Kłujący Gąszcz

[Przepiórcza Pieśń]

- Nie wiem, oby naprawdę wszystko było z nimi już niedługo dobrze. - Może Gromowa część rodziny miała jakieś problemy ze zdrowiem, o których Grzybowa Łapa im nie powiedział dołączając do klanu? Nie byli przez to przystosowani do życia na wilgotnych terenach Rzeki? Chyba nie, skoro sam ich ojciec wydawał się czuć całkiem nieźle.
Zdecydowała się odejść na kilka kroków od Nocy, by przyjrzeć się lepiej rosnącym wokół nich kwiatów, a następnie zacząć zrywać najładniejsze z nich.
- No i wiem o tym, że początkowo Wodna Łapa nawet nie chciała rozmawiać z Kałużą po ceremonii, ale podobno jest już lepiej. Bzycząca Łapa sprawia wrażenie radosnej i odważnej, jeśli miałaby sprawiać jakieś problemy, to chyba tylko przez zbyt duży entuzjazm. O Strumyku i Cyprysowej Łapie nie wiem nic konkretnego, mogę go spytać następnym razem, gdy porozmawiamy. – Chociaż czego właściwie miałaby się dowiedzieć? Nie spodziewała się jakoś, żeby w tej relacji było cokolwiek więcej, niż zwykła znajomość, dobrze, że syn znalazł kogoś, z kim najwyraźniej się dogadywał.

[Nocna Gwiazda]

- Ja też. - chyba nikt nie chciał, żeby kocięta chorowały. A już na pewno nie w momencie, w którym były to wnuki. Pozostało jedynie mieć nadzieję, że wszystko będzie dobrze i do ceremonii wszyscy wyzdrowieją. Cisowa Gałązka wiedział w końcu co robi. Nie był Medykiem z przypadku.
- To dobrze, że kryzys zażegnany. O Bzyczącej Łapie... Krokus mi trochę opowiadała. Wygląda na to, że się dogadują i nie sprawia większych problemów, pomimo tego co mówisz. Strumyk raczej nic ci nie powie. Jak z nim ostatnio rozmawiałem o tym, czy wiesz, nie ma kogoś na oku to spalił buraka. Jest dość wstydliwy. - mruknąłem, patrząc się w niebo. Cóż, Strumyk był rodzajem wstydnisia. Raczej nieprędko kogoś znajdzie, patrząc na to że nie potrafi rozmawiać o głębszych uczuciach, ale też dawno o tym nie rozmawialiśmy. Może coś się zmieniło? Z drugiej strony... raczej by mi powiedział, gdyby coś było na rzeczy... prawda?

[Przepiórcza Pieśń]

- Byleby tylko znów żadna młoda terminatorka nie zaszła w ciążę, poza tym niech robią, co chcą. Ale chyba coś takiego nie zdarzyłoby się znów tak szybko, w tym samym klanie. - Przypadek Topik chyba wszystkim w klanie powinien wystarczyć jako przykład tego, że lepiej było uważać na to, co się robi, gdy jest się młodym i być może zakochanym. Nawet, jeśli ostatecznie wszystko skończyło się całkiem dobrze, to absolutnie nie chciałaby przechodzić tego ponownie, z udziałem żadnego ze swoich innych dzieci. Ani najlepiej też z nikim innym w klanie, bo jako opiekunka w Chruśniaku i tak musiałaby być zaangażowana w o przynajmniej trochę.
Już pewnie lepszym pomysłem naprawdę mogłyby być ich własne, kolejne kocięta. Chociaż czy powinni robić je w tym momencie? W jakimś sensie, mogłaby by być to kusząca propozycja – wtedy Noc by na pewno jej nie zostawił. Jednak nie chciałaby tym bardziej, by pomyślał, że robi to tylko właśnie z tego powodu. Może było to coś, co jednak mogliby zrobić w przyszłości. Gdy nadarzy się moment, gdy rzeczywiście będą szczęśliwi. Albo nie pozostanie im nic innego.
Zerwane wokół kwiaty zaczęła wsuwać we własne futro, aż w końcu, z jednym, wybranym z nich podeszła znów bliżej do Nocy, by umieścić łodyżkę rośliny tym razem właśnie w jego futerku.

[Nocna Gwiazda]

- Na to raczej nie możemy mieć wpływu. - nie mieliśmy przy swojej własnej córce, to przy cudzej już w ogóle. - Ale tak, zgadzam się. Dobrze żeby prędko się to nie powtórzyło. - im mniej młodych, niegotowych na rodzicielstwo matek, tym lepiej. Dla nich, dla klanu. Oczywiście, żeby klan był silny kocięta musiały się rodzić, ale o to mogli zadbać dorośli, przynajmniej w teorii odpowiedzialni. Nie dzieci.
Zerkałem na Siniak, widząc jak wplata sobie kwiatki w futro. Długa sierść była prawdziwym utrapieniem w upały, choć można było z niego skorzystać na przykład w taki sposób. W krótkie futro ciężko byłoby cokolwiek wplątać.
Jak widać i mnie nie ominął ten zaszczyt i w końcu podeszła również do mnie, wplątując mi kwiatka.
- Myślisz, że to mój kolor?

[Przepiórcza Pieśń]

Chyba istniała jakaś granica niespodziewanych, niedobrych rzeczy, które mogły się dziać naraz. I miała nadzieję, że w jej wypadku, ta rozmowa z Nocą wystarcza jako jej własny przydział takich wydarzeń na pewien czas. Chociaż może wcześniejsze kilka księżyców spokoju (przynajmniej z jej własnej perspektywy) to było zbyt wiele, a teraz nadchodziły właśnie te zdecydowanie gorsze? Nie było żadnego sposobu, by się przekonać, innego, niż poczekać i w końcu, stresując się obawiając, doświadczyć wszystkiego, co miało nadejść.
- Muszę przyznać, że ładnie z nim wyglądasz. – Odpowiedziała z lekkim uśmiechem, po czym zdecydowała się jeszcze dotknąć nosem jego policzka. Chociaż krótka chwila, w której mogła nawet przed sobą udawać, że wszystko było między nimi dobrze. Pewnie zaraz trzeba będzie jednak wracać do Obozu, a tam stanie się to tylko trudniejsze. Jednak nie ważne jak ciężkie by było i tak wydawało się Przepiórczej Pieśni prostsze niż przyznanie się do całej prawdy.

[Nocna Gwiazda]

- Możne zacznę się tak nosić na co dzień. - zażartowałem, choć wyjątkowo nie miałem na to ochoty. Atmosfera była gęsta i ciężka, sam nie wiedziałem, czy dało się to jakoś zmienić. Jak będą wyglądać następne dni, księżyce? Czy cokolwiek się zmieni? A może zaczniemy się od siebie jedynie oddalać, aż w końcu staniemy się sobie całkowicie obcy. Nie wiem. Nie miałem nawet siły i tym bardziej ochoty, żeby o tym teraz myśleć. Może wszystko się ułoży i będzie lepiej. Tego należy się trzymać.
- Wracajmy powoli, robi się chłodno. - zaleciłem, powoli kierując się w stronę obozu.

zt

[Orka!]

Ostatnimi czasy często kręcił się w pobliżu tego konkretnego terenu. W dalszym ciągu nie przypomniał sobie, z którym klanem obecnie "sąsiaduje", ale dopóki nie miał przez to żadnych problemów, to postanowił się tym nie przejmować.
Problem wystąpił jednak tego dnia. Gonił jakiegoś większego ptaka, którego zdążył uprzednio zranić. Właśnie wyskoczył z pobliskich krzewów, żeby zobaczyć, że jego ofiara padła bezwładnie parę długości od niego. Już miał do niej podchodzić, gdy doleciał go silny zapach. No tak, z jego szczęściem, musiało paść w obrębie granic. Ale na horyzoncie nie było widać żadnego kota, więc jeśli szybko przejdzie i go sobie weźmie to nic się nie stanie. W końcu ptak i tak był jego, padł z jego łap, należało mu się. Z tym przekonaniem wyciągnął łapę przed siebie zamierzając pójść po swoje.

//Pieczarka

[Donośny Krzyk]

Czy bażanty odlatują na Porę Nagich Drzew? Nie pamiętała. Nie pamiętała nawet, żeby kiedykolwiek miała szansę jakiegoś złapać. Ale teraz, będąc wśród ich gniazd miała okazję się przekonać. Oby tylko Klan Rzeki nie zdecydował szukać jej w tych krzakach. Przecież niczego nie zamierzała kraść, szukała tylko odpowiedzi na swoje pytania.

//Bonek!!

[Bonawentura]

Ostatniej nocy zabalował, złowił dwie ryby, upolował jakąś zasiedziałą kaczkę ze złamanym skrzydłem i drobną mysz. Zjadł wszystko sam, twierdząc, że należy mu się po tak udanych łowach, a następnie z pełnym brzuchem położył się w losowym gnieździe, które nawinęło mu się po drodze. Nie obudził go ani chłód ani słońce, zwinięty w rudą kulkę drzemał, z czarną łapą położoną na pysku.

[Donośny Krzyk]

Tak średnio jej to wyglądało na bażanta. Było to zdecydowanie za mało upierzone i śmierdziało rybami. Podeszła do kocura, tykając go łapą w czarną łapkę, która wyglądała jakby specjalnie miała go tam dotknąć.
- Ej! Klan Rzeki to w tamtą stronę! Dlaczego nie śpisz w swoim legowisku? -Nie przyszło jej do głowy, że kocur mógł być samotnikiem. Pachniał rybą, co równało się z Klanem Rzeki.

[Bonawentura]

Zabrał dotkniętą łapę, kładąc obok rudej i otworzył leniwie oczy, dostrzegając czarną postać nad sobą. Nie śpieszyło mu się, nie widział w jej tonie złych intencji, toteż nie uważał, żeby musiał przesadnie szybko reagować i zbierać się w swoją stronę. Zważywszy, że nawet nie miał swojej strony.
- Dzień dobry - przywitał się, ziewając przeciągle po tym, gdy oczy zaczęły ponownie współpracować, a obraz nie był już tak zamazany. - Czemu mnie koleżanka budzi? Czuję jeszcze ciężar wczorajszych złych decyzji. Wolałbym mimo wszystko je przespać, póki nie przejdą - zauważył, przeciągając się powolnie, dając trochę czasu każdej z kończyn, by kości dobrze się ułożyły.

[Donośny Krzyk]

Odsunęła się lekko, żeby dać kocurowi przestrzeń, po czym usiadła przed nim, żeby przyjrzeć mu się dokładnie.
- Przechodziłam obok i cię zobaczyłam, ale nie ważne. Jakich decyzji życiowych? Łabędzia Gwiazda dał ci reprymendę przed całym klanem? -Zaciekawiła ją historia owego nieznajomego, a szczególnie to, dlaczego ten spał poza legowiskiem. Przecież Łabędzia Gwiazda raczej nie kazałby swoim wojownikom marznąć.

[Bonawentura]

Zmarszczył brwi w konsternacji, nie będąc pewnym, czy aby na pewno dobrze się rozbudził. Potrząsnął głową, chcąc obudzić zaspane uszy, choć koteczka się nie powtórzyła. Może spał tak długo, że jego życie obróciło się o sto osiemdziesiąt stopni? Nieznajoma jednak nie zdawała się go znać, mówiła bardziej pytająco.
- Hm, zdaje się, że czas mi sprzyja. Jaką mamy porę dnia? Przysiągłbym, że zasnąłem jeszcze przed wzejściem księżyca po dużym posiłku. Nie zwykłem spać długo, ale widzisz, od dłuższego czasu nie budzi mnie kołysanie Morza - westchnął smutno na wspomnienie ukochanej. - Nie znam jednak Łabędziej Gwiazdy, o którym mówisz. Z tytułu jednak wnoszę, że to przywódca Klanu Rzeki, o którym wcześniej wspominałaś? Należysz do niego? - wstał jednak dość żwawo, przesuwając się parę kroków, gdy oprzytomniał nieco bardziej. - Mam nadzieję, że nie wszedłem na wasze tereny? Wybacz mi proszę jeśli tak było, nie zawsze jest to takie proste do wyczucia.

[Donośny Krzyk]

- Mamy południe. Chyba. -Spojrzała w górę, żeby przyjrzeć się pozycji słońca na niebie. Musiała przy tym aż zmrużyć oczy boleśnie. Zaraz potem obniżyła głowę, przecierając pysk łapą, żeby pozbyć się mroczków przed oczami.- Moje kondolencje? -Szczerze mówiąc nie wiedziała o co chodziło, ale Morze brzmiało jak imię kota, więc założyła, że to ktoś bliski.
Tym razem poruszyła uszami zaciekawiona. Kot jednak nie był członkiem Klanu Rzeki, tak jak pierwotnie zakładała. Gdy zapytał, czy sama nie należała do Klanu Rzeki, zaśmiała się z niedorzeczności tego pytania.- Nie jestem fanem ani ryb, ani tym bardziej pływania, więc nie trafiłeś. Ale za to ty śmierdzisz jak oni, dlatego założyłam, że jesteś jednym z nich. Jesteś samotnikiem? A może szpiegiem? -

[Bonawentura]

Chyba jako odpowiedź go nie satysfakcjonowało. Mimo tego, mógł być wdzięczny nieznajomej, że obudziła go łagodnie, niż mogła. Kto wie, czy lis lub borsuk nie połasiłby się na najedzony kąsek, który do tego był w tamtej chwili tak bezbronny? Mógł być równie dobrze martwy, choć nie były to zaświaty, które sobie do tej pory wyobrażał.
Pominął już rozmowę na temat pory dnia, jako że w sumie niczego nie zmieniała. Sama koteczka za to zdawała się być całkiem interesująca, jak na nieznajomą klanowiczkę.
- Aj, to niedobrze. Ja właśnie jestem największym fanem ryb, wczoraj nawet zjadłem dwie. Może dlatego trzyma się mnie zapach - uśmiechnął się, umysłem wracając już w pełni do rzeczywistości, mimo nagłej pobudki. - Jestem samotnikiem, jak najbardziej. Powsinogą, włóczegą. Ale to od niedawna. Wcześniej byłem żeglarzem na fantastycznym statku. Duży, klasyczny, drewniany. Nie te co teraz, łódki od siedmiu boleści z białego kamienia nieznanego pochodzenia - parsknął. - A panienka? Skąd? Również samotniczka?