Nora

[Złota Rybka]

Szylkretka nie da się oszukać, ale lubiła właśnie ten aspekt. Imię typowo nawiązujące do Klanu umacniało w niej więź z Klanem Rzeki. Z dumą nosiła miano Rybki przezentując swą rodzinną grupę. Jako wojowniczka będzie się miała czym chwalić. W szczególności przed kotami z innych Klanów. Uśmiechnęła się delikatnie i odwróciła wzrok, gdy Mleczna Struga zwróciła na to uwagę.
-To nic takiego na prawdę - powiedziała spokojnie - w Klanie Rzeki jest wiele kotów nazywanych od ryb.
Kojarzyła imiona na pewno paru takich Klanowiczy. Także nie tylko ona była związana tak mocno ze swym Klanem. Było ich więcej. Słodki śmiech wojowniczki był czymś na prawdę miłym do usłyszenia swoją drogą. Spojrzała się już z powrotem na białą, gdy ta skomplementowała jej futerko i puściła w jej stronę oczko. Nie za bardzo wiedziała jak ma się czuć w tym momencie. Było jej ciepło na sercu za każdym razem gdy słyszała pozytywne wypowiedzi Mlecznej Strugi. Nigdy... nikt do niej nie mówił takich rzeczy. Rodzice się nie liczyli w tej kwestii.
- Dziękuję... - powiedziała i zamrugała parę razy w zakłopotaniu - twoje futro także jest śliczne. Pewnie trudno je domyć jeśli się zabrudzi - skupiła swój wzrok nienachalnie na ciele kocicy.
Jak jej idzie trening. Osobiście czuła, że dobrze. Także nie wypadnie źle i w tej kwestii. Podobało jej się to.
- Idzie mi bardzo dobrze. Mimo, że nie trwa on jeszcze długo to już wiele umiem.

[Mleczna Struga]

Na odpowiedź Rybki delikatnie drgnęła wąsami rozbawiona. Oh, oczywiście, że to było coś takiego! Strzepnęła ogonem, który przytuliła mocniej do swoich nóg.
- Cóż... na pewno nie ma drugiej Rybiej Łapy w Klanie Rzeki, a mogę cię zapewnić, że w Cieniu też. To teraz jeszcze tylko się trzeba zapytać w jak ta sytuacja wygląda w Gromie i w Wichrze - zaświergotała, mrużąc oczka na kotkę obok. Przestąpiła z łapy na łapę. Wiedziała, że pewnie Rybia Łapa jest jedyna w swoim rodzaju, jak każdy kot, którego kiedykolwiek spotkała. Strzepnęła niedbale uchem i spojrzała na niebo, usłane białymi chmurami.
Słysząc podziękowania ze strony terminatorki uśmiechnęła się delikatnie, zaraz kręcąc jednak głową na boki.
- Nie musisz mi przecież dziękować za komplement. Stwierdzam rzecz oczywistą. A co do mojego futra to tak, dość trudno jest je wyczyścić, jeśli miałam pracowity dzień. Ale w końcu to się udaje po dłuższym czasie - zamruczała ciepło i przejechała łapą za swoim uchem. Zaraz strzepnęła ową łapą i spojrzała zaciekawiona na kotkę z Rzeki. Na kwestię treningu skinęła delikatnie łbem.
- To się cieszę. Wiesz, w treningu nie chodzi o to, kto pierwszy skończy z miotu czy cokolwiek. Chodzi o to, aby twój Mistrz cię nauczył tyle, ile może, przekazał ci swoją wiedzę. A to, w jakim okresie to zrobi już jest mniej ważne... o! Potrafisz już łowić ryby? - zamrugała żwawo, wlepiając ślepia w Rybę. Ironia. No, ale, gdyby kotka wiedziała, to może chciałaby nauczyć cienistą wojowniczkę? Bo czemu nie! Ona mogłaby tą wiedzę przekazać Siennej Łapie, albo innemu swojemu, przyszłemu terminatorowi. Kto wie. Może dzięki temu Cień za niedługo będzie jadał rybki!

[Złota Rybka]

- Ale... są koty z imionami jak Płotkowy Potok, Karasiowa Łapa... moje imię nie jest jakoś bardzo szczególne patrząc na innych moich Klanowiczy.
Szylkretka by wręcz powiedziała, że ma najprostsze imię ze wszystkich możliwych. Ale lubiła je prawda. Łączyło ono ją z Klanem Rzeki. Ale wyjątkowe absolutnie nie było. Mleczna Struga dalej jednak mówiła co innego. Zachowywała nadal ten barwny ton głosu i mrużyła oczy w stronę Rybki. Błękitne oczy wojowniczki jednak szybko skierowały się w stronę nieba. Na nim można było ujrzeć już pogodne chmury. Widząc jak córka Wrzosowej Ścieżki uśmiecha się i kręci głową szylkretka położyła po sobie uszy. Nie za bardzo rozumiała dlaczego nie miałaby dziękować za komplement... skoro nigdy nie słyszała go z ust kogoś innego niż jej rodzice. Cóż dla Rybki to, że ma ładne futro nie było takie proste. Osobiście potrafiła widzieć w nim jedynie wady.
- Czy taką oczywistą...? Nie wydaje ci się, że wyglądam trochę... jakbym była w czymś ubrudzona i... - zaczęła niezbyt pewnie - a z resztą nie ważne.
Głupim było to, że zaczęła mówić o swych odczuciach co do sierści. Przecież Mleczna Struga stwierdziła, że ma ją ładną... więc po co zaprzeczać. Może niektórym się podoba.
- Wiem, wiem. Nie za bardzo przejmuję się, że zaczęłam jako ostatnia z rodzeństwa swój trening. A jest on przyjemny i w miarę szybki mimo wszystko. Więc może nie skończę jako ostatnia też jako wojowniczka. Ah ryby... tak potrafię, znaczy... samą teorię. Jeszcze nie próbowałam, bo woda była lodowata.
Umiejętność łowienia ryb nie była czymś szczególnym. Więc szylkretka nie miałaby nic przeciwko podzielić się z tą wiedzą.

[Mleczna Struga]

Kocica zmrużyła delikatnie ślepia na słowa Rybki, ale skinęła łbem. Nie zamierzała się wykłócać z nią kto ma bardziej nietypowe imię czy coś podobnego. Po prostu to był taki miły dodatek, ot tak, po prostu. No, w Wichrze był na pewno jakiś Ryś i w Gromie. Więc - może takie zwykłe imię, a jednak nie?
Na kolejne słowa Rybiej Łapy pokręciła głową na boki z uśmiechem.
- Nigdy w życiu. Masz bardzo nietypowe futro, nigdy takiego wcześniej nie widziałam! - odparła z uśmiechem na pyszczku, przyglądając się kotce. Była pewna swoich słów. Mimo tego, że dość dużo czy to podróżowała, czy to kiedy była u dwunożnych, nigdy takiego kolorytu czy tekstury nie spotkała.
- Oczywiście, nie ma co się stresować. Hm, ja skończyłam swój trening jakoś z... sześć księżycy temu? Jakoś tak, nie pamiętam dokładniej, a też nie chcę ciebie okłamywać. Nie mniej jednak kot i tak się całe życie uczy. Oh! Teoria to już coś. Chciałabyś mnie nauczyć? Znaczy, nie będę też ciebie do niczego zmuszać, prawda, aale jeśli mogłabyś - zamruczała, spoglądając na koteczkę. Teorię będzie miała za sobą, a będzie się uczyć na cóż, polowaniu. Zawsze w końcu od czegoś trzeba zacząć, nawet od takiego gadania. Na tym w końcu polegały treningi. Rozmawiało się. - Będziesz mogła się poczuć jak Mistrz!

[Złota Rybka]

Rybka nie wiedziała, że w takim Gromie i Wichrze są koty, których imiona zaczynały się od Rysia i były w wieku terminatorskim identyczne. Aczkolwiek była sobie w stanie wyobrazić, że zdarzały się takie powtórki. Może z Mleczną Strugą nie są obeznane i w jakimś innym Klanie jest druga Rybia Łapa? Kto wie.
Słowa praktycznie nie znajomej jej kotki były zawsze w jakiś sposób pocieszające. Cóż jej wygląd zdecydowanie był jednym z jej problemów z samooceną. Jak swój charakter i zachowanie w niektórych przypadkach dało się poprawić, tak z aparycją było gorzej. Nie potrafi nabrać masy, a co dopiero magicznie naprawić futro. Suche, szorstkie, z koloru przypominające ubrudzenie się w czarnej smole. Kiedyś wreszcie może zaakceptuje to w sobie. Zatrzepotała jedynie uszami i spojrzała się na chwilę na bok. Skupiła się jednak na Mleko z powrotem gdy zeszły na temat treningu.
- Ojej to nie jesteś długo wojowniczką... masz już terminatora? - spytała zaciekawiona - A łowienie ryb... tak mogę ci powiedzieć. Więc. Trzeba podejść nad brzeg wody od takiej strony, żeby twój cień nie padał na wodę. Potem delikatnie zanurzasz łapę lub końcówkę ogona w jeziorku czy gdzie tam łowisz i czekasz. Musisz być cicho i się nie ruszać. Jak ryba podpłynie i cię uszczypnie to musisz szybko podbić ją łapą w stronę brzegu, gdzie już możesz ją dobić.

[Mleczna Struga]

Na pytanie Rzeczniaczki biała delikatnie skinęła łbem.
- Owszem. Ma na imię Sienna Łapa, chociaż... hm, nie jest zbytnio aktywna, jeśli mam być szczera. Cóż, ale jej trening idzie też dobrze! Szybko się uczy - zamruczała w odpowiedzi, a słysząc, że młodsza kotka ją chętnie poduczy zamrugała błękitnymi ślepiami, a po jej grzbiecie przebiegł dreszcz ekscytacji. Chociaż nie wiadomo czy będzie miała ochotę się taplać w wodzie, tym bardziej po ostatniej przygodzie. Wysłuchała dokładnie nauki Rybiej Łapy, wlepiając w nią swoje zaciekawiony wzrok. Kiedy skończyła, Mleko na chwilę się zamyśliła, jakby analizując to, co właśnie usłyszała.
- Hm, nie brzmi jakoś bardzo skomplikowanie, ale pewnie inaczej jest w praktyce. Cóż, jak zejdą roztopy, to spróbuję swoich sił w Księżycowym Jeziorze na terenach Cienia. Oh, właśnie, roztopy. Jak się trzyma Klan Rzeki przez te zalewy? Przez wasze terytorium przepływa, no, rzeka, prawda?

[Złota Rybka]

Mleczna Struga mimo bycia dosyć świeżą wojowniczką, okazało się, że ma terminatorkę. Sienna Łapa, bo tak miała na imię, zdawała sobie dawać radę pod okiem białej kocicy. Cóż nie ma co się dziwić. Mając taką sympatyczną mistrzynię, kto by nie był tak zaangażowany w trening. Rybia Łapa tak bardzo uwielbiała treningi właśnie za przyczyną Wiewiórczego Skoku. Oczywiście to wszystko ją fascynowało, lecz z pomocną łapą rudej kocicy nie miałaby z tego wszystkiego takiej przyjemności.
- Na pewno dobrze jej mieć trening z tobą Mleczna Strugo.
No i zeszli na temat nadmiernie przybywającej wody. Niestety nie było najlepiej. Lecz nie może być naiwna. Nie powinna mówić kotu z innego Klanu jak na prawdę wygląda sytuacja. Byłaby na prawdę lekkomyślna robiąc to.
- Wszystko jest w porządku. Są roztopy, ale nie są tak duże jak by się wydawało. Gdy zrobi się cieplej to nadmierna woda zniknie zupełnie.

[Mleczna Struga]

Skinęła delikatnie łbem na komplement Rybiej Łapy z szerokim uśmiechem.
- Nie mi to oceniać, ale dziękuję, że tak uważasz - zamruczała ciepło w stronę terminatorki, mrużąc delikatnie błękitne ślepia. Zaraz odetchnęła głęboko z płuc. Słysząc kolejne słowa znowu kiwnęła łbem. - Cieszę się w takim razie, że nie macie problemów. Oh, poszłam poszukać raz ciekawych rzeczy w wodzie, to mnie prawie łabądź zaatakował - zaśmiała się żywo, drgając delikatnie wąsami. - Mam nadzieję jednak, że te roztopy przejdą najszybciej jak będzie to tylko możliwe. Nie można przez nie chodzić po granicach z terminatorami, bo trzeba by było pływać.

[Złota Rybka]

Słysząc cichy pomruk Mlecznej Strugi, szylkretka uśmiechnęła się delikatnie. Rozmowa z kocicą była na prawdę przyjemna i atmosfera była taka... ciepła. Było jej trochę szkoda, że z białą raczej się nie będzie już spotykać. W końcu są z innych klanów. Nie będą w przyszłości chodzić na wspólne patrole czy polowania. Przy dużym szczęściu uda im się zamienić parę słów na granicy.
- Ojej... brzmi groźnie. Duże są łabędzie?
W sumie to nigdy nie widziała tych majestatycznych białych ptaków. Z chęcią więc dowie się jak wielkie na prawdę one są. Bo słysząc o tym, że taki ptaszek zaatakował Mleczną Strugę nie zamierzała raczej oglądać łabędzi na prawdę.
- To dosyć duże utrudnienie. Może spowolnić komuś trening. Ale już niedługo na pewno zacznie być ciepło.

[Mleczna Struga]

Na pytanie ciekawskiej terminatorki skinęła delikatnie łbem, chociaż, aby odpowiedzieć musiała się chwilę namyślić. Zapamiętała przepływającą dwójkę łabędzi, na którą nie zwróciły na nią uwagi. No - tak na prawdę to jeden, bo ten drugi to taki martwy trochę był. Do jej wyobraźni napłynął teraz obraz łabędzia, który na nią napierał. Tak, tak.
- Są duże. Wielkie, bym powiedziała. I, zdziwiłam się, ale są okropnie szybkie! Ledwo co uciekłam sprzed dziobu łabędzia - zaśmiała się z delikatną intonacją stresu. Nie wyobrażała sobie tak głupiej śmierci, jak od łabędzia. Nie wyobrażała sobie nie wrócić do obozu, do swojego ukochanego. Zaraz jednak odepchnęła te myśli, w końcu wszystko było dobrze.
- Owszem. Jestem pewna, że terminatorom, którzy dopiero będą chodzić po granicach czy też tym nowomianowanym, na pewno jest to duże utrudnienie. Dlatego mam wielką nadzieję, że w końcu ta woda się uspokoi i zejdzie do koryt.

[Złota Rybka]

Pomarańczowooka przyglądała się białej wojowniczce, gdy ta lekko zestresowana opowiadała o długoszyich ptaszyskach. Mleczna Struga musiała być na prawdę przerażona tamtego dnia.
- Są bardzo większe od kota? Jak borsuk?
Cóż opis, że łabędzie są wielkie brzmiał przerażająco. Jak ogromny na prawdę potrafi być jakiś ptak? Średnio umiała wyobrazić sobie by łabądź był większy od kota, a co dopiero by był wielki. Połączyć to z tym, że białe ptaszysko jest szybkie i na prawdę dawało wrażenie drapieżnika równie niebezpiecznego co borsuk.
- To by znać granice jest bardzo ważne. Nikt przecież nie chce ich przekroczyć.
O ironio mówiła to Rybia Łapa, która ich nie znała.

[Mleczna Struga]

Słysząc pytanie o wielkość zatrzepotała uszami. Nigdy borsuka nie widziała, ale były opowieści, co do tych śmiercionośnych zwierząt. Zmarszczyła delikatnie brwi.
- Hm... nie. Borsuki są większe, albo tak mi się przynajmniej wydaje. Ale jak łabędź biegnie, z atakiem, rozpościera swoje skrzydła. Czułam się prawie jak jakiś zagubiony kociak. Ale są wprawdzie piękne. Z długą szyją, ułożonymi piórami. No, ale nie bez powodu mówi się, że ktoś jest piękny i dostojny, jak owy ptak - miauknęła ze spokojem w głosie, kierując swój błękitny wzrok prosto na pysk Rybki. Strzepnęła delikatnie uchem i rozglądnęła się dookoła. Wiedziała od kociaka, że łabędzie były straszliwie groźnymi przeciwnikami, dlatego nawet nie próbowała z tym walczyć, gdy zauważyła go na swojej drodze, a uciekała w co te pędy.
- Albo się nie zgubić. Wiele kotów pewnie zawędrowało zbyt daleko, bo nie poznało jeszcze granic... najniebezpieczniejsze są te z Terenami Niczyimi, bo da się wyczuć granicę zapachową... no chyba, że jest się zamyślonym, albo granica ma już słaby zapach. To wtedy trudniej.

[Złota Rybka]

Przed oczami Rybki wymalował się obraz ptaka z szeroko rozstawionymi skrzydłami. Zdecydowanie nie chciała tego widzieć (kwimk). Taki dosyć spory łabądz tak biegnący w jej stronę brzmiał przerażająco. Może i nie był wielkości borsuka, lecz dalej był duży. Nie czuła tego piękna, o którym mówiła Mleczna Struga. Kiwnęła jedynie głową nie ciągnąc już tematu tego niby majestatycznego ptaszyska.
Na kolejne słowa wojowniczki Rybia Łapa przez chwilę mogła zdawać się być nieobecna. Córka Okopconego Źdźbła trafiła w samo sedno. Żbik. Słodkie wspomnienia z braciszkiem. Łączone goryczą tego, że ich zostawił. Zgubił się.
- Tak... myślisz, że taki kot znajdzie potem drogę powrotną do Klanu?

[Mleczna Struga]

Na pytanie terminatorki zamrugała szybko oczami. Wbiła wzrok zaciekawiona, ale też delikatnie zmartwiona, w szylkretkę.
- Poruszyłam delikatny temat? - miauknęła cicho, przekrzywiając głowę delikatnie na bok. Strzepnęła uchem, po czym przysunęła się o krok kociaka w stronę Rybki, aby młoda kotka mogła czuć jej obecność, czy też właśnie takie wsparcie. - Wiesz... czasami wracają, czasami nie. Mam starsze rodzeństwo - nie. Z mojego miotu ostała się praktycznie tylko jedna moja siostra. Reszta nie wiem gdzie jest, ale mam nadzieję, że kiedyś Gwiezdni wskażą im drogę powrotną do domu. Więc możemy się po prostu modlić do Gwiezdnego Klanu, aby zaginieni wrócili na swoje rodzime tereny. W końcu kota zawsze ciągnie do domu - mówiła ostrożnie dobierając słowa i spoglądając na Rybią Łapę. Z jakiegoś powodu młoda koteczka o to zapytała, dodatkowo wojowniczka zauważyła, iż młodsza przez chwilę wydawała się dość nieobecna. Jeśli młoda chciała, mogła się wygadać Cienistej, albo cokolwiek powiedzieć.

[Złota Rybka]

Nastała dosyć przykra i niezręczna atmosfera. Mleczna Struga jednak na pewno nie chciała powiedzieć czegoś nie tak. Rybia Łapa nie powinna się przejmować. Jeśli Żbik miałby wrócić to to zrobi. Nie ma co już nad nim rozmyślać. Bo go póki co nie ma. Poczuła ciepło Cienistej kocicy, gdy ta się przybliżyła.
- Nie, raczej nie jakoś bardzo - odpowiedziała na pytanie czy to delikatny temat i odwróciła swój pysk w stronę Mlecznej Strugi - przykro mi słyszeć, że straciłaś praktycznie całe rodzeństwo...
Było jej teraz głupio. Ona przejęła się jednym, jedynym Żbikiem. A przecież wiele więcej jej braci i sióstr zniknęło. A u białej wojowniczki została tylko jedna jedyna siostra. A Mleko zapewne znała się z nimi wszystkimi, byli blisko. Doznała ogromnej straty. Pogładziła swoje łapy ogonem i zmrużyła oczy patrząc się z powrotem na Cztery Dęby.