Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Pomimo nocy, ptaki wciąż cechowały się doskonałą spostrzegawczością i kiedy tak Szczur skradał się w stronę małego wróbelka, ten dostrzegł ruch wojownika i jak na zawołanie, złapał swoje nasionko w dzióbek i poderwał do lotu, lądując na gałęzi, jednego z pobliskich drzew. Po czym ponownie zaczął stukać nasionkiem, chcąc rozłupać skorupkę.
Uszy wojownika wyłapały dźwięk, charakterystyczny tylko dla jednego ptaka pu-hu! Drapieżnik był blisko, jednak pozostawał niewidoczny... no chyba, że wojownik zadarłby głowę ku górze. Najwyraźniej puchacz obserwował kota niekrótki czas, bo głowa ptaka zwrócona była wprost na kocura, tak samo jak żółte, przeszywające spojrzenie. Najwyraźniej Mroźne Serce wkroczył na teren, na którym puchacz polował. Ptak nagle poderwał się do lotu, krążąc chwilę w powietrzu, by nagle niczym strzała, zanurkować wprost na wojownika, wystawiając swe ostre szpony.
Atak Puchacza: udał się dobrze[100%] > (12 + 15) - (9 + 8) = 10
Wojownik nie miał wiele czasu na reakcję. Puchacz z zawrotną prędkością obniżył lot, a Mróz mógł jedynie poczuć jak ptak uderza w jego głowę, a następnie odlatuje na bezpieczną odległość, krążąc tuż nad nim, najwyraźniej szykując się do ponownego zniżenia lotu.
Mróz: lvl: 3 | S: 12 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 70-10=60/70 | W: 50
• przerzuty 0/2
○ rana 1 stopnia; płytkie ślady pazurów między uszami, krwawi; -1HP od następnej tury do końca walki
Należy do niższych kocurów w klanie, posiadający nieco krótkawe łapy które przydzielają się do jego wysokości. Niemniej, jego łapy są dobrze umięśnione przez częste spacery oraz sporadyczne wspinaczki na drzewa. Tułów kocura również jest dobrze umięśniony. Mroźne Serca posiada szerokie barki, dodające mu stabilności.
Jego ciało jest pokryte długą oraz twardą sierścią pozbawionej blasku której główny kolor to ciemny odcień brązowego. Bury kocur jest pokryty ciemniejszymi, klasycznymi pręgami głównie skupione na jego grzbiecie i bokach. Do burego krajobrazu na kocurze można również zauważyć iż prawie połowa jego ciała jest pokryta białym kolorem. Barwa to znajduje się na pysku, piersi, szyi i karku oraz na przednich i tylnych łapach sięgająca aż do łokci oraz kolan w obu przypadkach. Tęczówki bezsennego wojownika są pomarańczowo-bursztynowe, sięgając do nieco ciemniejszych odcieni zieleni.
Kocur stał się nieco bardziej towarzyski lecz bardziej dla jego korzyści niż z własnej łapy. Mimo iż wciąż woli siedzieć w samotności obserwując innych czasem zdecyduje się na podejście do kogoś z czystego zainteresowania co ten kot porabia. Posiada swoją własną listę kotów do których woli podejść jak znajdzie się moment gdy koniecznie musi się dołączyć do współpracy z Klanem bądź w takich okazjach jakie są ceremonię na które tylko przychodzi z ciekawości czy coś mu popadnie. Do większości kotów z Klanu Cienia podchodzi dosyć obojętnie lecz jak zawsze, znajdą się jakieś ulubieńce pośród nich wszystkich. Co do zachowania wobec innych kotów które nie należą do jego klanu urodzenia, woli trzymać się z dala i jego podejście jest różne i zależy od humoru każdego dnia. Zwyczajnie postara się ich przepłoszyć w nieco burkliwy sposób lecz również może poczuć się wyjątkowo szczęśliwy i po prostu pośle jedno ostrzeżenie pełen obojętności, w końcu jak głupek przekroczy granicę to Mroźne Serce ma obowiązek do wyciągnięcia ich, z ich współpracą czy bez niej. Ogółem, jak to każdy mógłby uznać, żaden z niego dobry towarzysz jako iż woli pierw dbać o siebie i dopiero później zainteresuje się drugim.
Wierzba [KC] | Ślimacza Ścieżka, Żwirowa Łapa
Coś mu nie pasowało gdy usłyszał jakiegoś ptaka, szczególnie biorąc pod uwagę że dany ptak nie był niczym płochliwy gołąb czy wróbel, a drapieżny ptak. Zmrużył oczy gniewnie, niezadowolony wyborem miejsca na polowanie jakiego wykonał Szczurzy Pazur. Zaczął go mentalnie przeklinać i wyzywać, oczekując że puchacz zdecyduje się na odczepienie i darowanie mu większej roboty, jednak jakby nazłość poczuł ból na głowie który oznaczał że jednak musiałby się bronić i uciekać na inne miejsce, o ile chciał wyjść z tego w jednym kawałeczku. Owszem, wyjść, bo Buk mimo wspinaczki nie miał zamiaru wyjść na teren w którym ptaszysko czuło się swobodnie. Oblizał pysk i odwrócił się na pięcie o kąt siedemdziesięciu stopni aby uciec. Spięty, wyruszył przed siebie szybkimi krokami, jednak gotowy aby zaatakować na ślepo przednią łapą o ile ucho nastawione w kierunku ptactwa wykryje dźwięk który oznaczałby że zwierze mu nie odpuści.
Mistrz: Jesionowa Kora [*] Płeć: kocur Matka: Nie ma jej [Łasicze Futerko] Ojciec: Gorsza kopia [Jastrzębi Krzyk] Partner: Stracił chyba ich obu
Jeden z najwyższych w klanie Cienia, umięśniony, aczkolwiek szczupły czarny point o niebieskich oczkach. Nos, koloru smoły, wtapia się w czerń, która pokrywa jego mordkę. Krótkie futerko, barwy białej, przechodzi na lekką szarość. Tylko ogon, łapki, uszy i pyszczek są czarne.
Piętnastolatek, który siedem razy nie przeszedł do kolejnej klasy, generalnie to same mięśnie na mięśniach, prawie całkiem wygolone włosy itp., siedzi z ośmiolatkami w ostatnim rzędzie i pali skręta
~Grzyb
//Więcej w KP//
Nawet nie zdążył go dotknąć. Wróbelek spostrzegł ruch Szczura, jakby tego było mało, ten nie miał pojęcia kiedy. Patrzył jak ptaszek wlatuje na gałąź, aby tam... Dalej stukać ziarnem. Kocur zaklął pod nosem i warknął na ptaka. Może się przestraszy i odleci... No ale już i tak za późno. Nie będzie przecież się tam wspinał, bo i tak nie uda mu się go upolować. Ptaki lepiej czują się na drzewach. Poza tym wróbel, gdy tylko go zobaczy może odlecieć sobie gdzieś dalej, a co wtedy zrobi Szczur? Jak zejdzie. Zeskanowanie z drzewa mogłoby spłoszy zwierzynę, a schodzenie bezpieczne i normalne jest dla frajerów. Jak wiadomo, on nie uważa się za frajera, więc nie będzie z tego korzystać. Musi więc odpuścić, niestety. Ruszył dalej przed siebie, pod wiatr oraz ostrożnie, patrząc pod łapy, by tylko na nic nie nadepnąć. Wytężył zmysły i skupił się bardziej, po czym wciągnął powietrze do płuc. Czy cokolwiek tu czuć?
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Szczur na pewno nie mógł się spodziewać sytuacji, która wydarzyła się w danym momencie. Szedł przed siebie, w poszukiwaniu czegoś, co mógłby dorzucić do stosu, a ni stąd ni zowąd, spadła na niego... łasica. Tak łasica. Najwyraźniej siedziała na drzewie, z którego jakimś cudem spadła wprost na grzbiet Szczura. Uderzyła o niego, a następnie wylądowała na ziemi, tuż obok, co teraz?
Ucieczka Mroza > 9
Pogoń Puchacza > 13
Ucieczka > nie powiodła się
Atak Puchacza: w ogóle się nie udał[0%]
Puchacz był szybkim ptakiem, a w locie zdecydowanie miał przewagę. Ucieczka wojownika okazała się być nie udana, bo drapieżny ptak dość szybko dogonił kocura, zniżając lot i przymierzając się do kolejnego ciosu. Wtem jednak Mróz zamachnął się łapą, a sowa zatrzymała się gwałtownie w locie, podrywając w górę. Wciąż krążyła nad wojownikiem.
Mróz: lvl: 3 | S: 12 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 60-1=59/70 | W: 50-5=45/50
• przerzuty 0/2
○ rana 1 stopnia; płytkie ślady pazurów między uszami, krwawi; -1HP do końca walki
Mistrz: Jesionowa Kora [*] Płeć: kocur Matka: Nie ma jej [Łasicze Futerko] Ojciec: Gorsza kopia [Jastrzębi Krzyk] Partner: Stracił chyba ich obu
Jeden z najwyższych w klanie Cienia, umięśniony, aczkolwiek szczupły czarny point o niebieskich oczkach. Nos, koloru smoły, wtapia się w czerń, która pokrywa jego mordkę. Krótkie futerko, barwy białej, przechodzi na lekką szarość. Tylko ogon, łapki, uszy i pyszczek są czarne.
Piętnastolatek, który siedem razy nie przeszedł do kolejnej klasy, generalnie to same mięśnie na mięśniach, prawie całkiem wygolone włosy itp., siedzi z ośmiolatkami w ostatnim rzędzie i pali skręta
~Grzyb
//Więcej w KP//
Szedł przed siebie, cały czas się rozglądając. Był pewny, że coś znajdzie, ale nie wiedział kiedy i co. Miał nadzieję, że zwierzyną będzie wielka, aby móc cię pochwalić, gdy będzie wchodził do obozu. I udało mu się znaleźć zwierzynę, ale raczej... Zwierzyna znalazła i zapolowała na niego. Nagle prosto na grzbiet spadła mu... Łasica? Najwidoczniej siedziała na drzewie i czekała na niego. Albo spadła przypadkowo. W każdym bądź razie uderzyła o niego i wylądowała prosto na ziemi. Ufff, dobrze że nie na jego grzbiecie, bo wtedy miałby ciężej. Ale co teraz? Oczywiście będzie atakował! Spojrzał na nią i syknął, pokazując, że jej nie odpuści. Halo, obiła mu przecież grzbiet! Niemalże od razu ugiął łapy, po czym spiął mięśnie i skoczył na łasicę, z zamiarem wbicie kłów w jej kark. Zaczniemy z grubej rury, być może mu się uda! Byleby się tylko nie przeliczył i to on nie zaliczył zgonu. A ciekawe jak tam Mróz? Gdyby tylko Szczur wiedział, że ma doczynienia z puchaczem to na pewno pobiegł by mu pomóc. Oczywiście po uprzednim zabiciu łasicy!
Należy do niższych kocurów w klanie, posiadający nieco krótkawe łapy które przydzielają się do jego wysokości. Niemniej, jego łapy są dobrze umięśnione przez częste spacery oraz sporadyczne wspinaczki na drzewa. Tułów kocura również jest dobrze umięśniony. Mroźne Serca posiada szerokie barki, dodające mu stabilności.
Jego ciało jest pokryte długą oraz twardą sierścią pozbawionej blasku której główny kolor to ciemny odcień brązowego. Bury kocur jest pokryty ciemniejszymi, klasycznymi pręgami głównie skupione na jego grzbiecie i bokach. Do burego krajobrazu na kocurze można również zauważyć iż prawie połowa jego ciała jest pokryta białym kolorem. Barwa to znajduje się na pysku, piersi, szyi i karku oraz na przednich i tylnych łapach sięgająca aż do łokci oraz kolan w obu przypadkach. Tęczówki bezsennego wojownika są pomarańczowo-bursztynowe, sięgając do nieco ciemniejszych odcieni zieleni.
Kocur stał się nieco bardziej towarzyski lecz bardziej dla jego korzyści niż z własnej łapy. Mimo iż wciąż woli siedzieć w samotności obserwując innych czasem zdecyduje się na podejście do kogoś z czystego zainteresowania co ten kot porabia. Posiada swoją własną listę kotów do których woli podejść jak znajdzie się moment gdy koniecznie musi się dołączyć do współpracy z Klanem bądź w takich okazjach jakie są ceremonię na które tylko przychodzi z ciekawości czy coś mu popadnie. Do większości kotów z Klanu Cienia podchodzi dosyć obojętnie lecz jak zawsze, znajdą się jakieś ulubieńce pośród nich wszystkich. Co do zachowania wobec innych kotów które nie należą do jego klanu urodzenia, woli trzymać się z dala i jego podejście jest różne i zależy od humoru każdego dnia. Zwyczajnie postara się ich przepłoszyć w nieco burkliwy sposób lecz również może poczuć się wyjątkowo szczęśliwy i po prostu pośle jedno ostrzeżenie pełen obojętności, w końcu jak głupek przekroczy granicę to Mroźne Serce ma obowiązek do wyciągnięcia ich, z ich współpracą czy bez niej. Ogółem, jak to każdy mógłby uznać, żaden z niego dobry towarzysz jako iż woli pierw dbać o siebie i dopiero później zainteresuje się drugim.
Wierzba [KC] | Ślimacza Ścieżka, Żwirowa Łapa
Cóż za uparte ptaszysko przytrafiło się synowi Króliczego Pląsu który ewidentnie nie widział, że buro-biały kocur poddaje się i stara się opuścić jego tereny. Było t całkiem denerwujące, biorąc pod uwagę, że nawet nic mu spod dzioba nie zabrał i miał puste łapy. Z zdenerwowaniem ruszył ogonem i zdecydował że najlepszą opcją byłoby biec przed siebie, byle się pozbyć tego ptaszyska który nic tylko ewidentnie na niego czekał, czy na jakiegokolwiek innego kota. Zacisną mocno szczęki, dalej przeklinając syna Jastrzębiego Szponu za brak trafności w wybieraniu miejsca. Całkiem niemiłe i nie odpowiedzialne z jego strony.
Gnając przed siebie, zdecydował że mimo wszystko, powinien wciąż pozostać czujny na kolejny atak ptactwa które nad nim latało. Ucho było nastawione w jego kierunku, a łapa również naszykowana na najmniejszy okaz chęci do zaatakowania go. Niech się to coś od niego odczepi.
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Atak Szczura: udał się słabo[50%] > (19 + 14) - (18 + 9) * 0.5 = 3 Atak Łasicy: w ogóle się nie udał[0%]
Łasica na pewno się nie czaiła. W końcu gdyby ten skok był zaplanowany, zapewne nie wylądowałaby tak niefortunnie na ziemi, obijając sobie – dość boleśnie – bok. Najwyraźniej jej się przysnęło i spadła. Wojownik jednak nie zamierzał puścić jej tego płazem! Od razu przeszedł do ataku, nie dając łasicy wiele czasu na reakcję, to też jedyne co zrobiła, to kłapnięcie zębami, tuż przy szczęce wojownika, w tym samym momencie, gdy ten kłami ledwo co drasnął jej grzbiet.
Ucieczka Mroza > 12
Pogoń Puchacza > 13
Ucieczka > nie powiodła się
Atak Puchacza: udał się słabo[50%] > (18 + 15) - (10 + 8) * 0.5 = 2
Wojownik tak szybko nie pozbędzie cię ptaka, którego najwyraźniej już nie interesowało polowanie na małe piszczki, a atakowanie uciekającego kocura. Mróz ponownie poczuł szpony puchacza, jednak jedyne co zdołały zrobić to wyrwać kilka kłębków sierści. Czy Mroźne Serce wciąż będzie uciekać?
Mróz: lvl: 3 | S: 12 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 59-2-1=56/70 | W: 45-5=40/50
• przerzuty 0/2
○ rana 1 stopnia; płytkie ślady pazurów między uszami, krwawi; -1HP do końca walki
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z karku
Mistrz: Jesionowa Kora [*] Płeć: kocur Matka: Nie ma jej [Łasicze Futerko] Ojciec: Gorsza kopia [Jastrzębi Krzyk] Partner: Stracił chyba ich obu
Jeden z najwyższych w klanie Cienia, umięśniony, aczkolwiek szczupły czarny point o niebieskich oczkach. Nos, koloru smoły, wtapia się w czerń, która pokrywa jego mordkę. Krótkie futerko, barwy białej, przechodzi na lekką szarość. Tylko ogon, łapki, uszy i pyszczek są czarne.
Piętnastolatek, który siedem razy nie przeszedł do kolejnej klasy, generalnie to same mięśnie na mięśniach, prawie całkiem wygolone włosy itp., siedzi z ośmiolatkami w ostatnim rzędzie i pali skręta
~Grzyb
//Więcej w KP//
Szczur sam nie wiedział, co łasica miała w głowie. Zaśnięcie i przypadkowe spadnięcie też w sumie było możliwą i to nawet najlepszą opcją. Jednak teraz, gdy już walczył, wcale o tym nie myślał. Musiał skupić się na zabiciu jej zanim ona zrobi to pierwsza. Nie wydawało mu się, by była silniejsza od niego, ale to wcale nie oznacza, że może wygrać. Przypomniał sobie jak walczył na treningu że Strugą. Terminator prawie w ogóle go nie uderzył, mimo że próbował. Czy on też mógłby tak lamić? Nie sądził, lecz nic nigdy nie wiadomo. Pech może przyjść w każdej chwili.
Drasnął łasicę lekko po grzbiecie, a ona kłapnęła zębami przed jego pyskiem. Uff, dobrze że jej się nie udało, bo mógłby mieć kłopoty. Chciał od razu ją zabić, ale najwidoczniej się przeliczył. No cóż, musi iść trochę powolniejsze drogą, jednocześnie uważając, aby to ona go nie zagryzła. Tym razem postawił na coś mniej skomplikowanego. Ugiął szybko łapy, po czym spiął mięśnie i gdy łasica stanęła w jednym punkcie, wybił się i skoczył w jej stronę. Jego zamiarem było powalenie jej swoją masą na ziemię. Oboje mają jakieś atuty. On jest większy, ale za to ona zwinniejsza.
Należy do niższych kocurów w klanie, posiadający nieco krótkawe łapy które przydzielają się do jego wysokości. Niemniej, jego łapy są dobrze umięśnione przez częste spacery oraz sporadyczne wspinaczki na drzewa. Tułów kocura również jest dobrze umięśniony. Mroźne Serca posiada szerokie barki, dodające mu stabilności.
Jego ciało jest pokryte długą oraz twardą sierścią pozbawionej blasku której główny kolor to ciemny odcień brązowego. Bury kocur jest pokryty ciemniejszymi, klasycznymi pręgami głównie skupione na jego grzbiecie i bokach. Do burego krajobrazu na kocurze można również zauważyć iż prawie połowa jego ciała jest pokryta białym kolorem. Barwa to znajduje się na pysku, piersi, szyi i karku oraz na przednich i tylnych łapach sięgająca aż do łokci oraz kolan w obu przypadkach. Tęczówki bezsennego wojownika są pomarańczowo-bursztynowe, sięgając do nieco ciemniejszych odcieni zieleni.
Kocur stał się nieco bardziej towarzyski lecz bardziej dla jego korzyści niż z własnej łapy. Mimo iż wciąż woli siedzieć w samotności obserwując innych czasem zdecyduje się na podejście do kogoś z czystego zainteresowania co ten kot porabia. Posiada swoją własną listę kotów do których woli podejść jak znajdzie się moment gdy koniecznie musi się dołączyć do współpracy z Klanem bądź w takich okazjach jakie są ceremonię na które tylko przychodzi z ciekawości czy coś mu popadnie. Do większości kotów z Klanu Cienia podchodzi dosyć obojętnie lecz jak zawsze, znajdą się jakieś ulubieńce pośród nich wszystkich. Co do zachowania wobec innych kotów które nie należą do jego klanu urodzenia, woli trzymać się z dala i jego podejście jest różne i zależy od humoru każdego dnia. Zwyczajnie postara się ich przepłoszyć w nieco burkliwy sposób lecz również może poczuć się wyjątkowo szczęśliwy i po prostu pośle jedno ostrzeżenie pełen obojętności, w końcu jak głupek przekroczy granicę to Mroźne Serce ma obowiązek do wyciągnięcia ich, z ich współpracą czy bez niej. Ogółem, jak to każdy mógłby uznać, żaden z niego dobry towarzysz jako iż woli pierw dbać o siebie i dopiero później zainteresuje się drugim.
Wierzba [KC] | Ślimacza Ścieżka, Żwirowa Łapa
Już jakiś czas uciekał przed ptaszyskiem który robił mu więcej krzywdy niż on jemu. Przez chwilę dalej uciekał, desperując się że nie odpuści, lecz po chwili stwierdził, że to koniec jego ucieczki. To on tutaj przecież polował na inne zwierzęta, a nie one na niego. Tak więc zahamował w miejscu gdzie nie było koron drzew dookoła, w małej polanie że tak można byłoby uznać. Przygotował się na kolejny atak puchacza, chciał aby to on się zbliżył do syna Króliczego Pląsu. Miał plan.
Gdy ptaszysko zdecydowało się na kolejny atak, wojownik z chęcią wyczekiwał aż tan znajdowałby się blisko niego, z pewnością nad nim, jako iż celował w jego łeb. Był przygotowany na przybycie ptaszyska naszykował małe podziękowanie. Jak tylko byłby blisko to kocur wbiłby się w powietrze, pragnąc przednimi łapami i wysuniętymi szponami uszkodzić skrzydła ptaka, tak aby w końcu nie mógł go zaatakować z góry, a z ziemi, gdzie wojownikowi było bardziej na łapę. Również zdecydował że, o ile byłby w stanie, zamknąłby szczęki przy łapach ptaka, na ślepo.
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
Atak Szczura: w ogóle się nie udał[0%] > w ogóle się nie udał[0%] > udał się dobrze[100%] > (19 + 14) - (10 + 9) = 14 Atak Łasicy: w ogóle się nie udał[0%]
Wojownik nie miał w planach puścić łasicę wolno i wybaczyć jej tę wpadkę. Sama łasica nie miała ochoty brać udziału w tej potyczce, jednak jeszcze nie nadarzyła się okazja by mogła czmychnąć przed kocurem. Szczurzy Pazur ponownie skoczył ku przeciwnikowi, tym razem skupiając się na atutach swoich i łasicowatego przeciwnika. Zwierzę nie miała czasu na reakcję, więc dość prędko znalazło się pod masywnymi łapami wojownika, przygniecione jego ciężarem i przy okazji, z mocnym uderzeniem w głowę.
Łasica: S: 4 (5) | Zr: 7 (9) | Sz: 4 (5) | HP: 30-14=16/40 | W: 31-2=29/35
• od następnej tury statystyki spadają o 1/4; spadek HP o połowę
○ rana 1 stopnia; mocniejsze obicie boku
○ rana 0 stopnia; lekkie zadrapanie grzbietu
○ rana 1 stopnia; mocne uderzenie w głowę; -2 do celności
Atak Mroza: w ogóle się nie udał[0%] > udał się dobrze[100%] > (17 + 12) - (12 + 13) = 4 Atak Puchacza: udał się dobrze[100%] > (11 + 15) - (10 + 8) = 8
Mroźne Serce zdecydował się już nie uciekać. Chciał teraz sprowadzić napastnika na ziemię, gdzie zdecydowanie puchacz utraciłby przewagę i stał się łatwiejszym przeciwnikiem. Wojownik wybił się, sięgając łapami do skrzydła nocnego ptaka. W tym samym czasie szpony ptaka zahaczyły o ucho wojownika, pozbawiając go niewielkiej części małżowiny. Mróz wylądował na ziemi, a w łapie jedyne co miał to duże pióro puchacza, który wciąż nad nim krążył
Mróz: lvl: 3 | S: 12 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 59-8-1=50/70 | W: 40-3=37/50
• przerzuty 1/2
○ rana 1 stopnia; płytkie ślady pazurów między uszami, krwawi; -1HP do końca walki
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z karku
○ rana 1 stopnia; małe uszczerbienie prawej małżowiny usznej
Puchacz w locie: S: 15 | Zr: 13 | Sz: 9 | HP: 75-4=71/75 | W: 48-3=45/60
○ rana 0 stopnia; wyrwane pióro ze skrzydła
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Należy do niższych kocurów w klanie, posiadający nieco krótkawe łapy które przydzielają się do jego wysokości. Niemniej, jego łapy są dobrze umięśnione przez częste spacery oraz sporadyczne wspinaczki na drzewa. Tułów kocura również jest dobrze umięśniony. Mroźne Serca posiada szerokie barki, dodające mu stabilności.
Jego ciało jest pokryte długą oraz twardą sierścią pozbawionej blasku której główny kolor to ciemny odcień brązowego. Bury kocur jest pokryty ciemniejszymi, klasycznymi pręgami głównie skupione na jego grzbiecie i bokach. Do burego krajobrazu na kocurze można również zauważyć iż prawie połowa jego ciała jest pokryta białym kolorem. Barwa to znajduje się na pysku, piersi, szyi i karku oraz na przednich i tylnych łapach sięgająca aż do łokci oraz kolan w obu przypadkach. Tęczówki bezsennego wojownika są pomarańczowo-bursztynowe, sięgając do nieco ciemniejszych odcieni zieleni.
Kocur stał się nieco bardziej towarzyski lecz bardziej dla jego korzyści niż z własnej łapy. Mimo iż wciąż woli siedzieć w samotności obserwując innych czasem zdecyduje się na podejście do kogoś z czystego zainteresowania co ten kot porabia. Posiada swoją własną listę kotów do których woli podejść jak znajdzie się moment gdy koniecznie musi się dołączyć do współpracy z Klanem bądź w takich okazjach jakie są ceremonię na które tylko przychodzi z ciekawości czy coś mu popadnie. Do większości kotów z Klanu Cienia podchodzi dosyć obojętnie lecz jak zawsze, znajdą się jakieś ulubieńce pośród nich wszystkich. Co do zachowania wobec innych kotów które nie należą do jego klanu urodzenia, woli trzymać się z dala i jego podejście jest różne i zależy od humoru każdego dnia. Zwyczajnie postara się ich przepłoszyć w nieco burkliwy sposób lecz również może poczuć się wyjątkowo szczęśliwy i po prostu pośle jedno ostrzeżenie pełen obojętności, w końcu jak głupek przekroczy granicę to Mroźne Serce ma obowiązek do wyciągnięcia ich, z ich współpracą czy bez niej. Ogółem, jak to każdy mógłby uznać, żaden z niego dobry towarzysz jako iż woli pierw dbać o siebie i dopiero później zainteresuje się drugim.
Wierzba [KC] | Ślimacza Ścieżka, Żwirowa Łapa
Pióro dla niego nie było wystarczające. Bury kocur uważnie poczuł że jego ucho nieco ucierpiało przez ptactwo, jednak to nie była pora aby poddawać się, dopiero się rozruszał. Spojrzał wrogo na ptaka który krążył nad nim. Buk mógł jedynie czekać aż ptak zdecyduje się ponownie obniżyć w próbie zaatakowania go.
Kocur ugiął łapy, gotowy aby ponownie się wbić w powietrze gdy ptak zacznie się obniżać. W planach miał ponownie próbować uszkodzić skrzydła i zmusić go do walki na ziemi.
Mistrz: Jesionowa Kora [*] Płeć: kocur Matka: Nie ma jej [Łasicze Futerko] Ojciec: Gorsza kopia [Jastrzębi Krzyk] Partner: Stracił chyba ich obu
Jeden z najwyższych w klanie Cienia, umięśniony, aczkolwiek szczupły czarny point o niebieskich oczkach. Nos, koloru smoły, wtapia się w czerń, która pokrywa jego mordkę. Krótkie futerko, barwy białej, przechodzi na lekką szarość. Tylko ogon, łapki, uszy i pyszczek są czarne.
Piętnastolatek, który siedem razy nie przeszedł do kolejnej klasy, generalnie to same mięśnie na mięśniach, prawie całkiem wygolone włosy itp., siedzi z ośmiolatkami w ostatnim rzędzie i pali skręta
~Grzyb
//Więcej w KP//
Nie wpadł na to, że w każdej chwili łasica może zacząć uciekać. Zbytnio się tym jak na razie nie przejmował, gdyby zaczęła uciekać, to oczywiście zacząłby pościg. Teraz już nie odpuści. Idzie mu tak dobrze, być może uda mu się ją zamordować. Kocur cały czas pilnował, aby tylko zwierzę nie skoczyło mu do gardła. Jak na razie to nawet nie próbowało, ewidentnie nie chciało się jej walczyć. No cóż, najwyraźniej nie ma zbytnio wyboru... Jak odpuści to zginie i tyle. Skoczył na nią i przygniótł do ziemi. Wszystko zrobił bardzo dobrze, drapieżnik nie miał czasu na reakcję, a więc musiał się pogodzić z takim obrotem akcji. No i co teraz? Point przygniótł ja do ziemi i korzystając z tego, że dosyć mocno uderzyła się w głowę, zaczął pazurami charatać jej pysk, najbardziej w okolicach oczu, z zamiarem wydrapania ich lub przynajmniej zranienia. Łasica jest łatwa do pokonania, a ślepa łasica jeszcze bardziej. To na pewno ułatwi mu walkę z nią. O ile w ogóle da radę.
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
Atak Szczura: udał się dobrze[100%] > (8 + 14) - (9 + 9) = 4 Atak Łasicy: w ogóle się nie udał[0%]
Łasica nie stanowiła najwyraźniej żadnego zagrożenia dla wojownika. Ponownie jej próba ataku się nie powiodła, jednak ruch głową łasicowatej spowodował, że próby haratania jej pyska skończyły się zaledwie na wyrwaniu sierści i zdarciu naskórka. Drapieżnik słabnie jednak w oczach, kwestią czasu jest więc jej nieunikniona śmierć.
Łasica: S: 4 (5) | Zr: 7 (9) | Sz: 4 (5) | HP: 16-4=12/40 | W: 29-2=28/35
• statystyki spadają o 1/4; spadek HP o połowę
• przygnieciona przez Szczura; -2 do celności
○ rana 1 stopnia; mocniejsze obicie boku
○ rana 0 stopnia; lekkie zadrapanie grzbietu
○ rana 1 stopnia; mocne uderzenie w głowę; -2 do celności
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z pyska
Atak Mroza: udał się słabo[50%] > (12 + 12) - (13 + 13)* 0.5 = -1 Atak Puchacza: udał się słabo[50%] > (16 + 15) - (13 + 8) * 0.5 = 5
Puchacz był dość ciężkim przeciwnikiem – głównie dlatego, że atakował z powietrza. Wojownik podejmował próby sprowadzenia drapieżnego ptaka na ziemię, jednak póki co z marnym skutkiem. Gdy tylko cienisty wojownik wybił się w powietrze, z zamiarem zaatakowania skrzydeł puchacza, ten wysunął na przód swe szpony i przejechał pazurem po jednej z łap. Wrócił do swej pozycji w powietrzu, krążąc nad przeciwnikiem
Mróz: lvl: 3 | S: 12 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 50-5-1=44/70 | W: 37-3=34/50
• przerzuty 1/2
○ rana 1 stopnia; płytkie ślady pazurów między uszami, krwawi; -1HP do końca walki
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z karku
○ rana 1 stopnia; małe uszczerbienie prawej małżowiny usznej
○ rana 0 stopnia; zadrapanie na łapie
Puchacz w locie: S: 15 | Zr: 13 | Sz: 9 | HP: 75-4=71/75 | W: 45-3=42/60
○ rana 0 stopnia; wyrwane pióro ze skrzydła
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Mistrz: Jesionowa Kora [*] Płeć: kocur Matka: Nie ma jej [Łasicze Futerko] Ojciec: Gorsza kopia [Jastrzębi Krzyk] Partner: Stracił chyba ich obu
Jeden z najwyższych w klanie Cienia, umięśniony, aczkolwiek szczupły czarny point o niebieskich oczkach. Nos, koloru smoły, wtapia się w czerń, która pokrywa jego mordkę. Krótkie futerko, barwy białej, przechodzi na lekką szarość. Tylko ogon, łapki, uszy i pyszczek są czarne.
Piętnastolatek, który siedem razy nie przeszedł do kolejnej klasy, generalnie to same mięśnie na mięśniach, prawie całkiem wygolone włosy itp., siedzi z ośmiolatkami w ostatnim rzędzie i pali skręta
~Grzyb
//Więcej w KP//
Mimo chęci i starań, jakie włożył w swój atak nie udało mu się zranić przeciwnika tak jak chciał. Co prawda coś jej tam zrobił, ale nie były to groźne rany. Wyrwał jej futro i zdarł naskórek, ale nic poza tym. No cóż... Na szczęście łasica opadala z sił coraz bardziej, co dawało mu coraz większe szanse na wygranie tej bitwy. Teraz był w stu procentach pewny, że mu się uda. No chyba, że nagle zza krzaków wyskoczyłyby dwie inne łasicę, ale... To raczej mało prawdopodobne. Być może chciałby, aby sytuacja tak się pokomplikowała, bo wtedy mógłby zmierzyć się z nimi, poćwiczyć walkę, dostać expy ( ͡° ͜ʖ ͡°) i może zdobyłby jakieś ładne blizny. Przydałoby się, bo na razie nie ma żadnych... O czym to świadczy? Że jest tak słaby, że nie walczy i dlatego nie ma blizn, czy jest taki dobry, że udaje mu się uniknąć każdego ataku?
Łasica dalej pod nim leżała, a więc chciał skorzystać z chwili i znowu ją zaatakować. W każdym momencie mogła przecież wyślizgnąć się spod niego, a wtedy znowu będzie miał utrudnienie. Tym razem w planach miał pocharatać jej brzuch. Nie udało się z pyskiem, więc może uda się tutaj. Równie dobrze mógł ją po prostu zagryźć, ale wolał, aby miała dłuższą śmierć. Nikt, kto nie jest tego warty, nie powinien spadać na szlachetny grzbiet Szczura.
Nie trzeba tego jakoś bardzo skomplikowanie opisywać, bo po prostu wysunął pazury i skierował je w pobliże brzucha przeciwnika. Miał zamiar wbić je jak najmocniej, aby zranić ją jak najbardziej.
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
//wypada w końcu to ruszyć, choć ten brak reakcji boli me serduszko :c
Atak Szczura: udał się słabo[50%] > (7 + 14) - (12 + 7) * 0.5 = 1 Atak Łasicy: w ogóle się nie udał[0%]
Nawet gdy życie łasicy wisiało na włosku, ta nie pozostawała w bezruchu i intensywnie poruszała się na boki, a już szczególnie brzuchem, w który to Szczur celował. Wojownik chcąc wydrapać – jak się mogło wydawać – wnętrzności przeciwnika, drapał częściej w ziemię niż w samą łasicę, której to wyrwał co najwyżej kilka kłębków sierści.
Łasica: S: 4 (5) | Zr: 7 (9) | Sz: 4 (5) | HP: 12-1=11/40 | W: 28-2=26/35
• statystyki spadają o 1/4; spadek HP o połowę
• przygnieciona przez Szczura; -2 do celności
○ rana 1 stopnia; mocniejsze obicie boku
○ rana 0 stopnia; lekkie zadrapanie grzbietu
○ rana 1 stopnia; mocne uderzenie w głowę; -2 do celności
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z pyska
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z brzucha
Mróz: brak reakcji Atak Puchacza: udał się słabo[50%] > (18 + 15) - (9 + 8) * 0.5 = 8
Czyżby Mroźne Serce się poddał? Puchacz najwyraźniej zdziwił się brakiem reakcji ze strony kocura. Zniżając lot szykował się na ewentualny unik, gdyby wojownik zamachnął się łapą, ten jednak pozostał w bezruchu. Sytuacja tak zaskoczyła ptaka, że mając szansę na bardziej zjawiskowy ruch, pozostawił po sobie jedynie ślady pazurów, kolejne, tym razem na karku, by następnie znów zacząć krążyć nad przeciwnikiem
Mróz: lvl: 3 | S: 12 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 44-8-1=35/70 | W: 34/50
• przerzuty 1/2
• od następnej tury statystyki obniżone o 1/4; spadek HP o połowę
○ rana 1 stopnia; płytkie ślady pazurów między uszami, krwawi; -1HP do końca walki
○ rana 0 stopnia; wyrwana sierść z karku
○ rana 1 stopnia; małe uszczerbienie prawej małżowiny usznej
○ rana 0 stopnia; zadrapanie na łapie
○ rana 1 stopnia; długie ślady pazurów na karku, krwawi; -1HP do końca walki
Puchacz w locie: S: 15 | Zr: 13 | Sz: 9 | HP: 71/75 | W: 42-3=39/60
• od następnej tury -2 do celności; spadek wytrzymałości o 1/3
○ rana 0 stopnia; wyrwane pióro ze skrzydła
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
