Klan Gromu

[Świetlistooki]

WĘŻOWY JĘZYK Wojownik

Płeć: Kocur Wiek: 96 (w chwili śmierci) Partner: Cichy Strumyk ✝ Wygląd: W żadnym wypadku nie można go zaliczyć do klanowych przystojniaków; nawet tych ze średniej półki. Kocur ma długie, chude łapy, niezgrabny tułów w kształcie walca i okrągłą głowę z wysokimi, acz wąskimi uszami osadzonymi dość blisko siebie. Wężowy ma krótki, drobny pysk z niewielkim, wątrobianym nosem otoczonym czarną obwódką i długie, proste i białe wąsy, podobnie jak futro pod nosem i w okolicy warg. Często jednak jest brudny w tym miejscu, chociaż za bardzo nie wiadomo jak kocur sprawia, że brudzi sobie jedynie ten punkt na pysku. Może przepada za piciem z błotnistych kałuż? Trudno stwierdzić. W każdym razie nad drobną kufą osadzone są duże, okrągłe oczy o barwie bladej żółci, z których często przebija się niezadowolenie. Zwykle wygląda na okropnie niezadowolonego z życia. Jego nieforemne ciało pokrywa miedziana, krótka sierść z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu i prawie niezauważalnymi pręgami na łapach, które zaczynają się w połowie łap, a kończą na czarnych stopach; czarny nalot dotknął również jego głowy, uszu i łopatek oraz ogona. Wygląda, jak przyprószony węglowym pyłem. Na piersi i brzuchu ma nieco jaśniejszą, jasno rudawą sierść, a na łapy ma naciągnięte krótkie, sięgające nadgarstków i kostek skarpetki, które zazwyczaj i tak są przybrudzone i ledwo widoczne. Cechuje go też gruby, długi ogon, który wygląda po prostu dziwnie, jakby był doczepiony. Sierść na grzbiecie ma często zmierzwioną. Charakter: Z pyska wygląda na wiecznie niezadowolonego i zgorzkniałego, jakby całe życie ktoś deptał mu po ogonie i nie przepraszał. Wydaje się zmęczony tym wszystkim i nie lubi uczestniczyć w klanowych kłótniach. Jest za to świetnym obserwatorem, który stoi z boku i przygląda się wszystkim szopkom, które przewinęły się przed jego oczami przez całe życie w klanie. Obowiązki wojownika wykonuje należycie i jest w miarę przywiązany do klanu, ale do nacjonalisty mu daleko. Do kodeksu też nie ma takiego szacunku, jak mógłby mieć, jednak nie przeszkadza mu to w życiu w Klanie Gromu. Nie ma co u niego szukać emocji, czy zrozumienia, a jedynie nieprzyjemnych komentarzy, które, mimo bycia trafne, są zwykle również jadowite. Nie jest ani uparty, ani za bardzo mu nie zależy w relacjach z innymi kotami. Wyjątkiem jest Cichy Strumyk, którą stara się pilnować i poniekąd o nią dbać, a przynajmniej na tyle, na ile umie. Wychodzi różnie. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Zmarł zagryziony przez psa.

OSIKOWA KORA Wojownik

Płeć: Kotka Wiek: 85 (w chwili śmierci) Partner: Lekki Krok ✝ Wygląd: Wzrost ma przeciętny, nie powala ani tym, ani swoją budową - ot, stosunkowo "standardowych wymiarów" młoda kotka. Jest drobna, ale byłaby pewnie jeszcze niższa, gdyby nie fakt, że ma całkiem długie łapy. Może wydawać się zgrabna, ale w rzeczywistości jest całkiem niezdarna i potrafi potknąć się o własne kończyny, gdy chodzi szybciej albo biegnie. Całkiem zadbane, krótkie futerko Osiki przylega idealnie do jej ciała. Co do samej sierści, ma w większości szaroniebieską barwę, poprzecinaną we wszystkich kierunkach niesymetrycznymi, kremowymi łatami; na pysku, gdzie plamy są większe, widać nawet niewyraźne, odrobinę ciemniejsze pręgi na kremowych znaczeniach. Pierś, część łap, klatka piersiowa, szyja i broda kocicy są śnieżnobiałe. Duże, trójkątne uszy są wiecznie w ruchu, wyłapując różne dźwięki, tak samo jak czarny nos, szukając nowych, ciekawych zapachów. Pomiędzy narządem słuchu i węchu umiejscowione są duże, okrągłe, oliwkowe ślepia. Charakter: Tak jak jej partner, Osika jest typem lekkoducha, który nie lubi dużo robić i niepotrzebnie się stresować. Nie czuje się specjalnie przywiązana do Klanu Gromu - w końcu nie bez powodu zniknęła na księżyce, prawda? - ale gdzieś trzeba znaleźć swoje miejsce na dłuższą metę, bo... tak jest wygodniej. Stara się chociaż udawać odpowiedzialną przed starszymi kotami, ale to nie znaczy, że zawsze jej to wychodzi. Jest spokojną, nieprzejmującą się niczym, niepoprawną optymistką i na wiele rzeczy po prostu wzrusza ramionami, ale w przeciwieństwie do Lekkiego jest bardziej chętna do rozmowy i generalnych kontaktów międzykocich. Szkoda tylko, że bardzo szybko się nudzi. Lubi kocięta, ale jeszcze bardziej niż zajmowaniem się młodym pokoleniem lubi zwiedzanie Ziem Niczyich. Tak naprawdę rzadko można ją znaleźć w obozie, a jak już, to wcale dużo nie robi. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Kuzynka Lśniącookiego. Przez kilka księżyców nie było jej w klanie, ale po zmianie terenów odnalazła nowe ziemie Gromu i powróciła do rodziny. Zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach: jej zmasakrowane ciało zostało znalezione w okolicy Kamienistego Brzegu przez członków Klanu Rzeki.

CICHY STRUMYK Wojownik

Płeć: Kotka Wiek: 88 (w chwili śmierci) Partner: Wężowy Język ✝ Wygląd: Biała kocica o krótkiej, gładkiej sierści bardzo wyróżnia się na tle innych kotów z klanu. Przede wszystkim uwagę zwracają jej ogromne, szerokie u nasady uszy ustawione na bokach głowy, zamiast na czubku, jak to zwykle bywa. Dodatkowo jej profil jest prawie pozbawiony stopu i nos kocicy wpasowuje się kształtem w klin. Głowę ma trójkątną z lekko skośnymi, głęboko osadzonymi oczami o tęczówkach w barwie brudnego złota i wyraźnie zarysowanymi kośćmi policzkowymi pod nimi. Pomiędzy oczami świeci różany, drobny nosek i średniej długości białe, proste wąsy. Tylko jeden z nich jest zbuntowany i lekko wywinięty ku górze. Oprócz tego pod różowym nosem znajduje się mała, acz mocna bródka. Urody dodaje jej również smukła, łabędzia szyja, przechodząca w wąskie, delikatne barki i szczupły, wyjątkowo smukły tułów zakończony cienkim, choć szerokim u nasady ogonem, przy której futerko kocicy jest nieco bardziej puszyste i postrzępione. Temu smukłemu tułowiowi towarzyszą cztery podobnie chude łapy, długie i drobne niby brzozy, zakończone długimi palcami o jasnych pazurach i różowych poduszkach. Mimo proporcji sugerujących, że jest wysoka Cichy Strumyk należy do kotów średniej wielkości, a na dodatek jest bardzo smukła, co sprawia, że pozornie wydaje się mniejsza niż w rzeczywistości jest. Charakter: Cichy Strumyk ma imię, które wyjątkowo do niej pasuje. Kocica może poszczycić się ogromną elegancją w gestach i kwiecistym językiem, a przede wszystkim spokojnym, wręcz stoickim temperamentem. Zawsze wie co powiedzieć, natomiast jej opinie nigdy nie są ostre. Stara się zachować neutralność; czasami okazuje empatię, czy lekką irytację, jeśli sytuacja tego wymaga. W gruncie rzeczy pod tą wyjątkowo dystyngowaną otoczką kryje się ktoś ambitny i zdeterminowany do osiągania własnych celów. Wojowniczka na dodatek jest bardzo rodzinna, choć zdecydowanie zależy jej również na ładnym wychodzeniu na obrazku z Wężowym Językiem, który może nie jest urodziwy, ale swoim skrzywionym pyskiem dodatkowo podkreśla jej urodę. Wobec innych kotów jest przesadnie wymagająca; trudno sprostać jej oczekiwaniom. Nawet jeśli ma dobre serce, to w bliskich relacjach okazuje je jedynie wtedy, gdy dany kot na to zasłuży. Ceni sobie stanowiska, władzę i dobre imię, ale zasady nie są tak bliskie jej sercu, jak mogłoby się wydawać, dlatego w kwestii wychowania jest bardzo specyficznym rodzicem. W swojej relacji z miedzianym kocurem pełni rolę kocicy, która nie tylko ładnie się prezentuje, ale również pociąga za sznurki i mimo, iż decyzje wypowiada jej partner, to właśnie ona stoi za ich treścią. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana; urodzona poza Klanem Gromu. Zmarła wskutek roztopów na samym początku Pory Młodych Liści, tonąc w Grzmiącej Rzece. Bezpośrednią przyczyną śmierci było uderzenie głową o wystający z rzeki kamień. Wszystko rozegrało się na oczach Wężowego Błysku i Kuniego Syku, który starał się ratować kocicę.

NAKRAPIANY LIŚĆ Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 120 (w chwili śmierci) Partner: Ukruszony Kieł Wygląd: Nakrapiany Liść bardzo wdała się w swoją matkę, Olchowy Listek - podobnie jak ona jest stosunkowo wysoką kotką, na chwilę obecną swoje rodzeństwo z miotu przewyższając co najmniej o długość ucha; po matce ma także grację lekkiego chodu, zgrabną, acz silną sylwetkę, a także i długie, gęste futerko, na którego białym tle pojawiają się plamy w kolorze czerni oraz pomarańczu przecinane cienkimi, rdzawymi pręgami. Cechą charakterystyczna kotki jest to, że czerń i rdza dzielą jej mordkę niemalże na równe połowy, a walkę pigmentów o dominację widać szczególnie na jej czarno-różowym nosie. Ma dość wąskie, przenikliwe, jasnozielone oczy, które na dodatek dość często mruży, co daje jej pewnego drapieżnego wyrazu. Charakter: Za kociaka była ciekawską i głupiutką Plamką - z całą pewnością nikt nie podejrzewał, że taki kociak może wyrosnąć na kota, jakim stała się Nakrapiany Liść. Jest o wiele poważniejsza, nie oznacza to jednak, że wyzbyła się emocji - potrafi trzymać je jednak na wodzy i dobrze wie, kiedy zabrać głos, a kiedy zatrzasnąć pysk i przemilczeć pewne sprawy - jeżeli wygląd odziedziczyła po matce, to tę część charakteru z całą pewnością ma właśnie po ojcu. Nie stroni od innych kotów i konwersacji, jednak zdecydowanie nie jest jakoś wybitnie przebojowa. Ma wręcz fotograficzną pamięć - szybko się uczy i bez problemów zapamiętuje wszystkie informacje, począwszy od tych niezwykle istotnych aż po zupełnie błahe. Jeżeli nie jesteś czegoś pewien, z całą pewnością Nakrapiany Liść będzie znała odpowiedź na twoje pytanie, bo pomimo tego, że jest dość nieuchwytna, zdaje się być dosłownie wszędzie i nie powinno nikogo dziwić to, że nagle wyrosła komuś za plecami, by podejrzeć co też ciekawego dany kot robił... Nie wykorzystuje tego jednak przeciwko współklanowiczom. Jest lojalna względem Klanu Gromu, który jest dla niej rodziną i najważniejszą wartością. Twoje sekrety więc będą z nią bezpieczne - z pewnością nawet nie zorientujesz się, kiedy Nakrapiana wejdzie w ich posiadanie. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Córka Olchowego Listka i Szczurzego Ogona. Historię życia można przeczytać w Karcie Postaci (Nakrapiany Liść była odgrywaną postacią, znajduje się obecnie w grupie NPC). Umarła we śnie, ze starości.

LEKKI KROK Starszyzna

Płeć: Kocur Wiek: 121 (w chwili śmierci) Partner: Osikowa Kora ✝ Wygląd: Jego imię doskonale do niego pasuje - jest wysokim, długołapym i szczupłym kocurem, któremu objętości dodaje jedynie jego gęste futro. Krok ma równie lekki i spokojny, jak jego podejście do życia i Klanowych problemów, wojownik porusza się z niesamowitą lekkością i gracją, jak na kocura. Jego ciało pokrywa długie bure futro, zdecydowanie dłuższe na piersi i bokobrodach okalających jego szczękę. Szata Lekkiego Kroku jest przede wszystkim jasnobura, ale zmienia barwę w dwie inne barwy: na pysku, łapach i ogonie ma wyraźne czarne pręgi, podobnie jak przez jego grzbiet przebiega ciemny pas, a jego szyję, pierś, przednie łapy, tylne palce i stopy oraz część pyska zdobi biel. Jasnozielone oczy o lekko migdałowym kształcie, przywodzące na myśl wczesnoletnią trawę emanują spokojem. Charakter: Nigdy dużo nie angażował się w życie Klanu Gromu i był bardziej nieuchwytną zjawą, niż wojownikiem - zawsze gdzieś egzystował z tyłu, ale nigdy nie był szczególnie aktywny, ani w życiu Klanowym ani w swoim prywatnym. Określenie popielica bardzo dobrze do niego pasuje. Lekki jest niesamowicie leniwym i spokojnym wojownikiem. Wszystko wydaje się po nim spływać jak po kaczce, nie przejmuje się szczególnie sprawami Klanu Gromu, wykonuje jak najmniej roboty i dużo sypia. Wydaje się być sympatycznym kocurem, ale nie przepada za towarzystwem wielu kotów i dość ciężko do niego dotrzeć. Zawsze stara się zachować stoicki spokój i nie przejmuje się praktycznie niczym, bo po co się stresować. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Brat Agrestowego Kolca. Umarł ze starości.

SŁONECZNY PORANEK Wojownik

Płeć: Kocur Wiek: 100 (w chwili śmierci) Partner: Skacząca Żaba ✝ Wygląd: Słonko bardzo przypomina swojego zmarłego mistrza, Deszczowego Dnia, ponieważ, podobnie jak syn Srebrzystego Pazura, ma długie i puszyste w głównej mierze białe futro, oraz jasne, migdałowe oczy, które odróżniają się barwą, a mianowicie są zielonkawe. Mimo, iż nie są w żaden sposób spokrewnieni, to w trakcie treningu prezentowali się niczym ojciec z synem. Słoneczny Poranek wyrósł na masywnego, wysokiego kocura o długich łapach i puszystym, szarym ogonie. Wojownik z pyska wydaje się bardzo sympatyczny oraz beztroski za sprawą swojego miłego, pogodnego spojrzenia otoczonego szarą sierścią pozbawioną pręg od kącików oczu, rozchodzącą się aż po uszy z niewielkimi pędzlami na czubkach. Również broda kocura jest szara oraz czubek głowy, a szarość na ogonie zaczyna się od samej nasady i to byłoby na tyle z szarości na ciele kocura. Długie futro jest miękkie i starannie ułożone, a białe wąsy delikatnie falują przez całą swoją pokaźną długość, a przystojny pysk kocura jest zwieńczony różowym nosem. Często chodzi uśmiechnięty, mrużąc przy tym błyszczące oczy. Charakter: Z usposobienia również przypomina zmarłego wojownika, ale jest zdecydowanie bardziej stateczny i brak u niego tej szaleńczej gwałtowności, która charakteryzowała Deszczowego Dnia. Dodatkowo nie jest aż taki leniwy i na pewno nie charakteryzuje go słomiany zapał. W końcu nie bez powodu został wojownikiem w bardzo młodym wieku. Słonko wręcz promienieje, gdy otaczają go inne koty. Lubi inne koty i we krwi ma zabawianie innych, a także przewodzenie im, czy bycie po prostu duszą towarzystwa. Nie brakuje mu ciętego dowcipu, ale potrafi również żartować sobie z głupot, jak jego partnerka. Nie brakuje mu również odpowiedzialności tudzież rozsądku oraz radości w życiu, chociaż potrafi się momentalnie zasmucić z jednego, konkretnego powodu - gdy Sójczy Śpiew mówi do niego per "Deszczowy Dzień", co jej się często zdarza i boli zarówno jego, jak i ją. Mimo wszystko starał się ją wspierać po stracie partnera i odwiedza ją czasami, jednakże zwykle po takim spotkaniu zaszywa się gdzieś w odosobnieniu, albo szuka chwili bliskości ze Skaczącą Żabą. Gdzieś tam w środku ten żartowniś i pewny siebie kocur ma naturę wrażliwca, którą skrywa pod swoją pogodną maską. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Zabity przez lisa w pojedynku, z którego drapieżnik też nie wyszedł żywy.

KOLOROWY WIATR Wojownik

Płeć: Kotka Wiek: 101 (w chwili śmierci) Partner: Chłodny Nos Wygląd: Kolorowy Wiatr zalicza się do całkiem urodziwych kocic, mimo białego futra upstrzonego różnymi kolorami. Od razu widać, że na swoich długich łapach porusza się z gracją, a jej ciało jej szczupłe i sprężyste, choć długie w większości białe futro wygładza jej ostre rysy. Centralnie na pysku ma rudą, pręgowana plamę, która rozciąga się od górnej szczęki do czoła. Przez nos przebiega czarna, nieregularna smuga, która przy wąsach ustępuje rudości, choć po prawej stronie na rudej plamie Kolorowa ma dodający jej uroku czarny pieprzyk. Na boki rozkładają się białe, lekko wygięte ku dołowi wąsy o średniej długości. Ruda plama rozdziela dwa krystalicznie czyste, błękitne ślepia. Na czubku głowy czerń przeradza się w brązową plamę, której siostra pojawiła się też na piersi kocicy i jej zadzie oraz ogonie. Reszta kocicy jest biała jak śnieg, a futerko nigdy nie znajduje się w nieładzie, ponieważ Kolorowa bardzo o nie dba i nie dopuszcza do tego, aby ktokolwiek widział ją brudną. Charakter: Z pyska patrzy jej źle przez jej zimne oczy o barwie lodu, ale już po pierwszej rozmowie wrażenie zmienia się diametralnie. Kolorowy Wiatr, mimo nieprzyjemnego wyrazu pyska, jest tak naprawdę kocicą sympatyczną i wesołą, która nie stroni od towarzystwa, jednakże nie można nazwać jej konformistką. Bardzo często ma własne zdanie, którego broni dopóki albo kogoś nie przekona, albo... nie stwierdzi, że to jednak ona się myliła. Nie ma problemu z tym, żeby przyznać się do błędu, ale nie da sobie też wejść na głowę. Właśnie dlatego zainteresowała Chłodnego i sprawiła, że przy niej wytrwał. Kolorowa potrafi oczarować lekko cynicznym uśmiechem, ładnymi słowami i błyskiem zimnego oka, choć to ostatnie dotyczy jedynie koneserów podobnych szaremu kocurowi. Wobec kociąt stara się być opiekuńcza i wydaje się na wiele im pozwalać, choć prawda jest taka, że trzyma je w ryzach i nie raz potrafi wybuchnąć, gdy przesadzą. Daje im zwykle sporo swobody, którą sama bardzo ceni. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Podczas jednego z patroli, niedługo przed swoim odejściem do starszyzny, zginęła przygnieciona ciężką gałęzią drzewa, która spadła na nią podczas silnego wiatru.

SKACZĄCA ŻABA Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 108 (w chwili śmierci) Partner: Słoneczny Poranek ✝ Wygląd: Przeszywające, jadowicie zielono-żółte oczy to pierwsze, na co zwraca się uwagę, gdy ktoś spojrzy na Skaczącą Żabę. Są okrągłe i często lekko zmrużone, a szczególnie gdy patrzy spode łba na innych. Poza tym, odznaczają się na częściowo białym pysku, chociaż biel na nosie oraz od policzków w górę ustępuje ciemno-burej sierści, na której okazjonalnie pojawiają się rude łaty - jedna z nich widnieje na samym środku jej czoła, a druga subtelnie nachodzi na prawy policzek kocicy. Głowa Skoczki jest okrągła, a pysk mocny i stosunkowo duży, chociaż wcale nie może się poszczycić mocną brodą; zaś nad ustami uplasował się ceglasty, otoczony czernią dość spory nos. Żaba ma krótką szyję, na której dominuje biel, choć wzdłuż kręgosłupa przebiega jeden niewielki rudo-bury pasek, który jest oddzielony białym pasmem od burej plamy na grzbiecie kocicy, na której można zauważyć wyraźne, tygrysie pręgi, układające się w cienkie pioruny. Bura łata ciągnie się mniej więcej od łopatek nieprzerwanie aż po krótki, zwężający się ku koniuszkowi ogon z czarną końcówką. Na lewym boku plama jest znacznie większa i wręcz go dominuje, natomiast na prawym nie sięga nawet do połowy. Krótkie acz skoczne łapy kocicy są bialutkie jak śnieg, a poduszki szorstkie i różowe. Skoczka należy raczej do niewielkich, szczupłych kotów o krótkiej, średnio zadbanej sierści. Charakter: Z pyska wygląda na groźną i nerwową, a przynajmniej tak jej z oczu patrzy. Poniekąd jest to prawda, ale przede wszystkim... można ją zaliczyć do kotów BARDZO energicznych. Czasami, gdy się nakręci albo podekscytuje, przypomina skaczącą sprężynę, a nie kota. Jej nastrój potrafi się drastycznie zmienić w krótkim czasie, a emocje innych kotów bardzo na nią wpływają i nawet zdarza jej się je przejmować. Co więcej, Skacząca Żaba jest typem, którego można łatwo sprowokować. W takich chwilach mówi za dużo, krzyczy za głośno i strzela ogonem na boki, jak z bicza. Dodatkowo potrafi być bardzo nieufna i podejrzliwa względem innych, stąd jej groźne, oceniające spojrzenie. Lubi krytykować innych, ale również sobie zażartować i nawet jako wojowniczka potrafi wyrządzić jakiegoś psikusa, jak na przykład naznosić ślimaków do legowiska starszyzny i ukryć się w paprociach rosnących obok, żeby usłyszeć krzyk obrzydzenia Trującej Łapy, gdy jakiś ślimak przylepi się do jej długiego, rudego futra. Żabka jest kotem wiernym klanowi i jako-tako wierzącym w Gwiezdny Klan, ale nie przepada za Gorejącym Krzewem, którego uważa za stukniętego fanatyka. Oprócz tego chętnie zabiera terminatorów na patrole i trzyma z nimi sztamę, ponieważ sama czuje się jeszcze młoda duchem, a starsze towarzystwo by ją... postarzało. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Żle wpływała na nią wilgotność i temperatura, co było po niej widać na księżyc-dwa przed śmiercią. Nie poradziła sobie z Porą Nagich Drzew

SUCHA GAŁĄZKA Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 120 (w chwili śmierci) Partner: Kwaśny Pysk ✝ Wygląd: Sucha Gałązka wbrew pozorom wcale nie jest taka sucha, wręcz przeciwnie - ma co-nieco krągłości. Nie ma ani łabędziej, szczupłej szyi, ani długich, ponętnych łap. Figurę ma dosyć ociężałą i bardzo, hm, przyziemną. Kocica osadzona jest na krótkich, grubych łapach, nie jest specjalnie wysoka, ani właściwie potężna. Suchą można określić jako zwartą i zbitą, ale okrągłą. Wydaje się troszeczkę puszysta i to wcale nie za sprawą futra, które ma przecież krótkie. Wojowniczkę cechuje srebrzysta sierść, na której rozciągając się czarne, tygrysie pręgi, ale gdzieniegdzie można znaleźć także bardzo jasne rude, prawie że kremowe, łaty, poprzecinane rudymi pręgami, jak chociażby na jej prawym łokciu, lewym policzku i zadzie oraz troszeczkę na mocnym, silnym karku kocicy. Rodzice obdarzyli swoją córkę również bielą tu i tam, która rozciąga się na długość od pyska aż po podbrzusze. Tylne łapy Suchej Gałązki są praktycznie całe białe, a na przednich biel splamiła jedynie stopy kocicy. Nos ma właściwie dwukolorowy - jego prawa strona jest wątrobiana i otoczona czarnym pasmem, a lewa różowiutka jak poduszki jej łap. Wojowniczka może poszczycić się również długimi, opadającym wąsami w barwie śniegu, natomiast nad nimi swoje miejsce znalazły bladozielone, świdrujące ślepia w kształcie migdałów. Charakter: Srebrzysta szylkretka jest przede wszystkim źródłem praktycznie nieskończonej cierpliwości i mało kto widział, żeby kiedykolwiek uniosła się gniewem. Nawet jeśli się denerwuje, co jest raczej normalne, to skrywa to w sobie i nie uzewnętrznia się, jak chociażby Cietrzewiowy Grzbiet. Mimo pewnej dozy wyrozumiałości dla innych kotów nie pozwala sobie wchodzić na głowę i potrafi kategorycznie odmówić, a wtedy wiadomo, że nie zmieni swojego zdania. Poza tym, nie jest również krzykliwą babą, czy wrażliwym kwiatuszkiem, który płacze za każdym razem, gdy ktoś jest dla niej niemiły. Można opisać ją jednym słowem - twarda. Nie zależy jej na konfliktach i trzyma się raczej z boku, a jej słowo wcale nie musi być ostatnie w dyskusji. Prawda jest taka, że potrafi przemilczeć pewne rzeczy, jakby była zmęczona użeraniem się z innymi kotami. Pomimo ociężałości i twardego charakteru jest kocicą zdecydowanie bardziej wyrafinowaną niż większość gromowych wojowniczek. Okazywanie emocji też nie jest jej mocną stroną, ale stara się nad tym pracować i generalnie zależy jej na pokazywaniu się z lepszej strony, dlatego potrafi się powściągnąć. Nie jest w gorącej wodzie kąpana, jak niektórzy i bez problemu udaje jej się trzymać język za zębami, jeżeli sytuacja tego wymaga. Czy jest miła? Trudno stwierdzić. Prędzej nazwać ją można zdystansowaną i oficjalną, ale czasami zdarza jej się uśmiechnąć. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Umarła ze starości podczas snu.

CHŁODNY NOS Starszyzna

Płeć: Kocur Partner: Kolorowy Wiatr ✝ Wiek: 115 (w chwili śmierci) Wygląd: Kocura charakteryzują długie, szczupłe łapy zakończone jasnymi pazurami i szczupły niczym witka tułów, który od urodzenia zdradzał przyszłe predyspozycje Chłodnego. Jest jednym z najzwinniejszych kotów w Klanie Gromu, choć o to akurat nie trudno, gdy panuje kult siły. W każdym razie zaczynając od głowy można zwrócić uwagę na wątrobiany nos z ciemnoszarą obwódką, znad którego spoglądają lekko skośne, ciemnożółte tęczówki, a na boki odchodzą krótkie, ostro zakończone proste wąsy. Na szczupłej głowie sterczą dość długie, wąskie uszy, a przez pysk przechodzą nieliczne popielate pręgi. Okolice nosa Chłodnego przechodzą w jaśniejszy odcień szarości, a niżej w pobliżu podgardla ustępuje ona czystej bieli, która rozpościera się na całej szerokości klatki piersiowej kocura i sięga podbrzusza, a także wewnętrznej strony przednich łap, sprawiając, że jego łokcie są białe. Na każdą z łap naciągnięte są białe skarpetki, sięgające mniej więcej do połowy kończyn. Na łapach kocura można zauważyć rzadkie pręgi, które jakby zanikają na tułowiu i jedynie wzdłuż grzbietu biegnie ciemniejsze pasmo krótkiej sierści. Charakter: Nie można nazwać go urodzonym liderem ani rodzinnym typem. Chłodny stroni raczej od towarzystwa, jest zdystansowany i żyje trochę we własnym świecie, jednocześnie będąc obowiązkowym i lojalnym wobec klanu wojownikiem. Jest raczej uparty i zdarza mu się nawet być złośliwym, aczkolwiek nie można powiedzieć, że ma jakichś śmiertelnych wrogów, jak Gorejący Krzew i Czapla Noga (pomijając fakt, że ich konflikt jest raczej jednostronny). Z reguły stara się nie nadepnąć nikomu za bardzo na odcisk. Wobec swoich pierwszy kociąt był... raczej żaden. Głównie nieobecny. Nie przepada za zajmowaniem się nimi i ogólnie nie lubi kociąt, do których nie ma ani cierpliwości, ani łapy. Nie okazywał większego zainteresowania życiem kociąt ze swojego pierwszego miotu. Z czasem jego podejście trochę uległo zmianie i obecnie jest bardziej zainteresowany rodziną, bardziej widoczny i obecny, jednak nadal nie umie za bardzo obchodzić się z kociętami, dlatego cierpliwie oczekuje czasu, gdy drugi miot będzie starszy, a wtedy przestanie być jedynie ojcowskim widmem, stając się prawdziwą figurą. Swoją partnerkę kocha na swój własny sposób, choć rzadko jej to okazuje, chociaż to właśnie on zainicjował ich relację ku zaskoczeniu wszystkich. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Źle znosiła zmiany pogody i cieplejsze temperatury w ciągu ostatnich 1-2 księżyców, jeszcze bardziej stroniąc od kotów. W końcu umarła we śnie.

ŹDŹBLASTY CHWAST Starszyzna

Płeć: Kocur Wiek: 110 (w chwili śmierci) Partner: Cebulowa Skórka Wiek: 110 (w chwili śmierci) Wygląd: Źdźblasty Chwast z wyglądu jest raczej przeciętny, a może nawet nieciekawy. Jest średniego wzrostu i przeciętnej budowy; ani gruby, ani chudy, ani szczególnie umięśniony, ani też żadne z niego chuchro. Ot, jest raczej wyważony, jedynie ma dość krótkie nogi i ogólnie krótkie ciało. Futro ma w większości czarne, ale jest ono nieco wypłowiałe od słońca do ciemnego brązu, szczególnie na grzbiecie i bokach kocura. Dodatkowo oblewa go biel, ciągnąca się od pyska, przez szyję, klatkę piersiową do brzucha. Źdźblasty Chwast ma dość charakterystyczny, zdawałoby się niepowtarzalny wzór bieli na pysku, bowiem ta pokrywa część jego policzków, by cieniutką kreską, otaczającą czarny fragment na środku pyska, sięgnąć aż do czoła. Przypominają one nieco znaczenia zdobiące pysk Czaplej Nogi, przez co czasami wojownik jest brany za jej brata lub syna, czym nie jest szczególnie zachwycony. Idąc jednak dalej, na tylnych łapach kota białe znaczenia są symetrycznie i sięgają stawu skokowego, z kolei lewa przednia łapa jest prawie cała biała, w przeciwieństwie do prawej, na której biel sięga nieco ponad nadgarstek, z wyjątkiem niewielkiej, ciemnej plamy z przodu. Całość dopełniają długie wąsy, niewielkie uszy oraz złociste, wiecznie przymrużone ślepia. Charakter: Zacznijmy od tego, że Źdźblasty Chwast... rzadko się odzywa. I nie do byle kogo. Jeśli już się go zmusi do wypowiedzenia się w jakiejś sprawie bądź dania werbalnego znaku życia, to robi to głównie półsłówkami, zwłaszcza w towarzystwie, w którym nie czuje się komfortowo. Nieczęsto jego pysk wyraża też jakiekolwiek emocje, a jeśli już, to wahają się one między niesmakiem a milczącym zażenowaniem. Raczej milczący, apatyczny z niego typ. Może uchodzić — i prawdopodobnie uchodzi — za niemożliwego wręcz gbura. To nie tak, że nigdy nie używa głosu, jednak żeby zasłużyć sobie na coś więcej niż parę zdawkowych, bliżej nieokreślonych dźwięków z jego strony i chłodno-apatyczne spojrzenie spode łba trzeba się trochę postarać. Kiedy już do tego dojdzie, to na jaw wychodzi, że rzeczywiście czarno-biały kocur odezwać się umie, ale czy sympatycznie, cóż, to już jest kwestia bardzo sporna. Niektórzy mówią, że nie był dla nich zbyt surowy, jednak spore grono kotów w klanie nie przepada za typem, o ile pamięta o jego istnieniu bardziej, niż mając go jedynie z tyłu głowy, przyćmionego przez partnerkę. Źdźblastemu właściwie praktycznie na niczym nie zależy i są wątpliwości co do tego, czy w ogóle darzy Cebulę jakimś uczuciem. Naprawdę wszystko mu jedno kto rządzi klanem, czy też co się w nim dzieje dopóty, dopóki nikt go nie zaczepia i nie wchodzi do jego piaskownicy ze swoimi zabawkami. Nie widzi powodu, aby w cokolwiek się angażować. Wypełnia swoje wojownicze obowiązki, jednak można śmiało stwierdzić, że z powodu rutyny, która weszła mu w krew, a nie w związku z jego lojalnością wobec klanu, czy chęcią walki o to, aby Grom był jak najlepszy. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Umarł we śnie.

DĘBOWY PIEŃ Wojownik

Płeć: Kocur Wiek: 98 (w chwili śmierci) Partner: Białowąsa Wiek: 98 (w chwili śmierci) Wygląd: Kocur urodził się jako największy w swoim miocie i pozostał taki przez całe życie, przerastając swoje rodzeństwo, które po czasie przepadło bez wieści, oraz większość kotów w Klanie Gromu. Jako kociak miał czarne, klasyczne pręgi, które wiły się po jego ciele na tle piaszczystej bazy, jednak wraz z wiekiem czerń ustępowała rudości, a pręgi Dębowego Pnia zaczęły przybierać złocisty odcień, mieniąc się ogniście w słońcu, co sprawiło, że uzyskały nietypowy odcień rudego zmieszanego z czernią. Mimo iż obecnie dominuje rudość, to gdzieniegdzie pręgi pozostały czarne, bądź bardziej zbliżone do czerni, co dotyczy charakterystycznej "M-ki" na jego czole, krótkich czarnych pędzli wieńczących dość krótkie uszy, pręg na policzkach, barków oraz dolnej części ud i dystalnej połowy ogona, włączając w to jego końcówkę. Ogon Dębowego Pnia jest długi, puszysty i zakończony grubym pędzlem. Czerń ostała się również na poduszkach jego łap, z których wyrastają krótkie, czarne włosy. Futro Dębowego Pnia jest gęste, długie i obficie porasta jego mocną szyję, przechodząc na szerokie barki. Głowa kocura jest zbliżona kształtem do okręgu, a dominującą częścią jego pyska jest mocna, w miarę krótka kufa z drobnym nosem i silnie zarysowaną żuchwą. Kufę otaczają średniej długości białe wibrysy, a z otoczonej lwią grzywą głowy spoglądają ciemnozielone, niewielkie wiecznie zmęczone oczy. Charakter: Dębowy Pień zupełnie różni się od swojej partnerki – owszem, również jest bezdyskusyjnie lojalny wobec Klanu Gromu, lojalność tę jednak realizuje w zupełnie inny sposób. Otóż jest… pracoholikiem. Cały jego dzień wypełniony jest obowiązkami, z których część narzuca sobie sam, nieraz wychodząc na polowania kilka razy dziennie i dołączając się do nadprogramowych patroli. Kiedy już zaś stos jest pełny zwierzyny, a granice nienagannie oznaczone, wynajduje sobie inne zajęcia, byleby mógł pomóc w jakiś sposób swojemu klanowi. To zapewne ciągłe zajęcie prowadzące nieraz do niewyspania prowadzi do tego, że zazwyczaj przybiera obojętny dość wyraz pyska, a obserwujące go koty mogą mieć wrażenie, że jego powieki zamkną się wkrótce pod własnym ciężarem. Naturalnie, niedobór snu ma również konsekwencje niedotyczące mimiki czy wyglądu – Dębowy Pień jest istotą bardzo marudną, małomówną i stateczną w uczuciach. Jest również perfekcjonistą, którego irytują wszelkie niedopatrzenia, zwłaszcza te dotyczące niewykonywania klanowych obowiązków przez koty pojawiające się w zasięgu jego wzroku. Dodatkowo spędza również dużo czasu nie tylko na wypełnianiu obowiązków, ale także na pielęgnowaniu własnego ducha, oddając się modlitwom do przodków i częstym rozmyślaniem o Gwiezdnym Klanie, Srebrnej Skórce oraz samym Kodeksie Wojownika, który został zesłany żywym, by utrzymać ład. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Umarł na udar podczas polowania.

PODNIEBNY LOT Starszyzna

Płeć: Kocur Wiek: 118 (w chwili śmierci) Partner: Mokry Kwiat Wygląd: Wyrósł na kocura przeciętnej wielkości i niezbyt wyróżniającego się sylwetką: nie wdał się raczej w swojego ojca, nie jest ani tak przysadzisty, ani umięśniony, chociaż może się to zmieni pod wpływem intensywnych treningów. Jego całe ciało pokrywa krótka, gęsta sierść. W zdecydowanej mierze Podniebny Lot jest buro-brązowy. Od ciemnej pręgi ciągnącej się wzdłuż linii kręgosłupa kocura odchodzą wąskie, tygrysie pręgi, znajdujące się również na jego ogonie, łapach i głowie. Na czole czerń utworzyła charakterystyczną literę „M”. Oprócz tego jednak na jego futerku zawitała biel, pokrywająca mniej więcej połowę każdej z jego łap, końcówkę ogona, brzuch, klatkę piersiową, szyję i cały pysk, gdzie sięga aż pomiędzy oczy. Biel tę przerywa jedynie niewielkie szaro-kremowo zabarwienie na pysku, z prawej strony wątrobianego, otoczonego czarnym obramowaniem nosa. Praktycznie nie przypomina swojej matki, z wyjątkiem oczu, które ma duże, migdałowate i żółto-pomarańczowe. Ma stosunkowo długi i cienki ogon, a poduszki jego łap są różowe. Gdy się denerwuje czy stresuje, nieświadomie najeża futerko, nawet jeżeli nie odczuwa złości. Charakter: Podniebny nie jest szczególnie… przebojowym kocurem. Z czasów, gdy był kociakiem, zdecydowanie została mu nerwowość i strachliwość, które być może pod wpływem pobytu u dwunogów nawet się nasiliły. Łatwo go zestresować, przestraszyć nagłym, głośnym odgłosem czy pojawieniem się za nim znienacka, wywołać jego poczucie winy, niepokój i smutek nawet pozornie nieszkodliwym komentarzem – jest zwyczajnie podatny na różne negatywne emocje i nie trzeba wiele, by je u niego wywołać. Inne koty mogą nawet odnieść wrażenie, że jest przewrażliwiony na własnym punkcie i nadinterpretuje słowa i gesty innych, szukając w nich nieprzyjemnych intencji. Nawet jeżeli lubi mieć towarzystwo, to właśnie z tego powodu trzyma się raczej na uboczu, a w rozmowach wydaje się nieśmiały i zakłopotany, jakby obawiał się, że jego niepewne żarty i bycie miłym spotka się z negatywnym odbiorem. Z tego też względu od swojego powrotu do klanu raczej unika Gorejącego Krzewu, który agresywnie naciska na niego, by jak najszybciej ukończył swój trening na wojownika, co terminatora jedynie stresuje, gdyż chciałby się uczyć w swoim tempie, chętnie jednak spędza czas z łagodną matką. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Syn Bursztynowookiej i Gorejacego Krzewu. Historię życia można przeczytać w Karcie Postaci (Podniebny Lot był odgrywaną postacią, znajduje się obecnie w grupie NPC). Umarł ze starości.

MOKRY KWIAT Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 117 (w chwili śmierci) Partner: Podniebny Lot Wygląd: Mokry Kwiat to kocica średniego wzrostu o długich i szczupłych łapach. Pierwsze, co rzuca się w oczy, gdy patrzy się na Mokrą, to jej długie, szaro-kremowe futro; błyszczące, choć zwykle nieco potargane. Widać, że Mokra próbuje o nie dbać, ale jej włos ma okropną tendencję do puszenia się, przez co często odstaje na wszystkie strony. Wprawny obserwator może zauważyć na kremowych plamkach tygrysie, cienkie prążki, ale na szarościach, które dominują jej sylwetkę, nie znajdzie się ani jednej pręgi. Oprócz szarości i kremu na jej futrze występuje również trzeci kolor, a mianowicie śnieżna biel spowijająca jej stopy na wszystkich czterech łapach, a także pierś oraz pysk, sięgając aż do czoła. Mordka kocicy jest przyjemnie zaokrąglona i krótka z wyraźnie zarysowanym stopem, a wieńczy ją różowy, drobny nosek, zaś znad niego wygląda para żółtych, okrągłych ślepiów. Lewy policzek kocicy jest bardziej kremowy niż prawy, jak i samo lewe ucho. Całości dopełnia dość długi ogon oraz białe, nieco poskręcane wąsy o pokaźnej długości. Charakter: Szaro-kremowa kocica jest typem ugodowej i spokojnej wojowniczki, która stara się nikomu nie wchodzić w drogę. Nie przepada za konfliktami i kłótnie oraz wszelkie spięcia ją po prostu męczą. W takich chwilach z nadmuchanego, radosnego balonika uchodzi całe powietrze, a on ucieka jak najdalej od zbiegowiska oraz hałasów, bo ich również nie lubi. Z tego wszystkiego żyje raczej na uboczu, choć jest dość rozmowna i towarzyska. Sęk w tym, że ma mały problem z zaufaniem innym kotom i często dystansuje się od nich, dopóki nie pozna ich wystarczająco blisko, co często zajmuje wiele księżyców. Oczywiście z małymi wyjątkami, jak Podniebny Lot. Kocica dobrze dogaduje się z dużo starszą od siebie Nakrapianą i to właśnie wojowniczka przekonała ją do tego, aby przełamała się w relacji z buro-białym kocurem, który odkąd wrócił do klanu był dla niej bardzo miły. Mokra jest kocicą bardzo rodzinną, nieco nieśmiałą, ale i taktowną. Uporu w niej nie znajdzie się praktycznie żadnego, choć potrafi być asertywna i powiedzieć "nie", jednak to zdarza się bardzo rzadko. Lubi spędzać czas w kociarni i zajmować się kociętami. Jako, że jest kreatywna to świetnie idzie jej wymyślanie zabaw, czy historyjek, których rezydenci Złocistego Wgłębienia słuchają z zapartym tchem. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Umarła ze starości.

KRZYWY SKOK Starszyzna

Płeć: Kocur Wiek: 117 (w chwili śmierci) Partner: Drobny Płatek Wygląd: Wysoki kocur o postawnej sylwetce, której linie wpisują się w niezbyt zgrabny prostokąt. Ma szerokie barki, masywny kark i stosunkowo krótką szyję, a grube, długie łapy wydają się nieproporcjonalne w stosunku do ciała, podobnie jak i niezbyt ruchliwy ogon, który dziwacznie odstaje, tak, jakby był złamany. Krzywy Skok wygląda niczym taran, a każdy ruch jego dobrze rozwiniętych mięśni jest widoczny pod krótkim, czarnym futrem, które zdrowo połyskuje w zależności od padania światła. Jego głowa jest wyjątkowo okrągła, a żuchwa dobrze zarysowana. Szeroki pysk optycznie wyszczuplony jest przez asymetryczne białe znaczenie, które na szyi i piersi tworzy skierowany w dół trójkąt. Biel niemalże zanika między przednimi łapami, tworząc wąski, niepełny pasek, który rozlewa się dalej po całym podbrzuszu i połowie lewego boku. Wojownik ma także nierówne skarpetki na trzech łapach: tylna prawa pokrywa całe śródstopie, w przypadku przednich kończyn lewa sięga do połowy łapy, a prawa zajęła jedynie palce. Krzywy Skok jest… po prostu krzywy. Jego ciało wydaje się mieć złe proporcje, a umaszczenie nie mogło być bardziej niesymetryczne, podobnie zresztą jak i bladozielone oczy, które nieco różnią się wielkością. Charakter: Gdyby zapytać koty o to, co sądzą o Krzywym Skoku, znaczna część zapewne zdziwiłaby się, że ktoś taki w ogóle jest w klanie. Kocur znaczną część swojego życia przemilczał, spędzając je w samotności. Do dziś stroni od towarzystwa i wydaje się być tylko legendą oraz nierozwikłaną tajemnicą. Jego głos jest monotonny i apatyczny, zupełnie pozbawiony uczuć, dlatego też koty rzadko z nim rozmawiają, czego nie ma im za złe, gdyż w gruncie rzeczy mu to odpowiada. Rzeczywistość potrafi jednak zaskakiwać - Krzywy Skok, wbrew pozorom, nie jest wcale nudny. Ma niezwykle barwne i kreatywne wnętrze, a swoją wyobraźnią mógłby zawstydzić niejednego kociaka. Słowa które wypowiada, choć brzmią żmudnie, są piękne i często rozpalają nawet skute lodem serca. Wymyślanie rozmaitych historii jest jego chlebem powszednim, dlatego też dobrze dogaduje się z kociętami i, szczerze powiedziawszy, zdecydowanie bardziej woli ich towarzystwo od towarzystwa klanowych wojowników, czy starszyzny. Krzywy Skok od maleńkości pielęgnuje w sobie zamiłowanie do natury i otaczającego go świata, przez co w obozie częściej go nie ma, niż jest. Uwielbia długie spacery i nigdy nie ukrywał tego, że zapuszcza się również poza granice swojego klanu, gdzie ma zdecydowanie więcej przyjaciół. Swoją partnerkę bardzo często traktuje jak powietrze, gdyż okazywanie tak głębokich i intymnych uczuć, których od niego wymaga, jest niezwykle trudne. Nawet po tak wielu księżycach związku jest przy niej skrępowany, a nieśmiałość, w połączeniu z zawstydzeniem, zaciska mu gardło i osłabia łapy, do czego nie potrafi się przyznać i otwarcie porozmawiać, co często prowadzi do kłótni - krótkich, rzecz jasna, gdyż Krzywy Skok opanował do perfekcji sztukę ewakuacji, polegającą na usuwaniu się w cień. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Umarł na zielony kaszel.

DROBNY PŁATEK Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 120 (w chwili śmierci) Partner: Zwichrzony Ogon (Klan Cienia) / Krzywy Skok Wygląd: Niezbyt wysoka, drobna koteczka, której długie, niezwykle miękkie futro przyciąga spojrzenia odkąd była kociakiem. Kremowa szata ma jednolity odcień, nieprzepasany żadnymi pręgami, bądź cętkami. Charakterystycznym elementem jednakże jest ciemniejszy pas, ciągnący się przez grzbiet, który gładko rozlewa się na boki i wkomponowuje w całość. Ogon kotki jest wyjątkowo długi i przypomina lisią kitę, niezwykle ruchliwą zresztą, gdyż stanowi jeden z ważniejszych środków niewerbalnej komunikacji Drobnego Płatka, podobnie jak i spiczaste uszy, osadzone na niewielkim łbie. Pysk kocicy wpisuje się w klin, pochyły do tego stopnia, że różowy nosek jest lekko zdeformowany. Charakterystyczne są także jej pomarańczowożółte, duże i lekko skośne oczy, między którymi zwieńczone jest białe znaczenie, pokrywające znaczną część pyska i policzków. Biel rozpływa się również po szyi koteczki, obejmuje część kryzy, pierś i podbrzusze, a także tworzy na każdej z łap długie skarpetki. Wojowniczkę zawsze widać z daleka, gdyż wygląda niczym chmura, stąpająca tak lekko, że wydaje się, jakby płynęła ponad ziemią, przez co w nocy zdarza jej się przestraszyć kocięta. Charakter: Piękna i delikatna z wyglądu, a silna z charakteru. Nikt by nie przypuszczał, że Drobny Płatek będzie dążyła do zdominowania każdego kocura w klanie, który tylko odważy się spojrzeć na nią w przychylny sposób, a jednak. Kocica jest niezwykle uparta i wszędobylska, a jej przytłaczająca charyzma, urok i romantyczne umiejętności niejednego kota sprowadziły na ścieżkę, którą sobie upatrzyła. Nie jest szczególnie związana z klanem i kodeksem wojownika, co więcej uważa, że Gwiezdni są tylko i wyłącznie wymysłem jakichś słabych i zakompleksionych jednostek. Wszystkich wokół traktuje przedmiotowo, biorąc to, co chce, nawet jeśli jej się nie należy. Żyje w przekonaniu, że kocury powinny stać znacznie niżej w hierarchii, zajmując się tylko i wyłącznie dogadzaniem kotkom, które, bądź co bądź, rodziły ich w bólach. W końcu gdyby nie one, to klany by nie istniały, proste. Każda zdobycz Drobnego Płatka ma inne zadanie i kotka każdego swojego partnera przymusza do czegoś innego. Jej nowy nabytek jednakże, a mowa tu o Krzywym Skoku, jest na tyle krnąbrny i tchórzliwy, że przyprawia ją o bóle głowy, a te zaś doprowadzają do różnorakich kłótni. Pewna siebie kocica nie jest jednakże zbyt zżyta z czarno-białym kocurem, którego w każdej chwili może wymienić na jakiś lepszy model i… najpewniej przyjdzie taki czas, że to zrobi, w końcu i tak za jego plecami zabawia się nie tylko w klanie, ale także i na granicach. Póki co jednakże wciąż bawi się nim i jego uczuciami, gdyż wie, że Krzywy jest w niej szalenie zakochany, nawet jeśli boi się tego pokazać, przez co będzie trwał u jej boku po kres swoich dni, a jeśli nie, to pożałuje. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Umarła na zawał.

PARZĄCE ZIELE Starszyzna

Płeć: Kocur Wiek: 114 (w chwili śmierci) Partner: Dzika Wiśnia Wygląd: Parzące Ziele jest całkiem przystojnym kocurem - nie można go nazwać brzydkim czy nieatrakcyjnym przez jego ładne, rudo-srebrzyste futro oraz formę pyska. Jest pokaźnych rozmiarów, prawdopodobnie zyskuje miejsce jednych z najwyższych kotów w klanie. Posiada sporą głowę o puchatych jasno-rudych polikach, a jego pysk zazwyczaj ukazuje obojętną emocję, czasem wręcz cyniczną. Oczy są barwy brązowej, pod światłem bursztynowo-żółte, nos - jasnoróżowy, tak samo poduszki łap. Jego maść to rudy dymny, a na nosie i palcach posiada białe znaczenia. Sierść Daniela jest długa i miękka, często ułożona i zadbana, a pod nią widać całkiem wyćwiczone, postawne łapy. Charakter: Zapatrzony w siebie indywidualista, choć jego charakter wciąż jest tak samo nieco dziecinny - jest bowiem opryskliwym bucem. Zarozumiały i nie widzi w tym nic złego, toteż często wymyka się mu z języka parę niemiłych słów. Ma problemy z okazywaniem pozytywnych uczuć i nie wie, czym jest pokora, dlatego łatwo jest mu zranić jakieś koty w jego otoczeniu. Czasem jednak jego gorejące zachowanie jest wręcz zabawne. Łatwo się wkurza i potrafi nakrzyczeć na kogoś bez poczucia winy. Jest mało gadatliwy, ale jak już do kogoś się zwraca, to kończy swoje słowa soczystym wyzwiskiem, pokroju "buraku" czy "glucie". Widzi siebie w przyszłości w czołówce klanu i nie ma wątpliwości, że kiedyś zostanie popularny wśród Wojowników. Jeśli chodzi o partnerstwo, jest całkiem wybredny i kieruje się raczej wyglądem, niżeli głębią serca, czy coś takiego. Nie wierzy zbytnio w prawdziwą miłość, dlatego raczej będzie skakać z kwiatka na kwiatek, aż nie znajdzie jakiejś towarzyszki i się w niej nie zakocha. Nie planuje mieć kociąt, jednakże, jeśli będzie je kiedykolwiek posiadał, to z pewnością wychowa je na prawdziwych wojowników. Nigdy w życiu by nie chciał wrzeszczących na całe gardło kociąt, których się brzydzi jeszcze od pierwszego dnia w kociarni. Nie toleruje słabych kotów i tych wyjętych spod kodeksu. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Syn Nakrapianego Liścia i Ukruszonego Kła. Historię życia można przeczytać w Karcie Postaci (Parzące Ziele był odgrywaną postacią, znajduje się obecnie w grupie NPC). Umarł na wskutek zatrucia zepsutą przez upał wiewiórką.

BIAŁOWĄSA Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 120 (w chwili śmierci) Partner: Dębowy Pień ✝ Wygląd: Białowąsa otrzymała swoje imię z powodu wyjątkowo długich, prostych wąsów i wibrysów, które ostro sterczą na wszystkie strony, otaczając ciemnoszary nos, najeżając jej drobny, bardzo szczupły pysk niczym grzbiet u jeżozwierza. Jest to z pewnością cecha, która rzuca się w oczy jako pierwsza, a zaraz za nią uwagę zwracają duże, lekko skośne oczy o soczyście zielonych tęczówkach. Wygląda na to, że one spodobały się Dębowemu, gdy zaczęli się spotykać z przymusu. Oprócz tego Białowąsa jest średniej wielkości kotką o długich, szczypiorkowatych łapach, tułowiu oraz ogonie, który na dodatek jest cienki i biczowaty. Nie tylko głowa Białowąsej jest szczupła - cała sylwetka kocicy przypomina chudziutką brzózkę, bowiem oprócz długiej, wąskiej głowy, wydatnych kości policzkowych, sterczących ku górze wysokich uszu, ma także wąskie barki oraz kościstą, ale w mocną miednicę. Spod w większości szarego, krótkiego futerka, które ściśle przylega od ciała, delikatnie zarysowują się mięśnie kocicy. Wszechobecną szarość przełamuje niewielka ilość bieli, pomijając wąsy, która pojawia się w formie drobnej gwiazdki na środku czoła Białowąsej oraz na trzech palcach u lewej tylnej łapy i dwóch prawej tylnej, tudzież białej brody. Charakter: Na pierwszy rzut oka groźna z niej sztuka, taką bowiem stara się zgrywać, by inne koty odbierali ją jako poważną wojowniczkę, jednak do momentu, w którym o tym zapomni i, ot, na przykład wysunie z pyska język, gdy myśli o czymś intensywnie lub gdy na horyzoncie pojawi się jej partner. Pod maską w teorii budzącej respekt wojowniczki skrywa się bardzo emocjonalna i dość wrażliwa kotka, której myśli niemalże bez przerwy zwrócone są w kierunku ukochanego kocura, Klanu Gromu i… Gwiezdnych. Ten ostatni temat jest dla niebieskiej bardzo drażliwą – głęboko przekonana co do prawdziwości istnienia Srebrnej Skórki i jej mieszkańców niebieska gotowa prowadzić zażarte, przepełnione emocjami i słowami, których wypowiedzenie będzie sobie wyrzucać po zakończeniu, sprzeczki czy dyskusje, gdy tylko ktoś zaneguje jej wiarę lub zdecyduje się – nawet nieopatrznie – powiedzieć na temat Gwiezdnych coś, co nie jest ogólnie przyjętą doktryną. Z tego powodu otwarcie nie przepada za kotami, które publicznie deklarują swój brak wiary w Gwiezdnych oraz istnienie Srebrnej Skórki. Takowe emocjonalne rozmowy dodatkowo utrudnia fakt, że bardzo dużo mówi i jest niesamowicie uparta. Właśnie wspomniany upór i chodzenie krok w krok za Dębowym sprawiło, że w końcu, możliwe, że dla świętego spokoju, zgodził się z nią wejść w relację, bliżej poznać. Niektórzy do swoich miłości trafiają przez żołądek do serca, a ona, cóż, trafiła przez utrudnianie mu życia. Oprócz tego bywa zapominalska i zdarza jej się być nieskupioną na zadaniu, gdy jej myśli zaprzątają inne tematy, ale stara się być najlepszą wojowniczką, jaką może, by Klan Gromu trwał i rósł w siłę. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Córka Lodowej Skóry z Klanu Wichru. Zmarła we śnie.

DZIKA WIŚNIA Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 119 (w chwili śmierci) Partner: Parzące Ziele ✝ Wygląd: Jest to niska i drobna kotka o smukłej sylwetce, której futro niczym nie wyróżnia się na tle klanu. Krótkie, gładkie i jednolicie kruczoczarne, pozbawione jest jakiejkolwiek skazy pod postacią innego koloru. Pysk Dzikiej Wiśni jest długi, podobnie zresztą jak chude łapy oraz cienki ogon, natomiast duże oczęta, osadzone tuż pod spiczastymi, zawsze bacznie uniesionymi uszyskami, jarzą się soczystą żółcią. Charakter: Wojowniczka nigdy nie odmawia towarzystwa, wręcz przeciwnie - jako uosobienie energii i życzliwości lgnie do kotów, zawsze skora do długich rozmów, podczas których zamienia się w uprzejmą słuchaczkę. Zawsze chętnie użycza rad i wykazuje się przy tym sporą empatią oraz zrozumieniem. Do pomocy rwie się pierwsza, nie patrząc w tył, choć jest przy tym wszystkim odrobinę roztrzepana, zapominalska, nieco naiwna i zdecydowanie zbyt ufna, a trzymanie głowy w chmurach stanowi jej nieodłączną cechę, przez co skupianie się raczej nie jest jej mocną stroną i choć mogłoby się wydawać, że pokorna z niej kocica, tak nie można zapomnieć o jej oślej upartości. Zawsze stawia na swoim i nigdy nie daje za wygraną, asertywnie broniąc własnego zdania i rzadko kiedy przyznając komuś innemu rację. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Córka Mokrego Kwiatu i Podniebnego Lotu. Historię życia można przeczytać w Karcie Postaci (Dzika Wiśnia była odgrywaną postacią, znajduje się obecnie w grupie NPC). Zmarła ze starości, we śnie.

PŁONĄCY LIŚĆ Wojownik

Płeć: Kocur Wiek: 118 (w chwili śmierci) Partner: Wysoka Łodyga, — Wygląd: Duży i umięśniony, jak na Gromiaka zresztą przystało - wygląda, jakby nie miał problemu z tym, by swoich terminatorów łamać wpół, gdyby na nich przez przypadek nadepnął. Ma potężne, szerokie ramiona, które niemalże blokują słońce, gdy podejdzie zbyt blisko. Płonący Liść ma ciepłe, rude futro, poprzecinane ciemnymi, grubymi pręgami układającymi się w zwartą spiralę na jego bokach. Biel pojawia się jedynie na palcach prawej przedniej łapy. Jego sierść jest długa i przez większość czasu ułożona i czysta - kocur dba o swój wygląd i stara się przez większość czasu wyglądać należycie. Kwadratową głowę okala gęsta, piaskowa kryza. Jego zimne, zielone oczy odcieniem wpadają niemalże w szarość; z reguły spokojnie obserwują horyzont, rzadko kiedy zawieszając się na innych kotach. Gdy stoi, naturalnie ostawia prawą stopę do tyłu, przez co jego zad opada, a jego masywne barki zdają się być jeszcze potężniejsze. Trwałe urazy: blizna na policzku, uzyskana przez byłą partnerkę; Charakter: Były terminator Nakrapianego Liścia, po której otrzymał imię, nie dzieli z nią wielu wspólnych cech. Jest poważnym, inteligentnym kocurem, który nie ciągnie do towarzystwa innych kotów. Jest dość nieuchwytny. Jest lojalnym, pracowitym i zdeterminowanym kocurem, dla którego klan jest najwyższą wartością. Choć wygląda jak bezmyślna, brutalna góra mięsa, ma naturę filozofa i wiele czasu spędza na przemyślenia. Jest bardzo oszczędny w słowach - nie zdziwiłoby go wcale to, gdyby wiele kotów uważało go za niemowę, tak rzadko zabiera głos, gdy nie jest to konieczne. Otwiera się tylko wtedy, gdy ma ku temu powód - a gdy tylko znajdzie odpowiedniego partnera do rozmowy, otwiera się i mógłby spędzić cały dzień na debatowaniu. Wypowiada się niezwykle mądrze, uważnie dobiera słowa - jest niezwykle dobrym mówcą. Mioty: pierwszy, drugi, trzeci Historia: nieznana. Zmarł na skutek przedłużającej się choroby.

WYSOKA ŁODYGA Starszyzna

Płeć: Kotka Wiek: 118 (w chwili śmierci) Partner: Płonący Liść, — Wygląd: Pierwsze, co się widzi, gdy spotyka się Wysoką Łodygę, to jej niebotycznie długie łapy. Są szczupłe i o delikatnie zarysowanych mięśniach, z gracją i lekkością niosą jej szczupłe ciało w długich krokach. Jej futerko jest bardzo krótkie i przylegające do ciała. Srebrzyste tło niemalże przechodzi w biel, a kontrastuje z nim głęboka czerń pręg, które na jej tułowiu rozbijają się na cętki. Jej głowa jest bardzo ładna: ma dość duże uszy, wąską mordkę i wyraźnie zaznaczone kości policzkowe, które nadają jej bardzo szlachetnego wyrazu. Oczy o kształcie migdałów mają barwę jasnej żółci, a jej nos, okolony czarną obwódką, jest ceglastoczerwony. Ma długi, biczowaty ogon, który najczęściej kołysze się łagodnie pomiędzy jej piętami. Dba o swój wygląd, toteż nieraz można zauważyć, że jej oddech ma zapach świeżej mięty, a na futerku ma łagodny zapach polnych kwiatów. Trwałe urazy: — Charakter: Najważniejszą cechą Wysokiej Łodygi jest to, że w zasadzie nikt nie może pochwalić się tym, że prawdziwie ją zna. Jest raczej małomówna i rzadko dzieli się swoimi przemyśleniami lub... w zasadzie jakimikolwiek informacjami na swój temat. Roztacza przez to wokół siebie aurę tajemniczości; podoba jej się to, jak bardzo jest niedostępna i niezależna. Nie ma natury lidera, jednak nie tak łatwo jest jej się podporządkować; mimo to jest obowiązkowa, jednak nie dlatego, że ktoś jej kazał - po prostu wypełnianie obowiązków wojownika i bycie przykładnym członkiem Klanu Gromu daje jej wolność i zaufanie, na które zapracowała. Jest wymagająca wobec siebie, ale przez to oczekuje doskonałości od kotów, wokół których się obraca. Pomimo swojej niezależności i potrzeby wolności, zdarza się jej nadmiernie kontrolować tych, których dopuściła do swojego wąskiego grona bliskich - zrobi wszystko, by nic nie zachwiało jej nieskazitelnej reputacji. Jeżeli czegoś się obawia, to z całą pewnością upokorzenia - i nie zamierza nigdy dopuścić do tego, by ktokolwiek zniszczył ideał, którym się stała. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana. Zatruła się nieświeżą piszczką, która przy jej wieku i trwającej chorobie doprowadziła do śmierci.

CICHA NOC Wojownik

Płeć: Kotka Wiek: 92 (w chwili śmierci) Partner: Danieli Trop Wygląd: Pierwsze, co rzuca się w oczy, to wielkość kotki. Jest wysoka, masywna, ma szerokie barki, gruba szyja i łapki, a puszyste, chociaż krótkie futro dodaje jej objętości. Kotka jest ewidentnie kimś, z kim nikt nie chciałby stoczyć boju, bo z samego wyglądu daje znać wszystkim wokół, że jest silna. Mięśnie ma rozwinięte lepiej od niejednego kocura! Tym, co je kryje, jest warstwa czarnego, dymnego futra z ciemnoszarymi przejaśnieniami imitującymi tygrysie pręgi. Z kolorem futra zlewa się jej ciemny nos, przez co rozmówcy kotki mogą się szybciej skupić na jej złotych ślepiach... a później zauważyć, że jej uszy, zamiast stać na baczność jak u znacznej większości kotów, są zupełnie oklapłe! Chociaż kotka wyznaje, że za młodu się ich bardzo wstydziła, wraz z wiekiem zaczęła je lubić - coś co jest malutkie i niemal zawsze przywiera do czaszki jest trudniejszym celem do ugryzienia! Należy też zauważyć, że ciało kotki pokrywają liczne blizny, będące efektami polowań i nieco bardziej agresywnych bójek. Trwałe urazy: — Charakter: Chociaż niektórym mogłoby się to wydawać dziwne, Cicha jest absolutnym aniołem pod przykrywką kota. Zawsze chętnie pogada, pomoże, wesprze, doradzi... zrobi wszystko, co tylko w jej mocy, aby czuć się potrzebną. Lubi kontakt z innymi, docenia to że niektórzy preferują słuchać niż mówić - sama jest bowiem gadułą jakich mało! - ale również nie ma nic przeciwko temu, by to ona zajęła miejsce słuchaczki. Unika agresji, nie lubi się kłócić, a walkę traktuje czysto jako sport dla rozluźnienia nerwów. Swoją siłę wykorzystuje w inny sposób, choćby po to żeby pomóc komuś coś przenieść, albo żeby wyjść na polowanie, których - jak uważa - jest największą fanką. Niemal nigdy się nie denerwuje, bo uważa to za marnowanie czasu... chyba, że ktoś zbliża się do bliskich jej kotów - och, wtedy należy się mieć na baczności! Cicha Noc na raz staje się Krzykliwą Burzą, bowiem nie zostawi suchej nitki na kimś, kto niesłusznie zaczyna się kłócić. Nie ważne czy za awanturą stoi kocię, terminator, wojownik, medyk czy nawet przywódca. Jeśli ktoś potrzebuje klepnięcia w łeb i powrotu do rzeczywistości, ona to zrobi bez chwili zastanowienia! Jest kotką raczej wyluzowaną; lubi żartować i ma łagodne podejście do świata, co jest zabawnym kontrastem do jej wyglądu. W końcu kto by pomyślał, że woli wąchać kwiatki, od szukania zaczepek i bitew? Mioty: pierwszy, drugi, trzeci Historia: Nieznana. Umarła przez nawrót objawów po ciężkim porodzie i dużej dawce stresu, jej ciało nie wytrzymało obciążenia fizycznego.

CZAPLE PIÓRO Starszyzna

Płeć: Kocur Wiek: 124 (w chwili śmierci) Partner: Dżdżysty Świt Wygląd: Czy nie przypomina tej czapli, po której został nazwany? Może nie należy do najszczuplejszych, a jego postura jest dość zbita (ma krótką szyję, proporcjonalne, lecz grube łapy, zakończone krępymi stopami), jednak to wysoki, postawny i dostojny kocur, którego umaszczenie i oczy przywodzą na myśl owego, wodnego ptaka. Futro ma długie, w większości ciemnosiwe, ugładzone i zawsze zadbane. Biel pokrywa palce przednich stóp; tylne łapy do łokci i niewielką część brzucha; krawat na kryzie, małą część brody. Jednak najbardziej charakterystycznym znaczeniem jest regularny i symetryczny, biały pasek, ciągnący się od czarnego nosa aż nad parę intensywnie, jednolicie żółtych, okrągłych, dużych oczu. Wraz z nimi i bujnymi, jasnymi wibrysami, stanowi prawdziwą ozdobę i wyszczupla przystojną mordkę. Najmniej okazały… ma chyba ogon: urodził się z nieco krótszym niż większość kotów, ale ma skłonność do wyolbrzymiania tego drobiazgu. Mimo swych gabarytów, nie jest ociężały, stawia długie kroki, przemieszcza się, może nie z wrodzoną, ale z wypracowaną gracją. Głos ma niski, taki, na dźwięk którego mimowolnie miękną łapy. Trwałe urazy: — Charakter: O kompleksie na punkcie ogona już trochę było. Tak jakby kocur w ogóle miał się czym zamartwiać: poza nim samym, chyba już nikt nie zwraca uwagi na jego długość (za kociaka ciągnęły się za nim nieszkodliwe, lecz raniące małego, wrażliwego Czaplę, wyzwiska). Wręcz przeciwnie, teraz Gromiak należy to kotów często komplementowanych. Wynika to zapewne z jego pedantyzmu, zadbania, ale także dżentelmeńskiego, wyrafinowanego usposobienia. Karma wraca: nie jest jakimś tam typem, co burczy i fuka, cechuje go otwartość, swoboda wypowiedzi i brak uprzedzeń. Jego maniery nie idą w parze z interesownością, a to jest ewidentnie wyczuwalne przez współklanowiczów. Stąd jest jednostką lubianą, której jednak co poniektórzy po cichu zazdroszczą: to partnerki, to uwodzicielskiego głosu, to urodziwego pyska czy stylu bycia. Jego łagodność może wręcz dziwić, bo kontrastuje z drapieżnym błyskiem w oku. Nie jest kłótliwy i nie pcha się na pierwszy plan, nie jest też rozjemcą: generalnie, zajmowanie konkretnego stanowiska, opowiadanie się po czyjejś stronie, nie jest dla niego. Nie można odmówić mu lojalności wobec Klanu, partnerki i dzieci, ale unika wpychania nosa w nieswoje sprawy, no chyba, że kwestia jest tak błaha, jak pomoc w decyzji: zjeść bażanta czy badylarkę. W dłuższym pożyciu może okazać się mdły, ale Ci, którzy uznają, że ma jedynie intrygującą, zewnętrzną powierzchowność, nadaje się tylko do prawienia komplementów i prowadzenia rozmów o pogodzie, nie mają racji. To oddany ojciec dzieci i kochający partner, który, gdzieś tam w środku boi się zostać zraniony i nie chce, by jego zdanie zostało odrzucone, stąd częsty wybór trzymania mordki na kłódkę. Jednak wielkie serce nie pozwoli mu obserwować krzywdy słabszych, bez względu na pochodzenie, granice, niebezpieczeństwo. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Nieznana. Odszedł we śnie ze starości.

DŻDŻYSTY ŚWIT Starszyzna

Płeć: Kotka Partner: Czaple Pióro ✝ Wygląd: Kotka o dość egzotycznym wyglądzie, pomimo jej klanowych korzeni. Jest szczupła i wysoka, jej łapy są niemalże nieproporcjonalnie długie do jej ciała. Jest czarną szylkretką, jednak barwne łaty pojawiają się jedynie na jej uszach (lewe ma czarne w całości, drugie zaś jest pół na pół czarne i rude) oraz ogonie, który do połowy jest rudy, a następnie przechodzi w czerń. Jej sierść nie jest również typowa - z daleka wygląda na krótkowłosą, jednak z bliska widać, że sierść na jej piersi, brzuchu, zadzie oraz ogonie jest dłuższa. Jest ona jednak dość cienka, przez co nie nadaje jej takiej objętości, jak sierść większości długowłosych kotów w Klanie Gromu. Jej głowa jest trójkątna i sucha, ma mocno zarysowane kości policzkowe i żuchwę. Oczy Dżdżystego Świtu są intrygujące: wąskie, lekko skośne, o niezwykle ciemnej barwie - wieczorami jej źrenice zdają się niknąć w czerni, choć w rzeczywistości jej tęczówki mają barwę głębokiego brązu. Trwałe urazy: — Charakter: Jeżeli ktokolwiek podejrzewał, że Dżdżysty Świt wpisuje się w stereotyp potulnej matki, która została nią tylko dlatego, że nie potrafi walczyć - rozczaruje się. Szylkretka jest w pełni wyszkolona i bez większego problemu mogłaby ubiegać się o tytuł najlepszej wojowniczki Klanu Gromu... ale dobrowolnie wybrała rolę matki i nie żałuje swojego wyboru. Dżdżysty Świt to odpowiedzialna, sumienna kotka, która bardzo poważnie traktuje swoje obowiązki jako matka. Jest łagodna, spokojna i czuła wobec kociąt, jednak nie da sobie nikomu wejść na głowę - kocięta bardzo szybko uczą się, że z Dżdżystym Świtem nie ma żartów i lepiej nie sprawdzać granicy jej cierpliwości. Wobec dorosłych kotów jest nieco bardziej ostra i wyniosła, jednak wciąż jest dobrą, przyjacielską kotką, która z chęcią utnie sobie pogawędkę przy stosie zwierzyny z każdym. Łatwo przychodzi jej adaptacja do otoczenia i zjednywanie sobie przyjaciół, więc nawet jeżeli się nie wychyla przed szereg i nie sprawia wrażenia popularnej, w zasadzie ciężko powiedzieć, by ktoś nie zamienił z nią choć raz słowa i nie miał o niej dobrej opinii. Choć niełatwo ją sprowokować, w skrajnych przypadkach potrafi dać w pysk - doskonale wie, że do niektórych może dotrzeć jedynie poprzez mowę w ich języku. Nigdy jednak nie podniosłaby łapy na kocię, nawet najbardziej nieznośne. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Nieznana. Odeszła we śnie ze starości.