Kocica nie zmieniła się wiele. Nadal dużo trenuje, przez co jej ciało jest wyćwiczone, sama ma budowę atletyczną. Nadal chodzi pewnym siebie krokiem, a pysk szylkretki często jest zmarszczony, przez co można powiedzieć, że chodzi wiecznie niezadowolona czy naburmuszona, chociaż niekoniecznie tak jest. Obecnie ciało wojowniczki wróciło już do normy po porodzie przez to, że każdą wolną chwilę poświęca doprowadzeniu siebie do porządku. Na ciele widnieje parę blizn - jedna po wyrwanym płacie skóry na karku, druga na lewej tylnej łapie w postaci śladu po ugryzieniu lisa, trzecia to lekko wyszczerbione, prawe ucho po walce treningowej z Lis. A ostatnia jest urwanym ogonem, ostała się jej mniej niż połowa, przez co jej chód stał się bardziej ostrożny.
Krogulec zmieniła swoje nastawienie do innych. Otworzyła się, stała się bardziej rozmowna i nie stawia jedynie na zdobywanie wiedzy. Lubi od czasu do czasu porozmawiać sobie na luźne tematy i czerpać po prostu przyjemność z życia. Jest odpowiedzialną wojowniczką oraz matką, starając się wychować swoje młode najlepiej jak potrafi, pomimo tego, że były lekką wpadką. Często wybucha gniewem, ale nie potrafi być długo obrażona. Nie przyznaje się do błędów i zamiast powiedzieć "przepraszam" woli przejść od razu na neutralny grunt, gdzie zacznie rozmowę o pierdołach. Wypełnia swoje obowiązki z pasją i to najlepiej, jak potrafi!
Szybująca Łapa
Niestety, dostosowanie swojego ciała do jedynie jednej zasady nie sprawiło, że jaszczurka pozostawała nieczuła na działanie innych czynników. Zdecydowanie to, co działało na niekorzyść terminatora, to wiatr, który lekko zmienił kierunek, a dodatkowo trochę narobił hałasu poprzez skupienie się na zwierzynie i nie patrzenie, co ma pod łapami. Gad szybko zwrócił uwagę na drapieżnika i rozpoczął ucieczkę, jednak na tyle późno, że niebieski kocur miał szansę jeszcze dogonić małe, zwinne stworzenie.
Gwiżdżąca Łapa
Kocur pozostawił stado saren za sobą, jednak najciekawsze było dopiero przed nim. Widocznie niedaleko również pasły się podobne stworzenia, gdyż mógł zauważyć dość blisko siebie młode sarny, które kiwało się jeszcze na swoich nóżkach i patrzyło zaciekawione na terminatora, z czujnie postawionymi uszami. Postawiło nieśmiały kroczek w jego stronę, bujając się przy tym na boki, a czujna matka również podniosła głowę, obserwując zachowanie kota.
nieco wyższy od przeciętnego kota; szerokie barki i biodra, masywny, dość umięśniony; długowłosy; niebieski jednolity z białymi znaczeniami; złotooki
Spokojny, powolny kocurek, któremu uśmiech niemalże nie znika z pyszczka. Przyjazny wobec wszystkich i wszystkiego, rozmowny, pełen optymizmu. Lubi towarzystwo innych wichrzaków, choć nie zabiega specjalnie o uwagę - tak samo jak od niej nie stroni. Nie należy do wycofanych i nieśmiałych kotów, Najlepiej czuje się w swobodnych rozmowach. Nieco roztargniony, jednak pracowity i zaangażowany tak mocno, jak tylko umie. Daleko mu do analityków, kieruje się emocjami, tym, co podpowie mu serduszko. Wpływowy, dobroduszny i poczciwy. Uroku dodaje mu wada wymowy (która na pewno utrudnia zrozumienie słów malca), polegająca na wymowie "r" jako "ł", a głosek podobnych do "s" jako "f". Wydaje się, że Wietrzyk jest kompletnie niezdolny do złych czynów. Niestety, mimo tych wszystkich pozytywów, młodzik chyba zapomniał ustać w kolejkę po rozum, bo ma problem z zapamiętywaniem informacji czy rozwiązywaniem jakichś małych zagadek.
Widocznie długonogie stworzenia miały zamiar mu o sobie przypomnieć, ponieważ zamiast małego zwierzęcia, które mogłoby zasilić wichrowy stos, zjawiło się przed nim młode sarny. Zastygł w bezruchu, stawiając uszy wysoko i zerkając z ciekawością na malca, który nawet podszedł o krok w jego stronę. Na wypadek gdyby matka istotki uznałaby go za jakieś zagrożenie, trzymał się na ugiętych łapach i nie podchodził do sarenki, jednak jego kita kiwała się spokojnie na boki, a pysk rozjaśnił cień uśmiechu.
Poobserwował małego jeszcze chwilę, postanawiając, że koniecznie będzie musieć opowiedzieć Szybującemu o tym spotkaniu. Potem zaś ostrożnie wycofał się w tył. Kiedy uznał, że odszedł dostatecznie daleko, aby ani kopytne nie przeszkadzały jemu, ani on im, zaczął iść pod wiatr na ugiętych nogach, smakując powietrze, jednocześnie nasłuchując i uważnie się rozglądając. Spotkanie z młodzikiem wprowadziło go w jeszcze lepszy nastrój, nie wiedzieć czemu – chociaż teraz terminator naprawdę liczył, że znajdzie coś, co pozwoli mu rozpocząć polowanie na dobre.
Mistrz: Sensei Zając! (Dziadek Zajęczy Sus [*]) -> Sensei Szyszka! (Szyszkowy Ogon) Płeć: kocur Matka: Splątany Wąs Ojciec: Gładki Grzbiet Partner: Może tak, może nie? To się zobaczy
Mistrz: Sensei Zając! (Dziadek Zajęczy Sus [*]) -> Sensei Szyszka! (Szyszkowy Ogon) Płeć: kocur Matka: Splątany Wąs Ojciec: Gładki Grzbiet Partner: Może tak, może nie? To się zobaczy
Aksamitne, zakrywające pręgi o tygrysim stylu, niebieskie futerko stało się jedwabiste i gęste, przez co wymaga teraz jeszcze dłuższej pielęgnacji. Dłuższej i monotonnej. No ale do rzeczy. Kocur nie zmienił się za wiele z wyglądu. Przynajmniej nie według niego. Wciąż przewyższa każdego rówieśnika i odrobinę starszego kota w klanie, jego duże ślepia przybrały barwę świeżej trawy Pory Zielonych Liści, a jego barki stały się szerokie i masywniejsze. Ma ogromne łapy, którymi bez problemu mógłby złapać jakąś pulchną mysz. Ma dość chudą sylwetkę, jednak wygląda na bardzo potężnego. Aż trudno uwierzyć, że praktycznie dopiero rozpoczął trening! Urody dodają mu jego długaśne, bialutkie wibrysy. Plama na jego piersi przypomina ogromną, bialutką śnieżkę, która lśni w promieniach słońca. Nic dodać, nic ująć! Piękniś!
Wydoroślał na tyle, aby wiedzieć, że najpierw trzeba pomyśleć dwa razy, zanim coś się zrobi i że wszystko ma swój początek i koniec. Jego ton głosu staje się bardziej spokojniejszy i opanowany, a sam terminator ma większe skłonności do pomocy. Nigdy nie zostawiłby kota w potrzebie. Rannego, chorego, smutnego, czy też samotnego. Żadnego. Jest to poniekąt spowodowane tym, że jako Wichrzak jest bardzo zdeterminowany, aby pomagać swojemu Klanowi i być jego wiernym klanowiczem. Już od początków swojego treningu wykazywał się silną pamięcią i starał się zapamiętywać każdy, najmniejszy szczegół. Czy to okolica, czy to słowa, czy to dźwięki, czy to zapachy. Nie jest zbyt spokojny, jednak nie jest też jakimś energicznym szaleńcem. Jest za to bardzo, ale to bardzo pracowity. Zamiast zabawy woli rozmawiać, a zamiast odpoczynku woli pracować.
Złapanie jaszczurki na pewno nie poszło po jego myśli.
Kocur syknął lekko, gdy zwierz rzucił się do ucieczki. Na szczęście, mógł ją jeszcze złapać. Z czego od razu skorzystał.
Odbił się szybko od ziemi, a następnie zaczął biec ile sił w łapach, aby skoczyć na zwierzaka i ponowić plan zabicia jej aby posilić kogoś z pobratymców.
Poprzez ciężką pracę, zbudowała potężne mięśnie. Szeroka w barkach, jednocześnie jest dość niska jak na członka Klanu Gromu - jej głowa wchodzi kotu o przeciętnym wzroście pod szyję. Krótka, zadbana i błyszcząca sierść przylega do ciała, eksponując wszystko, co Malina ma do zaoferowania, jednak w jednym miejscu na szyi sierść się kończy, ustępując miejsca bladej, krótkiej bliźnie z dzieciństwa. Złote oczy patrzą ze spokojem, który ukrywa zmęczenie, a krok jest pewny i energiczny. Przy wargach, zaczęły się pojawiać pojedyncze, widoczne dopiero z bliskiej odległości, siwe włoski.
Zagłusza swoje problemy i rozterki skupianiem się na swoich obowiązkach. Obecnie zrezygnowała z części patroli, ograniczając się jedynie do tych niezbędnych, by móc opiekować się lecznicą oraz kotami w niej się znajdującymi. Stara się, aby dodatkowe obowiązki nie odbiły się na jej terminatorach, co się jej udaje. Obecnie stara się wzbudzić część utraconej wrażliwości, aby móc lepiej pomagać członkom klanu po sytuacji z Ognistym Żarem, a także uczy się dobierać odpowiednie słowa i rozwiązywać problemy innymi sposobami, niż zazwyczaj.
Szybująca Łapa
Kocur bez większych problemów złapał swoją zwierzynę między łapy, po krótkim, ale dość intensywnym pościgu. Jaszczurka zdecydowanie pokazała, że jest jedną z mistrzyń zręczności, omijając pazury kocura, jednak i ta sytuacja nie mogła trwać wiecznie. W końcu terminator złapał gada w swoje łapy, uśmiercając go i mogąc pochwalić się pierwszą zdobyczą dzisiejszego dnia.
+5 exp
Gwiżdżący Wiatr
Po dość bliskim spotkaniu z sarnami, kocur ruszył dalej na polowanie. Niestety bezowocne, bo nie zdołał wyczuć żadnej woni zwierząt łownych, jednak również nie wyczuwał też drapieżników, co było dość dobrą sytuacją dla niego. O ile chciał wrócić do obozu z pustymi łapami oczywiście.
Księżyce: 150 Mistrz: Barwna Ścieżka Płeć: kotka Matka: wydziedziczona Ojciec: legenda Partner: dobra zabawa
Przeciętnej postury kotka o długim, białym futrze z rudą plamą pyszczku i karku, burą plamką na pyszczku oraz rudo-burym ogonem. oczęta mają barwę oliwkową. Szyję zdobi brokatowa, widoczna z kilometra różowa obróżka.
Szylkretka, choć jest jeszcze kociakiem to zdecydowanie można ją nazwać istotką dość rozumną. Nie zadaje ona masy pytań jak każdy maluch - jeśli już, to robi to tylko wtedy, gdy uznaje to za konieczne, gdy czegoś naprawdę nie rozumie. W gruncie rzeczy, nie interesuje jej bardzo dużo rzeczy. Nie jest jakoś szczególnie ambitna. Wiele rzeczy jej powiewa. Nie marzy jej się bycie najlepszą wojowniczką, tak w sumie to nawet niespecjalnie jej zależy na tym, by kiedykolwiek awansować z rangi kociaka. Zasad przestrzega tak długo, jak tylko jest to dla niej wygodne. Jeśli bardzo zapragnie zrobić coś, co okaże się być zakazane, nawet się nie zawaha. Nie omieszka także kłamać, jeśli okaże się to konieczne - na przykład po to, by uratować swój tyłek, by uniknąć konsekwencji za swoje czyny. Poza tym jest raczej szczera i bezpośrednia, ale nie jest w tym wszystkim chamska i nieprzyjemna. Lubi rozmawiać z innymi kotami, jest raczej towarzyska i nie powinna mieć problemu z nawiązaniem przyjaźni.
Korzystała z wolności. Póki Lawendowa Gwiazda nie uziemiła jej w obozie, spacerowała ile tylko mogła. Spacerowała po granicach, po terenach i świetnie się przy tym bawiła! I tak było i tego dnia. Dziś jednak łapy zaprowadziły ją na tereny treningowe, zupełnie jakby maił to być jakiś znak, ale nie odebrała tego w ten sposób. Po prostu tu przyszła i tyle. Akurat nikogo teraz nie było, nikt nie miał treningu, więc mogła sobie przysiąść na łączce i przyglądać się latającym w pobliżu pszczółkom i motylkom.
Sosnowa Łapa jest wysoką, żylastą kocicą. Mimo młodego wieku już wyraźnie widać formujące się pod skórą mięśnie. Ma krótkie białe futerko w bure, tygrysio pręgowane łaty rozmieszczone na grzbiecie, ogonie i częściowo na łapkach. Jej oczy są jasnozielone. Ma mały, jasnoróżowy nos i długie, jasne wąsy.
Sosnowa Łapa jest bardzo wrażliwa. Przez nieobecność w kocięcym życiu swojego rodzeństwa nie dogaduje się z nimi, jednak podjęła próbę naprawienia tych relacji. Ma mocne poczucie sprawiedliwości. Chce być uważana za odpowiedzialną. Poza tym, kocha kwiaty i wszystko co kolorowe.
Sosnowa Łapa postanowiła się dziś wybrać poza obóz. Najlepiej... w miejsce które dobrze znała. Pierwsze co przyszło jej do głowy, to Wyjące Wzgórza. Na pewno będzie tam wiele kwiatów i nowych rzeczy do odkrywania! Cicho wyszła z obozu i szła, aż dotarła na wzgórza. Nagle poczuła czyiś zapach. Podążyła w jego stronę i dostrzegła kępkę białego futerka. Była to uczennica, z którą dzieliła legowisko, jednak nie znała jej za bardzo. Postanowiła do niej podejść i się przywitać.
- Cześć... Ty jesteś Różana Łapa? - Zapytała trochę niepewnie. Kotka była od niej znacznie starsza i budziła u burej kotki respekt, z resztą jak każdy starszy od niej kot.
Tańcujące liście młode Różowe i różno kolorowe A pomiędzy nimi tańczę ja Wesoła, bura kuleczka!
Księżyce: 150 Mistrz: Barwna Ścieżka Płeć: kotka Matka: wydziedziczona Ojciec: legenda Partner: dobra zabawa
Przeciętnej postury kotka o długim, białym futrze z rudą plamą pyszczku i karku, burą plamką na pyszczku oraz rudo-burym ogonem. oczęta mają barwę oliwkową. Szyję zdobi brokatowa, widoczna z kilometra różowa obróżka.
Szylkretka, choć jest jeszcze kociakiem to zdecydowanie można ją nazwać istotką dość rozumną. Nie zadaje ona masy pytań jak każdy maluch - jeśli już, to robi to tylko wtedy, gdy uznaje to za konieczne, gdy czegoś naprawdę nie rozumie. W gruncie rzeczy, nie interesuje jej bardzo dużo rzeczy. Nie jest jakoś szczególnie ambitna. Wiele rzeczy jej powiewa. Nie marzy jej się bycie najlepszą wojowniczką, tak w sumie to nawet niespecjalnie jej zależy na tym, by kiedykolwiek awansować z rangi kociaka. Zasad przestrzega tak długo, jak tylko jest to dla niej wygodne. Jeśli bardzo zapragnie zrobić coś, co okaże się być zakazane, nawet się nie zawaha. Nie omieszka także kłamać, jeśli okaże się to konieczne - na przykład po to, by uratować swój tyłek, by uniknąć konsekwencji za swoje czyny. Poza tym jest raczej szczera i bezpośrednia, ale nie jest w tym wszystkim chamska i nieprzyjemna. Lubi rozmawiać z innymi kotami, jest raczej towarzyska i nie powinna mieć problemu z nawiązaniem przyjaźni.
Gdyby Płatek wiedziała, że wzbudza respekt u takiej Sosenki, zapewne głośno by się zaśmiała. Niestety, nie wiedziała o tym i jedynie się obróciła, słysząc że ktoś wymawia jej imię. Jej oliwkowym oczom ukazała się sporo młodsza terminatorka, niezbyt urodziwa w oczach Różanej Łapy przez swoje żylaste ciało, a szkoda, bo futerko miała całkiem ładne. Zmierzyła ją wzrokiem, nim odpowiedziała.
— No, to ja. A ty? — rzuciła krótko, za nic nie rozpoznając swojej rozmówczyni. Może była to kwestia tego, że terminatorka Barwnej Ścieżki nie spała w legowisku terminatorów, albo... po prostu nie interesowała się klanem.
Niegdyś najpiękniejsza, dzisiaj trud odcisnął się na całym jej ciele. Wciąż dba o swój wygląd, wręcz obsesyjnie, jednak jej długie, czarne futro, kiedyś takie miękkie i lśniące, zmatowiało, a kołtuny pojawiają się z zastraszającą łatwością. W jej złocistych, okrągłych oczach odbija się determinacja i zmęczenie, a przez czarny nos przechodzi drobna blizna. Pomimo wszystkich trudów jakie przeszła jej ciało wciąż zachowuje okrągłe kształty, chociaż zapasy tłuszczu wydają się pomału wyczerpywać. Gdzieś pod tą czarną plątaniną, w okolicach prawego barku, znajduje się całkiem spora, szarpana blizna, którą jednak dość dobrze ukrywa futro.
Kwiat zna swoja wartość. Kwiat jest wytrwała. Kwiat ma dość.
Z wysoko uniesionym pyskiem kroczy przez świat, absolutnie pewna, że jest najlepsza z nich wszystkich. Jest gotowa by zacząć wydawać polecenia i być słuchana. Wręcz nie może się doczekać, by znów pokazać każdemu ze swojej rodziny i znajomych, gdzie ich miejsce. Jej oczy, chociaż w tak ciepłym kolorze zdają się promieniować zimnem. A może to tylko zmęczenie? Niedożywienie? Może.
Kwiat nauczyła się również cenić samotność i ciszę. Możliwość zaszycia się w kącie i obsesyjnego czyszczenia futra uznaje za błogosławieństwo. Będąc w ciągłym ruchu, próbując odnaleźć drogę do domu, nie mogła sobie na to zbyt często pozwolić.
Ale gdzieś pod tym wszystkim wciąż jest tylko dzieckiem nagle wyrwanym z domu. Samotną kotką, która tęskni za mamą i rodzeństwem, chociaż nigdy nie powiedziałaby im tego prosto w twarz.
Pochmurny Sen (GK), Zbożowa Łapa (KRz), Chłód (KG)
Kwiat potrzebowała spokoju i Kwiat potrzebowała się czymś zająć. Poszła więc na polowanie. Wciąż nie wróciła na trening, ale akurat to jej nie przeszkadzało. Spędziła ostatnie księżyce podróżując samej, polując samej, znajdując zajęcie samej. Potrafiła się zająć samą sobą, a to, że przy okazji zrobi komuś dobrze przynosząc zwierzynę na stos? No przydałoby się by docenili, że do klanu wcale nie wróciła niedorajda tylko ktoś gotowy zostać wojownikiem.
Ustawiła się pod wiatr i zaczęła węszyć w powietrzu, szukając tropów zwierzyny. Na ugiętych łapach szła przed siebie, przerzucając ciężar na tylną część ciała i uważając, by na coś nie nastąpić. Skupiła się też na swoim oddechu, wyrównując go, licząc wdech i wydech, wdech i wydech. Była tu i teraz, w tym miejscu, w tej chwili. Wiedziała co robi. Przez chwilę mogła udawać, że wciąż jest w drodze, choć była już w domu.
Najniższy spośród wszystkich Rybek, jednak zbudowany najmocniej z nich. Ma szerokie barki, grubą szyję i ogon oraz dużą, kanciastą głowę. Garbaty nos kończy się brudnoróżowym, szerokim nosem i wywiniętymi w górę wąsami. Uszy małe, lekko zaokrąglone, oczy wąskie i lekko skośne, w kolorze bursztynu. Burą, klasycznie pręgowaną sierść ma gęstą i często potarganą na lewej stronie pyska. Biel oblewa pysk, pierś, brzuch, palce przednich łap oraz goleń wraz ze stopą tylnych. Na lewej przedniej łapie ponad nadgarstkiem szpetna blizna, pod nią - wykrzywiony nadgarstek i dłoń pozbawiona czucia.
Na pierwszy rzut oka - nieprzyjemny gbur. Na drugi, trzeci i wszystkie inne... w sumie też.
Dzień był chłodny, a dość płytka warstwa sypkiego śniegu cicho chrzęściła pod łapami terminatorki, która wybrała się na polowanie. Niestety, początek polowania z reguły jest bezowocny i tak było też i tym razem - pora nagich drzew nie oszczędzała nikogo, zwłaszcza po suszy i pożarze, który nie tak dawno temu szalał na terenach Klanu Wichru. Na pewno jednak nie zniknęła cała zwierzyna - prędzej czy później Kwitnącej Łapie dopisze szczęście.
behind my eyelids are islands of violence, my mind shipwrecked, this is the only land my mind could find. I did not know it was such a violent island, full of tidal waves, suicidal crazed lions; they're trying to eat me, blood running down their chin and I know that I can fight or I can let the lion win. I begin to assemble what weapons I can find 'cause sometimes to stay alive you got to kill your mind...
Niegdyś najpiękniejsza, dzisiaj trud odcisnął się na całym jej ciele. Wciąż dba o swój wygląd, wręcz obsesyjnie, jednak jej długie, czarne futro, kiedyś takie miękkie i lśniące, zmatowiało, a kołtuny pojawiają się z zastraszającą łatwością. W jej złocistych, okrągłych oczach odbija się determinacja i zmęczenie, a przez czarny nos przechodzi drobna blizna. Pomimo wszystkich trudów jakie przeszła jej ciało wciąż zachowuje okrągłe kształty, chociaż zapasy tłuszczu wydają się pomału wyczerpywać. Gdzieś pod tą czarną plątaniną, w okolicach prawego barku, znajduje się całkiem spora, szarpana blizna, którą jednak dość dobrze ukrywa futro.
Kwiat zna swoja wartość. Kwiat jest wytrwała. Kwiat ma dość.
Z wysoko uniesionym pyskiem kroczy przez świat, absolutnie pewna, że jest najlepsza z nich wszystkich. Jest gotowa by zacząć wydawać polecenia i być słuchana. Wręcz nie może się doczekać, by znów pokazać każdemu ze swojej rodziny i znajomych, gdzie ich miejsce. Jej oczy, chociaż w tak ciepłym kolorze zdają się promieniować zimnem. A może to tylko zmęczenie? Niedożywienie? Może.
Kwiat nauczyła się również cenić samotność i ciszę. Możliwość zaszycia się w kącie i obsesyjnego czyszczenia futra uznaje za błogosławieństwo. Będąc w ciągłym ruchu, próbując odnaleźć drogę do domu, nie mogła sobie na to zbyt często pozwolić.
Ale gdzieś pod tym wszystkim wciąż jest tylko dzieckiem nagle wyrwanym z domu. Samotną kotką, która tęskni za mamą i rodzeństwem, chociaż nigdy nie powiedziałaby im tego prosto w twarz.
Pochmurny Sen (GK), Zbożowa Łapa (KRz), Chłód (KG)
Kwiat była przyzwyczajona. Wiele razy jej polowania kończyły się niepowodzeniem, czy to z jej powodu czy zwyczajnie poprzez brak szczęścia. Nie miała zamiaru się poddawać. Miała zamiar upolować zwierzynę.
Krok po kroku, oddech po oddechu. Raz, dwa, trzy, cztery, raz, dwa, trzy, cztery. Szła przed siebie próbując znaleźć ślad zwierzyny. Jej kroki lekkie, jej ciało gotowe zareagować.
A jednocześnie rozkoszowała się chłodem i ciszą. Dni były krótkie, światło szybko znikało za horyzontem, ale świat był piękny w tych szarościach i bieli. Jej grube, czarne futro dobrze chroniło przed chłodem, a ponadto była przyzwyczajona do samotności i podróży. Czuła się tak naturalnie, tak na miejscu. A jednocześnie rodzina była blisko, na wyciągnięcie łapy. W każdej chwili mogła wrócić do obozu i zastać grupę kotów, którzy uznawali ją za swoją. Nie musiała już ruszać w drogę. Nie musiała łapać drobnego posiłku na szybko. Mogła spróbować znaleźć więcej oraz zapolować na większe zdobycze. To wszystko składało się na dziwną mieszankę uczuć, gdzie na wierzch wychodziła ekscytacja, że tym razem jej polowanie ma większy sens.
Najniższy spośród wszystkich Rybek, jednak zbudowany najmocniej z nich. Ma szerokie barki, grubą szyję i ogon oraz dużą, kanciastą głowę. Garbaty nos kończy się brudnoróżowym, szerokim nosem i wywiniętymi w górę wąsami. Uszy małe, lekko zaokrąglone, oczy wąskie i lekko skośne, w kolorze bursztynu. Burą, klasycznie pręgowaną sierść ma gęstą i często potarganą na lewej stronie pyska. Biel oblewa pysk, pierś, brzuch, palce przednich łap oraz goleń wraz ze stopą tylnych. Na lewej przedniej łapie ponad nadgarstkiem szpetna blizna, pod nią - wykrzywiony nadgarstek i dłoń pozbawiona czucia.
Na pierwszy rzut oka - nieprzyjemny gbur. Na drugi, trzeci i wszystkie inne... w sumie też.
Wszystko wskazywało na to, że będzie miała bardzo dużo czasu na to, by napawać się samotnością w ten chłodny, choć całkiem ładny jak na porę nagich drzew dzień. Trop, który złapała, urwał się po dosłownie dwóch krokach i zniknął - tak, jakby piszczek rozmył się jak mgła. Nie pozostawało jej nic innego jak tylko próbować dalej.
behind my eyelids are islands of violence, my mind shipwrecked, this is the only land my mind could find. I did not know it was such a violent island, full of tidal waves, suicidal crazed lions; they're trying to eat me, blood running down their chin and I know that I can fight or I can let the lion win. I begin to assemble what weapons I can find 'cause sometimes to stay alive you got to kill your mind...
Niegdyś najpiękniejsza, dzisiaj trud odcisnął się na całym jej ciele. Wciąż dba o swój wygląd, wręcz obsesyjnie, jednak jej długie, czarne futro, kiedyś takie miękkie i lśniące, zmatowiało, a kołtuny pojawiają się z zastraszającą łatwością. W jej złocistych, okrągłych oczach odbija się determinacja i zmęczenie, a przez czarny nos przechodzi drobna blizna. Pomimo wszystkich trudów jakie przeszła jej ciało wciąż zachowuje okrągłe kształty, chociaż zapasy tłuszczu wydają się pomału wyczerpywać. Gdzieś pod tą czarną plątaniną, w okolicach prawego barku, znajduje się całkiem spora, szarpana blizna, którą jednak dość dobrze ukrywa futro.
Kwiat zna swoja wartość. Kwiat jest wytrwała. Kwiat ma dość.
Z wysoko uniesionym pyskiem kroczy przez świat, absolutnie pewna, że jest najlepsza z nich wszystkich. Jest gotowa by zacząć wydawać polecenia i być słuchana. Wręcz nie może się doczekać, by znów pokazać każdemu ze swojej rodziny i znajomych, gdzie ich miejsce. Jej oczy, chociaż w tak ciepłym kolorze zdają się promieniować zimnem. A może to tylko zmęczenie? Niedożywienie? Może.
Kwiat nauczyła się również cenić samotność i ciszę. Możliwość zaszycia się w kącie i obsesyjnego czyszczenia futra uznaje za błogosławieństwo. Będąc w ciągłym ruchu, próbując odnaleźć drogę do domu, nie mogła sobie na to zbyt często pozwolić.
Ale gdzieś pod tym wszystkim wciąż jest tylko dzieckiem nagle wyrwanym z domu. Samotną kotką, która tęskni za mamą i rodzeństwem, chociaż nigdy nie powiedziałaby im tego prosto w twarz.
Pochmurny Sen (GK), Zbożowa Łapa (KRz), Chłód (KG)
Raz, dwa, trzy, cztery. Złapała trop, skierowała się ku niemu. Raz, dwa... I to było na tyle tropu. Tsk. Nie była to najlepsza sytuacja, ale wciąż miała czas, wciąż zaczynała. A nawet jeśli jej się dzisiaj nie uda, to przecież znowu jest w klanie. Zawsze może wziąć zwierzynę ze stosu. Zawsze może wrócić jutro. Nie będzie już głodować. Cokolwiek by się miało dziać, już nie będzie.
Znów skorygowała swój kurs tak by iść pod wiatr. Zimne powietrze rozwiewało jej futro, przypominając jak samotna była w tej sytuacji. A jednak w tym chłodzie, w tej samotności było dokładnie to, czego szukała. Teraz tylko jeszcze znaleźć zwierzynę i nie spłoszyć jej czymś przypadkiem. Sprawdziła, czy na pewno ma poprawną postawę i czy nie stąpa zbyt ciężko i ruszyła dalej przed siebie.
Najniższy spośród wszystkich Rybek, jednak zbudowany najmocniej z nich. Ma szerokie barki, grubą szyję i ogon oraz dużą, kanciastą głowę. Garbaty nos kończy się brudnoróżowym, szerokim nosem i wywiniętymi w górę wąsami. Uszy małe, lekko zaokrąglone, oczy wąskie i lekko skośne, w kolorze bursztynu. Burą, klasycznie pręgowaną sierść ma gęstą i często potarganą na lewej stronie pyska. Biel oblewa pysk, pierś, brzuch, palce przednich łap oraz goleń wraz ze stopą tylnych. Na lewej przedniej łapie ponad nadgarstkiem szpetna blizna, pod nią - wykrzywiony nadgarstek i dłoń pozbawiona czucia.
Na pierwszy rzut oka - nieprzyjemny gbur. Na drugi, trzeci i wszystkie inne... w sumie też.
I znów - nic. Nie potrafiła odnaleźć żadnego świeżego tropu, nie słyszała szelestu kroków żadnego piszczka, cały świat wokół niej zdawał się być jak pogrążony we śnie. Poczuła, że na jej wąsach zaczął osadzać się śnieg. Bardzo drobny, nieśmiały, zaczął prószyć zupełnie bez przekonania, znikając natychmiast, gdy tylko płatek dotknął podłoża. Musiała szukać dalej, jeżeli chciała cokolwiek upolować.
klep mnie jak ci nie odpisuję, czasem mi umykają sesje, które mguję
x ★ ★ ★
behind my eyelids are islands of violence, my mind shipwrecked, this is the only land my mind could find. I did not know it was such a violent island, full of tidal waves, suicidal crazed lions; they're trying to eat me, blood running down their chin and I know that I can fight or I can let the lion win. I begin to assemble what weapons I can find 'cause sometimes to stay alive you got to kill your mind...
Niegdyś najpiękniejsza, dzisiaj trud odcisnął się na całym jej ciele. Wciąż dba o swój wygląd, wręcz obsesyjnie, jednak jej długie, czarne futro, kiedyś takie miękkie i lśniące, zmatowiało, a kołtuny pojawiają się z zastraszającą łatwością. W jej złocistych, okrągłych oczach odbija się determinacja i zmęczenie, a przez czarny nos przechodzi drobna blizna. Pomimo wszystkich trudów jakie przeszła jej ciało wciąż zachowuje okrągłe kształty, chociaż zapasy tłuszczu wydają się pomału wyczerpywać. Gdzieś pod tą czarną plątaniną, w okolicach prawego barku, znajduje się całkiem spora, szarpana blizna, którą jednak dość dobrze ukrywa futro.
Kwiat zna swoja wartość. Kwiat jest wytrwała. Kwiat ma dość.
Z wysoko uniesionym pyskiem kroczy przez świat, absolutnie pewna, że jest najlepsza z nich wszystkich. Jest gotowa by zacząć wydawać polecenia i być słuchana. Wręcz nie może się doczekać, by znów pokazać każdemu ze swojej rodziny i znajomych, gdzie ich miejsce. Jej oczy, chociaż w tak ciepłym kolorze zdają się promieniować zimnem. A może to tylko zmęczenie? Niedożywienie? Może.
Kwiat nauczyła się również cenić samotność i ciszę. Możliwość zaszycia się w kącie i obsesyjnego czyszczenia futra uznaje za błogosławieństwo. Będąc w ciągłym ruchu, próbując odnaleźć drogę do domu, nie mogła sobie na to zbyt często pozwolić.
Ale gdzieś pod tym wszystkim wciąż jest tylko dzieckiem nagle wyrwanym z domu. Samotną kotką, która tęskni za mamą i rodzeństwem, chociaż nigdy nie powiedziałaby im tego prosto w twarz.
Pochmurny Sen (GK), Zbożowa Łapa (KRz), Chłód (KG)
Kwiat nie miała najmniejszego zamiaru wracać do obozu zanim czegoś nie upoluje. Zwyczajnie... Nie miała nawet po co wracać. Wciąż nie miała treningu, nie do końca miała obowiązki... Rzecz jasne mogła się zająć sprzątaniem legowisk, ale naprawdę? Ona? Sprzątaniem? Nie dziękuję, polowanie o wiele lepiej pasuje do jej zbioru umiejętności.
Cały czas szła przed siebie, stąpając lekko na ugiętych łapach, uważając by na nic nie nastąpić. Liczyła przy tym swoje kroki, raz, dwa, trzy, cztery, raz, dwa, trzy, cztery, i próbowała znaleźć trop zwierzyny. Coś musi tu być, prawda?
A w międzyczasie zaczął prószyć śnieg. Drobne, chłodne płatki śniegu osadzały się na jej wąsach, pyszczku, całym futerku. Było przyjemnie zimno, orzeźwiająco. Kwiat zerknęła na niebo przykryte grubą warstwą szarych chmur. Jak tak dalej pójdzie zanim cokolwiek upoluje śnieg przykryje całą okolicę. Ale wciąż nie zamierzała się poddawać. Szukała dalej.
Najniższy spośród wszystkich Rybek, jednak zbudowany najmocniej z nich. Ma szerokie barki, grubą szyję i ogon oraz dużą, kanciastą głowę. Garbaty nos kończy się brudnoróżowym, szerokim nosem i wywiniętymi w górę wąsami. Uszy małe, lekko zaokrąglone, oczy wąskie i lekko skośne, w kolorze bursztynu. Burą, klasycznie pręgowaną sierść ma gęstą i często potarganą na lewej stronie pyska. Biel oblewa pysk, pierś, brzuch, palce przednich łap oraz goleń wraz ze stopą tylnych. Na lewej przedniej łapie ponad nadgarstkiem szpetna blizna, pod nią - wykrzywiony nadgarstek i dłoń pozbawiona czucia.
Na pierwszy rzut oka - nieprzyjemny gbur. Na drugi, trzeci i wszystkie inne... w sumie też.
Śnieg był bardzo drobny i szybko znikał, gdy tylko wchodził w kontakt ze zbyt ciepłym podłożem. Nie było szans na to, by pozostawił po sobie warstwę białego puchu. Biorąc jednak pod uwagę to, że Kwitnąca Łapa miała paskudnego pecha być może i doczeka się momentu, w którym ziemia ochłodzi się na tyle, by śnieg nie roztapiał się od razu.
behind my eyelids are islands of violence, my mind shipwrecked, this is the only land my mind could find. I did not know it was such a violent island, full of tidal waves, suicidal crazed lions; they're trying to eat me, blood running down their chin and I know that I can fight or I can let the lion win. I begin to assemble what weapons I can find 'cause sometimes to stay alive you got to kill your mind...
![[Obrazek: d86kpls-359c10b8-1779-4663-b5ec-7066fd2dd134.png]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/intermediary/f/5d85c75b-d5eb-48f6-b8d6-e01dd235e5d3/d86kpls-359c10b8-1779-4663-b5ec-7066fd2dd134.png)
![[Obrazek: d86kp7h-7066584f-fa2b-4e29-acfe-58d17d385b0e.png]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/intermediary/f/5d85c75b-d5eb-48f6-b8d6-e01dd235e5d3/d86kp7h-7066584f-fa2b-4e29-acfe-58d17d385b0e.png)
![[Obrazek: dd2m7aw-9d2337bb-1310-4138-a52a-5bdd04e0...hJjSKVu3ok]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/41d4085e-4992-4942-a812-4e368215a590/dd2m7aw-9d2337bb-1310-4138-a52a-5bdd04e0b0ac.png?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOiIsImlzcyI6InVybjphcHA6Iiwib2JqIjpbW3sicGF0aCI6IlwvZlwvNDFkNDA4NWUtNDk5Mi00OTQyLWE4MTItNGUzNjgyMTVhNTkwXC9kZDJtN2F3LTlkMjMzN2JiLTEzMTAtNDEzOC1hNTJhLTViZGQwNGUwYjBhYy5wbmcifV1dLCJhdWQiOlsidXJuOnNlcnZpY2U6ZmlsZS5kb3dubG9hZCJdfQ.1wFHYpCm1OYdIbEujtCnMvkg99bW9qUylhJjSKVu3ok)
![[Obrazek: UOhK59c.png]](https://i.imgur.com/UOhK59c.png)
<td></table></center>
![[Obrazek: db6zojy-f2eb848f-5f33-4b93-8bf6-5bbf2863...bsaX3VxgCU]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/147fcdc9-8cee-4d3e-9ba7-51f9c4888b30/db6zojy-f2eb848f-5f33-4b93-8bf6-5bbf28631d92.png?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOiIsImlzcyI6InVybjphcHA6Iiwib2JqIjpbW3sicGF0aCI6IlwvZlwvMTQ3ZmNkYzktOGNlZS00ZDNlLTliYTctNTFmOWM0ODg4YjMwXC9kYjZ6b2p5LWYyZWI4NDhmLTVmMzMtNGI5My04YmY2LTViYmYyODYzMWQ5Mi5wbmcifV1dLCJhdWQiOlsidXJuOnNlcnZpY2U6ZmlsZS5kb3dubG9hZCJdfQ.4mWynPGdSR6YC5F6qwPjc0C3v6JnOklQ2bsaX3VxgCU)
![[Obrazek: vvIi8YC.png]](https://i.imgur.com/vvIi8YC.png)
![[Obrazek: XlI1o9r.png]](https://i.imgur.com/XlI1o9r.png)
![[Obrazek: LbqYJFH.png]](https://i.imgur.com/LbqYJFH.png)
![[Obrazek: 3kvjvR6.png]](https://i.imgur.com/3kvjvR6.png)
