Trening Mroźnej Łapy

[Mroźna Łapa!]

Nie obalił Pierwiosnka, poczuł jednak siłę swojego ciosu; więc chyba przynajmniej go obił. Nie mał jednak zbyt dużo czasu, aby o tym myśleć; Mistrz nie odpuszczał. Gdy czekoladowy kocur dostrzegł łapę zmierzającą w kierunku jego pyska, postanowił odskoczyć do tyłu - instynkt nakazał mu wykonać unik. Oby tylko udało się to zrobić wystarczająco szybko - to wcale nie było takie oczywiste, bo refleks kocura słabł z każdą minutą walki, w końcu zmęczenie dawało mu się już we znaki.

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Łapa minęła się z celem o włos. Mrozik, choć zmęczony zdołał uniknąć zderzenia z przeznaczeniem. Bądź co bądź wojownikowi również zaczynało brakować sił. Niemniej jednak nie zamierzał dać za wygraną. Wybijając się z tylnych łap wyskoczył w stronę starszego kocura. Wzrok miał utkwiony w pysku kolegi, ale łapa wymierzyła niżej, wprost w jego łapy. Zamierzał podciąć kocura i zmusić go do upadku.

[Mroźna Łapa!]

Kremowo-biały kocur nie odpuszczał i nie zwalniał tempa. Szykował się do kolejnego ataku - Mrozik postanowił znowu spróbować uniknąć ciosu. Odchylił głowę, bo kocur patrzył się w jego pysk - czekoladowy błędnie założył, że tam właśnie próbuje uderzyć. Wojownik miał jednak inne plany i... niespodziewanie podciął mu łapy. Orientalny kocur runął na ziemię; przez chwilę był mocno zdezorientowany. Gdy nieco się ogarnął w czasoprzestrzeni, zaczął wymachiwać łapami, próbując w ten sposób odepchnąć od siebie kocura - leżąc jednak był w słabej pozycji...

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Plan Pierwiosnka zakończył się sukcesem. Terminator znalazł się na ziemii, co dało wojownikowi pewną przewagę. Momentalnie znalazł się nad kolegą, żeby... żeby dostać łapą po pysku. Zamrugał parokrotnie jakby zastanawiając się co tak właściwie się wydarzyło. Trzeba więc przyznać, że Mroźna Łapa miał szczęście. Co prawda nie zrzucił z siebie swojego mistrza, jednak przez ten mały wybryk mógł poczuć jak ucisk na jego barkach słabnie, a kocur wbijający go w ziemię przybiera zdezorientowany wyraz pyska.

[Mroźna Łapa!]

Poczuł, że udało mu się trafić, choć było to trafienie bardziej na oślep niż jakaś super przemyślana strategia. Skoro jednak działało - kontynuował. Wymachiwał energicznie kończynami próbując dosięgnąć kocura. Gdyby znowu udało mu się trafić, od razu bo takim ciosie spróbowałby wyślizgnąc się z uścisku Mistrza - planował wtedy odepchnąć się od kocura lub od podoża i odsunąć w bok i dopiero potem wstać z powrotem na łapy.

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Pierwsze trafienie pomimo, że pozostawiło zdezorientowanie, nauczyło Pierwiosnkowy Przesmyk uważać na czekoladowe kończyny. Nie chciał znowu dostać po mordce. Ciosy terminatora choć wykonywane z chęcią, nie zdołały dosięgnąć kolorowego pyszczka poraz kolejny. Wojownik postanowił skorzystać z okazji i wymierzył cios łapą w brązową pierś. Całkiem delikatnie, nie miał serca uderzać mocno, kiedy terminator znajdował się w potrzasku. Zdawał sobie sprawę z tego jak wielkim hipokrytą teraz był, bo w końcu sam kazał mu uderzać i nie patrzeć na znajomość, ale tak jakoś nie mógł.

[Mroźna Łapa!]

Tym razem jego taktyka nie przyniosła skutku. Ani jeden z wielu ciosów nie dotknął Pierwiosnka. Nic dziwnego, w końcu kocur mógł się spodziewać takich ataków, a poza tym - Mroźna Łapa był coraz bardziej zmęczony. Nie do końca był tego świadomy - adrenalina działała, a terminator był w stu procentach skupiony na walce. Wojownik uderzył go w klatkę piersiową; nie był to mocny cios, ale na ułamek sekundy i tak zdezorientował kocura. Mimo to czekoladowy wziął się w garść. Skoro próby dosięgnięcia kocura łapami nie przynosiły skutku, trzeba było wymyślić inny sposób. Zaczął się intesywnie wiercić i kręcić, mając nadzieję, że w ten sposób zrzuci z siebie kocura, dzięki czemu będzie mógł wstać na łapy i wydostać się z tej przegranej sytuacji.

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Wojownik już unosił łapę, żeby wymierzyć kocurowi kolejny cios, tym razem w pysk. Atak jednak nigdy nie doszedł do skutku. W chwili gdy Pierwiosnek szykował się do ciosu, terminator zaczął się wiercić. Wojownik pozbawiony asekuracji obu przednich łap, zachwiał się i stracił równowagę. Był to więc idealny moment do kontrataku, pytane tylko, czy Mroźna Łapa dobrze go wykorzysta.

[Mroźna Łapa!]

Gdy tylko poczuł, że wojownik odpuszcza i że ma teraz przestrzeń aby się uwolnić spod jego łap - odepchnął się łapami od ziemi i przesunął o kawałek. Dopiero tam wstał na cztery łapy. Zerknął w stronę Mistrza - no cóż, walka dalej trwała. Mroźna Łapa mało już myślał, działał bardziej instynktownie. Niewiele się zastanawiał - robił to, co mu się wydawało najwłaściwsze. W końcu w walce nie było czasu na długie rozkminy, a przy tak długim pojedynku męczyło się nie tylko ciało, ale i umysł. Czekoladowy oriental rozpędził się i ruszył w jego stronę; planował skoczyć na Pierwiosnka celując przednimi łapami w jego bok. Jeśli nie uda się go przewrócić, to może chociaż go w ten sposób uderzy.

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Wojownik osunął się na bok, co pozwoliło uczniowi na bezproblemowe uwolnienie się spod ciężaru jego mistrza. Widząc jak czekoladowy kocur biegnie w jego stronę, siłami które mu pozostały postanowił odbić się w bok. Zmęczenie dało jednak o sobie znać, i chcąc nie chcąc rudo-biały kocur znalazł się na ziemii. Nad sobą widział czekoladowe futro starszego kocura.
- Świetnie. -Wydyszał.- Może na dzisiaj już sobie odpuścimy? -To do niego należała decyzja, ale wolał zapytać. Czuł się zmęczony, podejrzewał, że Mroźna Łapa również, aczkolwiek jeśli byłby skłonny do dalszych ćwiczeń to wojownik nie mógł pozostawać w tyle.

[Mroźna Łapa!]

Pytanie Mistrza wyrwało czekoladowego z pełnego skupienia. Dopiero wtedy poczuł, jak bardzo jest zmęczony. Wcześniej można było to zauważyć po wolniejszym czasie reakcji czy gorszych ruchach, ale sam terminator nie do końca był tego świadomy. Teraz jednak, gdy na chwilę się zatrzymali, poczuł, że naprawdę chciałby już odpocząć.
- Tak, chyba... potrzebuję odpocząć - odpowiedział więc, schodząc z kocura. - Mam nadzieję, że nic cie nie boli? - dopytał po chwili. Zielonooki narazie nic nie czuł; ale to była pewnie kwestia adrenaliny - siniaki i zakwasy zaczną mu dolegać zapewne następnego dnia. Na dzisiaj jednak miał już dość walki. Miał też nadzieję, że na kolejnym spotkaniu zajmą się czymś innym.

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Podniósł się, gdy tylko poczuł jak kocur z niego schodzi. Przeciągnął się prostując obolałe mięśnie, żeby zaraz potem podnieść łapę i przejechać nią po uszach.
- Poza tym, że dosłownie czuję swoje łapy, to nie, ale to normalne po takich ćwiczeniach, także spokojnie. A z tobą wszystko w porządku? -Przerwał wykonywaną czynność, żeby móc spojrzeć na Mroźna Łapę. Nie walczyli na poważne, także nie powinno dojść do poważnych uszczerbków na zdrowiu, ale zawsze lepiej było dopytać.- Podejrzewam, że ten sparing da nam się we znaki dopiero jutro, więc zarządziłbym na ten czas dzień wolnego. Co ty na to? -Oczywiście zaraz potem wróciliby do właściwego tempa, ale lepiej nie nadwyrężać i tak nadwyrężonych już mięśni.

[Mroźna Łapa!]

- Czuję się... zmęczony. Ale poza tym dobrze - odparł. Zdecydowanie miał ochotę na odpoczynek - chętnie więc przystał na taką propozycję. Tego dnia wyjątkowo łatwo było mu zasnąć, ale następnego dnia - faktycznie zaczęły mu doskwierać siniaki i zakwasy. Dobrze było mieć dzień przerwy, bo gdyby z tak obolałym ciałem miał udac się na kolejny, intesywny dzień treningu - byłoby mu bardzo ciężko.

***

Kolejnego poranka na szczęście czuł się dużo lepiej. Niektóre miejsca dalej go bolały, gdy na nie naciskał łapą - no cóż, siniaki nie przechodzą z dnia na dzień. Nie miał jednak zakwasów i czuł się dużo bardziej wypoczęty. Ruszył więc ponownie na Koci Grzbiet pełny energii. Miał nadzieję, że czekają go już ostatnie spotkania z Pierwiosnkowym Przesmykiem - w końcu pracowali intesywnie od wielu księżyców... Może w końcu da radę ukończyć trening? Oczekiwał na miejscu treningów rozglądając się za swoim Mistrzem. Był gotowy do działania.

[Pierwiosnkowy Przesmyk]

Wyszedł z obozu dość wcześnie, wraz ze wschodem słońca. Trening Mroźnej Łapy szedł sprawnie, przyjaciel szybko się uczył, z tego też powodu podejrzewał że następna ceremonia będzie poświęcona brązowemu kocurowi.
- Witaj, jak się dzisiaj czujesz? -Wychylił się zza kamieni, gdy tylko usłyszał zbliżające się kroki. Rzucił przyjacielowi delikatny uśmiech, po czym podreptał w jego stronę.- Trening idzie ci bardzo dobrze, dlatego pomyślałem że możemy poświęcić ten dzień na coś łatwego. Moglibyśmy porozmawiać o rangach, co ty na to? Słyszałem, że w Klanach zaszło trochę zmian, które warto byłoby omówić. -Kocur miał już swoje lata, wiedział że rangi raczej nie sprawiają mu problemu, ale mogą uznać dzisiejsze spotkanie za taką lekcję powtórzeniową.

[Mroźna Łapa!]

- Cześć, całkiem dobrze. Wczoraj było gorzej, ale zdążyłem odpocząć - odpowiedział uprzejmie na pytanie Mistrza. - A Ty? - dodał jeszcze po chwili, choć z lekkim zawahaniem w głosie. Ich sparing trwał długo, niektóre ciosy i zagrania Mrozika były trafione... Pierwiosnek pewnie miał okazję nie raz i nie dwa walczyć lepszymi kotami. Zapewne taki pojedynek z uczniem był dla niego łatwym zadaniem. Mimo wszystko oriental obawiał się, czy aby na pewno nie nabił kocurowi zbyt bolesnych siniaków, chociaż jego ciosy pewnie nie były super, na pewno mógłby wykonać je lepiej.. ale zapytać chyba nie zaszkodzi, prawda?
Mimowolnie uśmiechnął się pod nosem słysząc, że trening idzie mu dobrze, bo choć z wielu powodów przeciągał się w czasie, to przynajmniej szedł z materiałem do przodu. Kiedy usłyszał, że narazie zajmą się teorią, ucieszył się; chcąc nie chcąc, jego ciało lekko się rozluźniło. Mimo wszystko w tym momencie wolał mniej fizyczne aktywności...
- Dobrze, jasne. Wydaje mi się, że znam je wszystkie. Mamy kocięta, terminatorów, wojowników. Medyków i terminatorów Medyka. Zastępce i Przywódcę. Do tego Matki i Starszyznę - opowiedział i spojrzał pytająco na Mistrza. Nie wiedział, czy czegoś nie pominął... a może miał o czymś jeszcze powiedzieć?