Szkolenie Artema i Aury

[Aura]

Rzecz była w tym, że najmłodszy z kotów chciał mieć relację z najlepiej każdym w Nowym Świcie. Nie poznał zbyt wiele swoich grupowiczy — rodziny? — w dzieciństwie, chce więc teraz nadrobić ten temat. Nie chce czuć się wyrzutkiem, przynajmniej no, chce się nim czuć mniej. Ta, o ile to w ogóle możliwe. Temu też proponuje temat nauki walki właśnie Artemowi, jako że Kos bladorudo-biały kot już zna. A Artema... wręcz przeciwnie.

Więc na potwierdzenie ze strony kota o czarno-brązowo-białym (?) umaszczeniu kiwa głową, z lekkim uśmieszkiem. To dobrze, nie odrzuca od razu Aury. Będą musieć się dogadywać, bo przecież... siedzą w tym biznesie razem, czyż nie?
Młody kot idzie tyłem grupy, ale nie jest bardzo oddalony od dwójki kotów. Nie daje po sobie znać, że jeszcze nie zdarzyło jej się wyjść ani razu z obozu. Że widzi ten otwarty świat po raz pierwszy w swoim życiu. Napawa się tym widokiem. Tu jest... Ładnie.

Słucha w spokoju tego, co mówi Kos. Część z tych rzeczy już wie, nie tylko od samej szylkretki, ale i od Tsunami. W końcu to było jednym z punktów Nauk, które Aura musiał zaliczyć przed rozpoczęciem Szkolenia. Na ostatnie pytanie Artema zatrzymuje się w pół kroku, samemu zastanawiając się nad odpowiedzią. Kontynuuje swój chód sekundę czy dwie później, czekając na odpowiedź Kos. Jak martwe koty, o ile w ogóle... mogły się materializować, nie zamieniać się w proch, nie usuwać się z tej ziemi... jak te koty mogły działać na inne, żywe koty? W końcu... ich ciała już dawno nie istniały, albo rozkładały się. W jaki sposób martwe koty z czterech klanów to robiły?