Trening Zachodzącej Łapy

[Zachodzące Światło]

Zachód tamtego dnia wróciła oczywiście do obozu, bo co? Nie będzie się szlajać, kiedy chciała się nauczyć porządnie walczyć. Polowanie było na drugim miejscu i koniec. Nic więcej tego nie zmieni ale wracając do tego, gdzie pojawiła się następnego dnia.
Już zaraz gdy wstała, czyli gdzieś tak zaraz po wschodzie słońca, wyszła z obozu i ruszyła w kierunku miejsca z tą mega głupią nazwą. Gdy tam dotarła, zatrzymała się i usiadła, owijając ogon wokół przednich łap. Teraz wystarczyło tylko czekać. Miała jednak pazury wysunięte, gotowa zaatakować jakiegoś nieproszonego gościa.

[Rudzikowy Ogień]

Rudzikowy Ogień pojawił się chwilę po swojej uczennicy.
Lekkim, zgrabnym krokiem przemierzył drogę dzielącą go od Obozu do Kociego Grzbietu, nie spiesząc się przy tym jakoś szczególnie. W końcu mieli czas. Mieli nawet cały dzień, bo w końcu nikt trenować im nie zabroni. Uśmiechnął się lekko, kiedy dostrzegł, że Zachodząca Łapa już na niego czeka. Idealnie. Podszedł do niej i skinął jej lekko pyskiem na powitanie.
- Wstawaj - rzucił bez większych wstępów. - Mam nadzieję, że jesteś wypoczęta, bo czeka cię dzisiaj trochę ruchu - oznajmił, nie przestając uśmiechać się lekko. W prawdzie na początku miał zamiar nadal przerabiać z Zachód teorię, jednak uznał, że odrobina praktyki również jej się przyda. W końcu Kodeks - chociaż ważny - nie ucieknie, a mysz już tak. - Powiedz mi, wiesz już coś o polowaniu? - zapytał, wbijając zaciekawione spojrzenie w siostrę. No dalej, popisz się wiedzą, zaskocz mnie.

[Zachodzące Światło]

Gdy tylko jej zielone oczy spostrzegły brata, który akurat się z nią przywitał, odwzajemniła gest, po czym wstała lekko, stawiając ogon ku górze. Nie widziało jej się, trzymać go NA DOLE. Co byłoby totalnym skandalem, jeśli już o tym mowa. Gdy do jej uszu dotarło określenie "trochę ruchu" już myślała, że to walka. Piękna i cudowanie, pełna gracji i... Bleh kogo chce oszukać. Dużo krwi i jej wygrana, tak widziała to Zachód. Nie na odwrót, a przegrana nie wchodziła w grę.
Jej entuzjazm został jednak szybko, aczkolwiek nie dała tego po sobie poznać, gdy tylko usłyszała ponowne słowa a raczej pytanie, które wydobyło się z pyszczka jej mentora jak i brata. - Polujesz aby przeżyć, chociaż nie jest powiedziane, że na polowaniu nie można sobie zginąć z łap i pazurów jakiegoś drapieżnika. Ogółem trzeba się skradać i być cicho aby zwierzyna Cię nie zauważyła ani nie wyczuła bądź też usłyszała. - powiedziała krótko, zwięźle i na temat.

[Rudzikowy Ogień]

Skinął lekko głową, wysłuchawszy słów siostry. Ogólnie rzecz biorąc - mówiła całkiem dobrze, chociaż sporo rzecz też pominęła, jednak to w końcu nic nie szkodzi. Od tego przecież jest trening, żeby uzupełniać ewentualne braki w wiedzy terminatorów.
- Jeśli chodzi o to pierwsze - odezwał się, jego cienki ogon przez cały czas miarowo przecinał powietrze - to jest na to nawet punkt w Kodeksie - Którym teraz zajmować się nie będą, bo przecież mają na to jeszcze całkiem sporo czasu. - mówiący o tym, że zwierzynę należy zabijać tylko po to, by się pożywić i powinno się za nią dziękować Gwiezdnym - wyjaśnił. - Jeśli zaś chodzi o część teoretyczną, to tak, masz rację, jednak to nie wszystko. Powinnaś ustawić się w pozycji łowieckiej, to jest na ugiętych łapach, z ogonem nisko, ale tak, by nie szurał o ziemię i pilnując, by twój brzuch również o nią nie zahaczał. Zwierzynę powinnaś podchodzić pod wiatr, tak by nie wyczuła twojego zapachu. Jednocześnie musisz uważać, by przypadkiem nie stanąć na żadną gałąź czy inny liść, który mógłby cię zdradzić. - Przerwał na chwilę, by wziąć oddech. Kiedy mówił, nie spuszczał wzroku z Zachodzącej Łapy, pilnując czy ta w ogóle go słucha. - Masz jeszcze jakieś pytania? - Bo jak nie to spoko, możemy przejść do praktyki.

[Zachodzące Światło]

Punkt w Kodeksie, którego i tak praktycznie nikt nie przestrzegał, a jedyne jago zasady, które ta oto tutaj czekoladowa kotka przestrzegała oraz uważała za słuszne, były trzy, no może dwie. Pierwsza to "Słowo przywódcy jest prawem", druga "Nie wchodzić na terytoria innych klanów" a trzecia "Wojownik odrzuca wygodne życia pieszczocha". W głowie powtarzała sobie wszystko, co słyszała od brata. Ugięte łapy, ogon nisko ale nie ma szurać po ziemi, brzuch też, iść pod wiatr, nie stać na gałęziach i tych innych. Oczywiście kotka cały czas uważnie słuchała brata, wpatrując się w niego, tak jak on w nią. - Pytań brak - odparła po chwili dalej patrząc na swojego mistrza. - Czyli co? Mogę już iść polować nie? Coś konkretnego Ci przynieść? - zapytała jednak po chwili jednak nie odnośnie teorii a praktyki polowania.

[Rudzikowy Ogień]

Rudzikowy Ogień skinął lekko głowa, zadowolony, że Zachodząca Łapa wszystko rozumie. Cóż się jej dziwić, młoda od zawsze była pojętną kotką, z którą trening jak do tej pory przebiegał bez żadnych zakłóceń. Kocur miał szczerą nadzieję, że tak pozostanie już do końca.
- Tak, możesz już ruszać - potwierdził. - I nie, po prostu przynieś mi to, co uda ci się znaleźć. - Słowa te wypowiedział z lekkim uśmieszkiem na pyszczku. Gdyby wysłał Zachód na polowanie tylko po to, żeby przyniosła mu to, co lubi, to po prostu wrzucił by ją do jakiegoś jeziora, żeby przyniosła mu parę ryb. Chociaż, na to czas też się znajdzie. - Więc ruszaj, a ja sobie po obserwuje - rzucił i zostawił terminatorkę samą sobie, oddalając się o kilka kroków i znajdując sobie wygodne miejsce gdzieś za kępą traw, idealne do obserwowania poczynań jego młodszej siostry. Był przy tym naprawdę ciekawy, jak kotka poradzi sobie z zadaniem i czy okaże się tak samo dobra w praktyce, jak i w teorii.

[Zachodzące Światło]

Wzruszyła tylko ramionami. Żadnego specjalnego zamówienie? No dobra, nie jej sprawa co chce zjeść. Zjadłaby sobie jakąś rybkę ale znając swoje szczęście i możliwości, znajdzie ptaki i te inne takie no, zwierzęta lądowe. Gdy jej brat wreszcie zezwolił na jej odejście, machnęła raz biczowatym ogonem i powędrowała przed siebie. Zamierzała trochę się oddalić, gdyż nie wierzyła, by tutaj znalazła coś wartego jej uwagi. Mimo to, teraz już szła w pozycji łowieckiej, nie ocierając brzuchem ani ogonem o ziemię. Ciężar ciała przeniosła na tyle łapy, trzymając cały czas ogon z głową na równi z grzbietem. Ściszyła również oddech idąc powoli pod wiatr, sprawdzając jednocześnie, czy coś jest pod jej łapami. Jeszcze w coś wdepnie i będzie! Skradała się równie ostrożnie, jakby nie ona, rozglądając się to i owo na boki. W końcu może coś tu być nie? Nawet jeśli nie jest godne uwagi, niech jej braciszek wie, iż się stara.

[Rudzikowy Ogień]

Młoda terminatorka dokładnie wykonywała polecenia mistrza, co z pewnością opłaci jej się w przyszłości... ale jeszcze nie teraz, bowiem po mimo chwili spędzonej na szukaniu Zachodząca Łapa nie mogła zrobić niczego. Może dźwięki ich wcześniejszej rozmowy wystraszyły wszystkie piszczki z okolicy, a może po prostu w ogóle ich tutaj nie było i trzeba będzie szukać dalej. Niezależnie od powodu, czekoladowa koteczka musiała szukać dalej. Przecież był by wstyd, gdyby wróciła do swojego mistrza z pustymi łapami, prawda?

[Zachodzące Światło]

Nic, zero, kompletna pustka. Najwyraźniej ta cała zwierzyna już wiedziała o zagrożeniu w postaci czekoladowej kotki i czmychnęła do swoich brudnych, śmierdzących nor. Na samą taką myśl, zielonookiej zrobiła się nie dobrze. Ale dobra, trzeba żyć dalej! Z pustymi łapami wrócić nie może! To byłaby hańba i wstyd i.. no wszystko na raz po prostu! Na ugiętych łapach, z brzuchem nie szurającym po ziemi, szła dalej przed siebie, jednocześnie poprawiając pozycje łowiecką. Ponownie przeniosła ciężar ciała na tyle łapy a ogon i głowę zrównała z grzbietem. Ze ściszonym oddechem szła po wiatr, strzygąc uszami, aby coś usłyszeć, łeb również ruszał się powoli na boki. Jeszcze coś zobaczy i ominie a Rudzik to zobaczy. Pfff! Tak nie będzie!

[Rudzikowy Ogień]

Fakt, że Zachodząca Łapa nie poddała się i postanowiła szukać dalej widocznie jej się opłacił, bo już po kolejnej chwili poszukiwań mniej więcej na długość ogona przed kotką wylądował... wróbel. Ot, malutki ptaszek, rozglądający się nerwowo dookoła, zupełnie jak gdyby wyczuwał nadchodzące zagrożenie, chociaż wciąż jeszcze go nie dostrzegł, więc terminatorka nadal miała całkiem sporą szansę na dorwanie go w swoje łapy, jeśli tylko się postara.

[Zachodzące Światło]

Lodowate - chociaż zielone - oczy Zachód, utkwiły w jednym punkcie; wróblu, który to niespokojnej kręcił głową na boki. Oj chyba się czegoś spodziewał, dlatego też czekoladowa musiała działać szybko ale ostrożnie. Na ugiętych łapach, zaczęła się skradać w kierunku zwierzęcia, trzymając głowę i ogon na równi z grzbietem, lecz tak aby nie szurać brzuchem po ziemi. Ciężar ciała spoczął na tylnych kończynach a oddech kotki ucichł szybko. Wiatr wiał w jej mordkę, co na pewno działało na jej korzyść. Kotka położyła uszy po sobie, wyrazie gdyby ptak mógłby ją właśnie przez nie zauważyć. Gdy znalazła się wystarczająco blisko, rzuciła się w stronę ptaszka, aby zatopić kły w jego karku oraz szybko uśmiercić.

[Rudzikowy Ogień]

Cóż, wróbel był poddenerwowany i gotów do ucieczki, jednak terminatorka była szybsza. Udało jej się złapać ptaka i bez zbędnych ceregieli pozbawić go życia, tak jak zrobić to była powinna.

Obserwujący wszystko to z oddali Rudzikowy Ogień uśmiechał się lekko. Wyglądało na to, że jego mała siostrzyczka całkiem dobrze wcielała w życie jego instrukcje. Wspaniale, wspaniale. Przez chwilę zastanawiał się czy by już do niej nie podejść, jednak ostatecznie zdecydował się pozostać w ukryciu, dając swojej uczennicy wybór - albo weźmie wróbla w pysk i pójdzie szukać swojego mentora, albo kontynuuje polowanie. Rudzikowi akurat było to całkiem obojętne, więc wszystko zależało od Zachód.

[Zachodzące Światło]

Zachodząca Łapa odłożyła powoli wróbla na ziemię. Czy to wystarczy? Emmm... Nie. Dlatego też czekoladowa zasypała go trochę ziemią, aby żaden idiotyczny drapieżnik jej nie zabrał. W końcu to jej zdobycz i to pierwsza, także niech sobie same złapią a nie będą się nią wyręczają. Inaczej uszy urwie jak nie ogon. Ale wracając. Zielonooka kota, ponownie przystanęła w pozycji łowieckiej a ugiętych łapach, z brzuchem przy ziemi, jednak na tyle, aby nie szurać nim po ziemi. Ogon i głowa były na równi z grzbietem a oddech ściszony. W takiej to pozycji, idąc pod wiatr, zmierzała przed siebie, aby złapać coś więcej. Ostatnia zdobycz i wraca, tyle jej wystarczy. Ciężar ciała spoczął na tylnych łapach. Rozglądała się dookoła, starając się patrzeć pod łapy, aby w nic nie wdepnąć, w poszukiwaniu jeszcze jakiejś zwierzyny.

[Rudzikowy Ogień]

Młoda terminatorka ambitnie zdecydowała się na rundę drugą. Czy była to dobra decyzja? Cóż, o tym pewnie się za chwilę przekona. Chociaż z drugiej strony - dodatkowe pożywienie dla Klanu zawsze jest czymś dobrym. O ile uda jej się je złapać oczywiście.
Wyglądało na to, że Zachodząca Łapa ma dziś jakieś szczęście do małych, szarych stworzonek, bowiem tak się jakoś złożyło, że po chwili szukania do jej nozdrzy mógł dolecieć zapach małej ryjówki, która najspokojniej w świecie zajmowała się swoimi sprawami kilka kroków od kotki, zupełnie nie podejrzewając, że być może mogą być to jej ostatnie chwile na tym świecie.

[Zachodzące Światło]

Oczy Zachód zabłysły niebieskie zmienić, gdy tylko do jej nozdrzy dotarł zapach zwierzyny. Natychmiast zaczęła skradać się na ugiętych łapach w stronę zwierzyny. Wiatr akurat wiał w jej mordkę, co tylko ułatwiało sytuację. Głowa i ogon znajdowały się na równi z grzbietem a brzuch nie szurał po ziemi. Ciężar ciała przejęły tylne kończyny, przez co stąpała lekko po podłożu, uważając na wszystkie liście, które to opadły z drzew. Fuj! Ściszyła oddech, znajdując się już prawie przy ryjówce. Gdy tylko uznała, że już jest wystarczająco blisko, skoczyła w jej kierunku, chcąc złapać ją za kark i tak jak w przypadku wróbla szybko uśmiercić, łamiąc kark zwierzątka.