Żabie Schronienie

[Roziskrzona Noc]

Jakkolwiek ślizg się udał, kosztem czystości rdzawego futra, tak nie udało się podcięcie Łabędziej Szyi, który to przeskoczył nad nią w porę. Nie była jednak w stanie długo skupiać się na tej nieudanej części, ponieważ nieco za bardzo cieszyła ją ta udana część. Jak kociak, któremu pierwszy raz udało się wdrapać na wysokie drzewo i obejrzeć obóz z nowej perspektywy (a może i kawałek terenów klanowych przy okazji!).
Radosny wyszczerz towarzyszył kolorowej mordce, gdy Roziskrzona Noc podnosiła się żwawo na cztery łapy. A że już wyczerpała wszelkie zasoby kreatywności na dzisiaj, kolejny ruch z jej strony nie był niczym świeżym i niespotykanym, a wręcz przeciwnie – Łabędzia Szyja mógł go dobrze kojarzyć i w mig rozpracować jej plan; kotka postanowiła zdać się na swoją prędkość jeśli chodzi o powodzenie akcji. Więc w kolejnej chwili skoczyła w stronę Rzeczniaka, chcąc uderzyć o puchaty bark i przygnieść kocura swoim ciężarem.

Rolling 1d10+3: 2 +3 = 5

[Łabędzia Szyja]

Nadal nie do końca rozumiał sytuację, nawet wówczas gdy jego łapy znów lądowały na ziemi, w bezpiecznej odległości od Roziskrzonej Nocy. Patrzył na nią szeroko otwartymi oczami, po kilku uderzeniach serca dziwnego przyspieszenia czując się jak w zwolnionym tempie. W przyjaźniejszych rozmowie warunkach spytałby, skąd zna ten manewr i prawdopodobnie przyznałby, że zrobił on na nim wrażenie. Aczkolwiek realia były, jakie były i moment później rzeczniak znów próbował odskakiwać niczym młoda kózka, ograniczając się do wysiłkowego pomruku, mającego niewiele wspólnego z rozmową. Tym razem zareagował znacznie mniej sprawnie i oberwało mu się w bark. Popchnięty, przechylił się na bok, ale do reszty panowania nie stracił, po walce z samym sobą wrócił na właściwe tory. Podczas trwania tego sparingu zaskakująco dobrze udawało mu się zachować stabilność, aż kusiło zastanowić się, czy to nie cisza przed burzą.
Postanowił zrewanżować się ruchem, który przenosił go z powrotem do czasów treningu i nauki walki z Kornikowym Konarem. Zastawił drogę przeciwniczce, ale nie uniósł kończyny do ataku. Wyciągnął pazury, odwrócił się od niej i błyskawicznym ruchem łap rozorał grudki ziemi, które nastepnie wzniecił w powietrze. Cel - dwukolorowe oczy.

Rolling 1d10+3: 1 +3 = 4

[Roziskrzona Noc]

Łabędzia Szyja nie łupnął o ziemię, a Roziskrzona Noc odbiła się od niego jak kulka mchu. I chyba jedynym pocieszeniem w tym wszystkim był fakt, że oboje musieli poświęcić uderzenie serca czy dwa na odzyskanie pełnej stabilności. Jak się zaraz okazało – point osiągnął to jako pierwszy i czasu nie marnował. Ze zdziwionym uniesieniem brwi przyjęła odwrócenie się tyłem, chociaż trybiki w mózgu zaskoczyły wystarczająco prędko. W porę zamknęła dwukolorowe oczy, ratując je przed nieprzyjemnościami jakie niosły ze sobą latające grudki gleby. Przezornie cofnęła się też dwa kroki w tył, poza zasięg latających pocisków.
I wtedy dostrzegła w sytuacji okazję do zapożyczenia sobie od kocura ataku, którego mechaniki do końca nie pojmowała. Może powinna o nią dopytać zamiast improwizować, ale logiczne rozwiązania nie były jej mocną stroną. Nie tracąc czasu, ruszyła w jego stronę, chcąc się wślizgnąć pod puchaty brzuch, nieco po skosie, a następnie wyprostować się i... no chyba podrzucić przeciwnika w górę? Chyba tak to działało?

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Łabędzia Szyja]

Nie zdążył przekonać się na własne oczy, czy próba oślepienia się udała, za to bez problemu mógł odczuć to na własnej skórze i wyciągnąć poprawne wnioski - nie, nie udała się. Gorzej, zrobił z siebie łatwą ofiarę, z czego Roziskrzona Noc zaraz skorzystała. Usłyszał, wyczuł czy może ujrzał kątem oka ruch, a tuż po nim stracił grunt pod łapami. Został podrzucony jak rybka z wody, by następnie upaść z hukiem. I całe szczęście, że było mu bliżej do terminatora niż starca, bo do gruchnięcia upadającego ciała mógłby dołączyć dźwięk łamanych kości, z takim zapałem atakowała wichrzaczka.
- Kto pazurem wojuje, ten od pazura ginie - wymamrotał niewyraźnie, jak już odzyskał utracony dech. I szczerze powiedziawszy, całkiem przyjemnie mu się na ziemi leżało (o ile z bólem mogło być przyjemne) i wielkiej ochoty na podniesienie się nie miał. - Zarządzam przerwę.
Starał się powiedzieć to lekkim, wesołym tonem, żeby przyjaciółka się nie zmartwiła, że przypadkiem go uszkodziła.

[Roziskrzona Noc]

Sparingi przebiegały zwykle w ciszy – to znaczy o ile pod uwagę brało się jedynie brak rozmów, a nie uderzenia ciał o glebę, czy ryk przebiegających w tle Potworów. Dlatego już sam fakt, że Łabędzia Szyja się odezwał był jakimś sygnałem do przerwania sparingu. Albo raczej do zatrzymania się w pół kroku i poczekania z dobijaniem leżącego, bo była uprzejma i chciała dać przyjacielowi okazję do wypowiedzenia ostatnich słów nim nadejdzie jego koniec. Dokładnie. I dobrze, że poczekała, bo oprócz mądrości padła również decyzja o przerwie. Iskra klapnęła sobie obok, chociaż póki co powstrzymywała się od rozkładania na trawie.
– Słuchaj, no już myślałam, że nieco za mocno oberwałeś i że to będą twoje ostatnie słowa. – mruknęła z wątłym uśmiechem. Nie wyglądał na (bardziej niż zwykle) obitego i cierpiącego, nie? Był w jednym, niepołamanym kawałku? I na dodatek całkiem zadowolony? Medyczką nie była, ale jak na jej oko to wyglądał całkiem w porządku. Chyba mogła już odetchnąć z ulgą. – Dalej nie do końca wierzę, że to wyszło. Próbowałam ci nieco ukraść ten twój atak, ale zasadniczo nie miałam pojęcia co robię. – przyznała się. Ale oczywiście nie dlatego, że ta zbrodnia jej ciążyła, a dlatego że miała cichą nadzieję poznać sekret tej szarży.

[Łabędzia Szyja]

- To byłyby całkiem dramatyczne ostatnie słowa - powiedział z humorem i chyba nawet pewnym uznaniem dla takiej ewentualności. Nie brał rychłej śmierci pod uwagę, jednak gdyby miał umrzeć młodo, to postawiony przed wyborem, zginąłby w walce za klan, a nie śmiercią całkowicie bezużyteczną. - Ale nie. Widzisz, przypadkowo uświadomiłaś mi, jak przyjemnie słucha się żab z poziomu gruntu. Czuję się prawie tak, jakby śpiewały mi wprost do ucha!
Co było grubą przesadą, tak jak byłoby nią stwierdzenie, że z dołu wrażenia są nieporównywalnie lepsze; takiego natłoku żab to Łabędź w życiu nie doświadczył, a co za tym szło, kumkanie było intensywne bez większych starań ze strony słuchacza. Ależ musiało być je słychać pośród nocnej ciszy, gdy ptaki spały, natomiast potwory nie warczały na Grzmiącej Ścieżce. Mógł tylko zgadywać, po zmierzchu na patrole się nie chodziło.
- Jak na kogoś, kto nie wie, co robi, to nieźle mi dokopałaś - zauważył po chwili. - Co nie znaczy, że mnie znokautowałaś! Daj mi chwilę i możemy wrócić do sparingu, co ty na to?

[Roziskrzona Noc]

– O zdecydowanie. Jeszcze nikt by mi nie zechciał uwierzyć, gdybym próbowała je przekazać dalej. – to dopiero byłby dramat! Nie, Roziskrzona Nocy, nikt nie powiedziałby nic tak dramatycznego w obliczu śmierci, jakie były jego prawdziwe ostatnie słowa?
– Oczywiście. – przytaknęła z rozbawionym uśmiechem, uznając kolejną informację za tłumaczenia dlaczego akurat teraz zarządził przerwę. Bo chciał sobie posłuchać kumkających żabek z poziomu gruntu. Oczywiście. Nic podejrzanego.
Niestety przebiegły plan na wmanewrowanie Łabędziej Szyi w podzielenie się sekretami nie wypalił. Skubany zachował tajemnice dla siebie.
– Jasne, mi pasuje. – zgodziła się, wzruszając barkami, a następnie położyła się na koci chlebek, przytulając puchatą kitę do ciała. Na kolorową mordkę zawitał zaczepny uśmiech. – Ale wiesz... jeśli jednak nie masz siły się podnosić po ostatnim ciosie to możesz się przyznać. Nie będę ciebie oceniać.

[Łabędzia Szyja]

Łabędź naprawdę nie miał niecnych zamiarów. Mogli sobie poleżeć obok siebie, posłuchać żab i porozmawiać na jakikolwiek temat (no, może poza tym jednym, dotyczącym przyjaciółki Roziskrzonej Nocy). Wojowniczka wydawała się przystać na tę propozycję. Wszystko świetnie, gdyby nie kolejne słowa, które momentalnie obróciły obecne plany w pył.
- Ja nie mam siły? Ja? - rzucił z udawaną urazą, wychodząc z fazy rozjechanego placka i podpierając się na łokciach. - Zaraz się przekonamy.
A potem... cóż. Podciągnął tylne łapy pod siebie, by w następnej chwili odbić się i rzucić na wichrzaczkę. Bez większego planu, przypominając prędzej rozbrykane kocię niż kota po treningu wojowniczym. Chciał wylądować na jej plecach, nie zastanawiał się, co dalej. Może jak ją przygniecie to ona uzna, że nie ma energii na dalsze przepychanki? Chociaż szczerze, to byłby najbardziej nieoczekiwany rozwój wydarzeń.

Rolling 1d10+3: 1 +3 = 4

[Roziskrzona Noc]

Na nieszczęście Łabedziej Szyi, bura wojowniczka należała do kotów, których refleks czasem potrafił zaskakiwać. Szybko wyszła z trybu sympatycznego, odpoczywającego kociego chlebka i wróciła do trybu sparingowego, w porę podrywając się na równe łapy i uskakując przed szarym pociskiem.
– No to ci powiem, że mnie nie przekonałeś. – poświęciła cenne uderzenia serca na ten komentarz, zamiast od razu przejść do kontrataku. Ale była przekonana, że był on niezbędny. I jeszcze burą zachęciło to, że dalsza część sparingu nie miała z marszu tej nieco poważniejszej aury. Więc z tym lekkim opóźnieniem to ona rzuciła się w stronę puchatego grzbietu, by bezczelnie skopiować zamysł Łabędzia. Tylko oczywiście liczyła na lepszy skutek niż w przypadku pointa.

Rolling 1d10+3: 2 +3 = 5

[Łabędzia Szyja]

Trochę za bardzo uwierzył we własną przewagę (bo przecież oficjalnie nie walczyli, z pewnością element zaskoczenia musiał zrobić swoje?), ewentualnie nie poświęcił nawet uderzenia serca na zastanowienie się nad własnymi poczynaniami, lecz jak by nie było, nie przewidział, że Roziskrzonej Nocy uda się umknąć i on sam klapnął smętnie na trawkę, na której jeszcze moment temu leżała bura. Zaśmiał się cicho na jej komentarz, bynajmniej nie zażenowany własnym niepowodzeniem, raczej zmotywowany do dalszych prób. Nie zdołał jednak w porę się podnieść, bo jego ruch został wykorzystany przeciwko niemu i zaraz poczuł na grzbiecie znajomy ciężar. Tyle dobrego, że czuł, iż atak wojowniczki był z rodzaju tych niechlujnych, wobec czego nie powinien mieć większego problemu ze zrzuceniem jej z siebie. Gwałtownie dźwignął się na łapy, chcąc w dalszej kolejności, po pozbyciu się ciężaru, znów się na nią rzucić i wrócić do beztroskiego tarzania się po ziemi. To znaczy - do unieruchamiania ofiary, wiadomo.

Rolling 1d10+3: 5 +3 = 8

[Roziskrzona Noc]

Wyszło lepiej niż w przypadku Łabędzia, ale raczej na zasadzie niewielkiego wyboru wśród zgniłych piszczek niż rzeczywistego sukcesu. Ledwo opadła na jasny grzbiet, to już została podrzucona w górę i to by było na tyle jeśli chodziło o jej próby przygniecenia przeciwnika.
Sytuacja analogiczna do tej, która miała miejsce pare uderzeń serca temu. Z tą różnicą, że role się odwróciły i to Roziskrzona Noc teraz leżała na trawie, a point miał okazję poprawić swój wizerunek po poprzedniej próbie unieruchomienia. To znaczy – miał, ale bura nie zamierzała współpracować, więc zamiast grzecznie czekać na swój los postanowiła się... przeturlać w bok, licząc na to, że w efekcie Rzeczniak przytuli trawę, a ona dalej będzie wolnym kotem.

Rolling 1d10+3: 3 +3 = 6

[Łabędzia Szyja]

Zarówno jemu jak i jej trochę wyszło, a trochę nie. No generalnie, gdyby ich zamiarem było udowodnić obserwującym im Gwiezdnym, że żadni z nich nieogarnięci terminatorzy bądź wręcz odwrotnie, styrani życiem starcy, to efekt byłby opłakany. W żadnym razie nie wyglądali na wytrwałych, ambitnych wojowników szlifujących swe umiejętności, przypominali prędzej dwójkę wygłupiających się kotów... Czemu nie było daleko do prawdy, jak by nie patrzeć.
Dopadł Roziskrzoną Noc i to był jego triumf. Jej triumfem mogło być natomiast to, że to dopadnięcie było równie wyrafinowane, co jej wcześniejsze. Czyli bardziej niezręczne niż prawdziwie unieruchamiające, nie ma co ukrywać. Łabędź zatem nie próbował żadnych sztuczek, jego jedynym obecnym celem było poprawić chwyt, by kotka nie wyślizgnęła mu się spod łap, po czym docisnąć ją do ziemi.

Rolling 1d10+3: 1 +3 = 4

[Roziskrzona Noc]

Gdyby Iskra miała możliwość zrobić krok w tył i przyjrzeć się ich sparingowi z perspektywy żabich obserwatorów to prędko doszłaby do wniosku, że jednak nie ma już dwudziestu księżyców, a dwa razy tyle i takie atrakcje to nie na jej stary organizm. Przecież to nawet nie była połowa życia za nią! Może co najwyżej jedna trzecia. Aż strach pomyśleć co to będzie za kolejny obieg pór.
Gdy Łabędzia Szyja głowił się nad tym jak sprytnie, ostatecznie, unieruchomić swoją przeciwniczkę, ta wyprostowała nieco łapy, podrzucając go w górę i wymsknęła się z chwytu. Tylko po to by zaraz obrócić się o niemal sto osiemdziesiąt stopni i z kolejnym ruchem rzucić się jak kłoda na pointa. Żadne tam wymyślne unieruchamianie, chciała postawić na masę i może wydusić z niego resztki energii tym uderzeniem. A jak nie samym uderzeniem to swoim ciężarem, którego nie zamierzała dobrowolnie zabierać.

Rolling 1d10+3: 2 +3 = 5

[Łabędzia Szyja]

To nie był jego dzień, najwyraźniej. Mógł zrozumieć to już przy pierwszym podejściu do sparingu, gdzie ataki średnio mu wychodziły, ale zamiast tego wolał uparcie trzymać się swojego, i proszę bardzo, widać efekty. Wydawać by się mogło, że nie było opcji, by nie udało mu się powstrzymać Roziskrzonej Nocy - dopadł ją już, na osty i ciernie, tylko głupi nie potrafiłby tego wykorzystać! A tu guzik, odepchnęła go od siebie i bezpardonowo rzuciła na niego. Usiłował odskoczyć, co jak wszystko dzisiaj, wyszło mu częściowo. Oberwał w bok, ale poza tym plan burej się nie powiódł i Łabędź wciąż grasował na wolności. Korzystając z faktu, że wciąż nie opuszczali parteru, nie kłopotał się ze wstawaniem w pełni; dźwignął się na łapy wystarczająco, żeby móc z rozstawionymi szeroko przednimi łapami spróbować skoku... na jej głowę. Chciał ukryć ją w swojej puchatej sierści między łapami, jednocześnie resztą ciała zostając poza zasięgiem tylnych kończyn wojowniczki. Potrafiły nieźle kopnąć, nie zapomniał jeszcze o poprzednim takim kopniaku.

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Roziskrzona Noc]

No z każdym kolejnym uderzeniem serca ten sparing robił się coraz bardziej tragiczny. Może trzeba było jednak położyć się obok i posłuchać rechotu żabek, zamiast wmanewrowywać Łabędzią Szyję w natychmiastową kontynuację obijania pysków, skoro najwyraźniej sama nie była w szczytowej formie? Wszystkie ataki, uniki i inne fikołki były udane, ale nie do końca. Niby w porządku, ale niechlujne. Niby spełniały założenia, ale efekty końcowe były mierne.
Jeśli dobrze czytała zamiary pointa z jego ruchów, to nie podobały jej się w najmniejszym stopniu. Nie czekając podjęła próbę pokrzyżowania jego planów unikiem. Nie chciała uciekać z parteru, więc uniosła jedynie przednią część ciała z zamiarem przerzucenia jej gdzieś poza zasięg ataku Łabędzia, nim ten wyląduje.

Rolling 1d10+3: 2 +3 = 5