsza rzeczywiście została przez nią zabita, czy była to jedynie omama wywołana ciepłem. Poruszyła łbem, odganiając od siebie natrętne myśli, po czym przybrała pozycję łowiecką. Uważając, aby przenieść ciężar ciała na tylne łapy, ruszyła w stronę gryzonia. Jak poprzednio zamierza wskoczyć na zwierzątko i zabić je szybkim ruchem szczęk.

[Wydrzy Wąs]

Tego zupełnie się nie spodziewała! Przecież wyglądał tak głupio, gdy starał się jej uciec...! No ale nie ma to tamto ani już tym bardziej czasu na śmiechy chichy; Wyderka wciąż biegła za kretem, by spróbować powtórzyć taktykę – pochwycić piszczkę za kark i szybko pozbawić ją życia, gdy tylko znajdzie się wystarczająco blisko.

[Wróbelek]

Kolejna popielica, kolejne proste polowanie. Donośny Krzyk zakradła się po mistrzowsku i zaraz w jej pyszczku wylądował martwy gryzoń.

+10exp

Krzyk: S: 15 | Zr: 10 | Sz: 8 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 58-3=55/60

Kretowi chyba zaczynały opadać siły, bo zaraz nieco zwolnił, tym samym ułatwiając szylkretce zadanie. Po nieco wyczerpującym biegu nareszcie dopadła do zwierzęcia.

+20exp

Wydra: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 36-3=33/40

[Donośny Krzyk]

I hops, popielica zwisała jej w szczękach. Była zaiste świetną wojowniczką. No dobra, zwierzę Zakopane to teraz czas na coś innego. Może nieco większego.

[Wydrzy Wąs]

Trochę to trwało, trzeba przyznać, ale wreszcie udało jej się upolować walecznego kreta. Wydawało jej się to dość ironiczne, iż ledwo opuścił swoją kryjówkę, by znów wrócić pod ziemię (chociaż tym razem nie z własnej woli), ale zatrzymała te przemyślenia dla siebie; Krzyk była jednak nieco za daleko, by przerywać akcję dla jakichś tam żarcików.
Wypuściła powietrze ze świstem, nieco się rozciągając – należało jej się po tej pogoni! – by wreszcie znów przyjąć pozycję łowiecką i rozejrzeć się za kolejnymi piszczkami.

//sesja wygaszona

[Chaotyczna Łapa]

Lubił to miejsce, równina sprawiała mu przyjemność, w jakiś dziwny, niemal metafizyczny sposób. Otwartość przestrzeni i cisza, która na niej panowała zawsze wprowadzała Chaotyczną Łapę w refleksję. Tego dnia nie było inaczej. Spacerował spokojnie, odpoczywając po jednym ze swoich biegów, kiedy zerknąwszy przypadkiem na niebo dojrzał na nim sylwetkę drapieżnego ptaka. Bardzo małą ze swojej perspektywy, ledwie zarys. Cóż to mogło być? Nie miał wiedzy na ten temat, nie potrafił rozpoznawać ptaków z takiej odległości. Z pewnością było to coś sporego, więc z czystym sumieniem mógł wykluczyć tylko pustułkę.

Usiadł na śniegu by przez chwilę raczyć się tym rzadkim widokiem.

[Traszkowy Grzbiet]

Traszkowa Łapa uważa Falujące Wrzosy za miejsce nieszczególne. Znaczy nie wyróżnia się niczym w jej pamięci ponad jakąkolwiek inną łąkę na terenach Wichru, a już w szczególności teraz, gdy wszystko pokrywają zaspy śniegu. Nie unika jednak zaglądania w żaden ze znanych jej skrawków ziemi, więc czysty przypadek zmieszany z wrodzonym poczuciem obowiązku sprawia, że akurat tym razem łapy kierują ją w tę stronę. Elementem niepasującym do białego krajobrazu jest niebieskawy kocur ze spojrzeniem wlepionym w niebo. Terminatorka w ślad za nim podnosi łeb w górę i dostrzega ptasiokształtną plamę na tle chmur. Aha.
– Ogon sobie odmrozisz jak tak będziesz siedział. – rzuciła głośniej, zbliżając się w jego stronę. A gdy znalazła się już obok, dodała normalnym tonem. – Potem Krwawnikowy Liść będzie ci go musiał odgryźć.

[Chaotyczna Łapa]

Wstał ze śniegu, kiedy tylko usłyszał za sobą głos. Zrobił to zupełnie odruchowo, w pewnym sensie jako pewną gotowość na przywitanie nieznanego. Nie zastroszył jednak sierści, ani nie napiął mięśni, jako że zapach kota z własnego klanu już jakiś czas temu dotarł do jego nosa. Może i nie miał w Wichrze zbyt wielu oddanych przyjaciół, ale z pewnością wrogów również nie, wobec czego nie miał się czego obawiać.

- Bardzo miłe, że się o mnie martwisz, Traszkowa Łapo. - odpowiedział z lekkim uśmiechem, odwracając się. Bez problemu rozpoznał córkę przywódczyni po charakterystycznym głosie i to dzięki temu był w stanie wykonać tę nie szczególnie imponującą sztuczkę z wypowiedzeniem jej imienia bez oglądania jej pyska. - Wiesz może, co to za bestia? - zapytał zaraz potem, wskazując głową na wciąż unoszącego się wysoko nad nimi ptaka. Ciekawe, czy gdybyśmy byli kociętami, znaleźliby się teraz w niebezpieczeństwie, zastanawiał się Chaotyczna Łapa

[Traszkowy Grzbiet]

Odpowiada już jedynie lekkim prychnięciem na komentarz kocura. Oczywiście, że się martwi, są z jednego Klanu i w ogóle, a ona ma księżyce doświadczenia w pilnowaniu mysich móżdżków, które o siebie średnio dbają. Więc takie martwienie weszło już jej w nawyk, nic szczególnego. Z satysfakcją jednak odnotowuje, że popielaty do siedzenia już nie wraca.
– Średnio. – przyznaje z lekkim ociąganiem i decyduje się jeszcze raz spojrzeć na krążące ptaszysko. Tym razem z większą uwagą, chociaż nie żeby jej to zbyt wiele pomagało. Ten kształt jej niczego nie mówi. – Na pewno nie jastrząb, bo wtedy już dawno by do nas zleciał. Na sowy to chyba też nie pora. No i nie wygląda na sowę. – dodaje po chwili, licząc na to, że drogą eliminacji szybciej dotrą do wniosków.