Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Skinęła głową w pełnym zrozumieniu. Gdyby nie ostrzeżenie białej kotki, zapewne kły i pazury zostałaby włączone do walki, a tego, jak się okazało, nie należało robić. Sokół uznała, że w takim razie sparing najpewniej opierał się na pacaniu łapą jak wtedy, gdy bawiła się zza młodu w berka - tym razem jednak różnica polegała na tym, że przeciwnik nie uciekał, a bronił się, próbując samemu dosięgnąć ją w słaby punkt.
Zaraz po tym, jak wybrzmiało zdanie "No to zaczynaj", terminatorka rzuciła się do przodu, uradowana z możliwości nabycia doświadczenia. Była bardzo wdzięczna Różowej Łapie za to, że pomimo jej niechęci do wszelakich form przemocy, zgodziła się na doszlifowanie umiejętności. Pierwszy ruch okazał się próbą zaatakowania przednich kończyn, ażeby wytrącić córkę Kaczego Piórka z równowagi. Musiała na start zapewnić sobie przewagę względem bardziej doświadczonego rywala.
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Widziała, że Sokola Łapa celuje w jej przednie łapy, ale cios ten nie miał szans na powodzenie. Na nietrafienie nie zareagowała w zasadzie wcale ani pocieszeniem, ani pouczaniem, nie taka była jej rola. Zamiast tego zdecydowała się traktować ją, jak równą sobie przeciwniczkę. Żadnych forów.
Chciała doskoczyć do niej i lekko zaznaczyć ugryzienie w szyję. Jeżeli to by jej się udało, Sokola Łapa mogłaby dostać sygnał, że w takim przypadku w prawdziwej walce mogłaby mieć niemałe kłopoty. Pytanie tylko, czy Różowa Łapa rzeczywiście trafi, bo orłem celności nie była.
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Nie dość, że pierwszy poważniejszy atak okazał się być kompletną klapą, to jeszcze poczuła na swojej szyi zaciśniętą niby to szczękę drapieżnika, gotową na rozerwanie gardła. Sokola Łapa przestraszyła się nie na żarty i z zaskoczenia sama straciła równowagę, lądując na trawę wzbogaconą o wyrastające stokrotki - teraz jednakże zgniecione pod ciężarem niebieskiego ciała. Musiała coś szybko wykombinować, ale to już! W realnej walce, gdyby pozwoliła na odsłonięcie tak ważnego miejsca, być może spotkałaby się z gwiazdkami na niebie.
Niestety jej ruchy, bardzo ograniczone przez niefortunną sytuację, nie pozwalały na wiele popisów - dlatego też spięła grzbiet i zaczęła tylnymi łapami kopać na oślep, licząc w duchu na ich siłę. Swego czasu w kociarni nauczyła się, że to właśnie one stanowią doskonałą broń, kiedy nie ma się jak zaatakować pazurami i kłami. Być może jeszcze wyjdzie z tego zwycięsko - zepsuty początek nie oznaczał ostatecznej porażki.
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Przyjęła ciosy od Sokolej Łapy, bo kotka trafiła, sprzedała Różowej Łapie kilka kopnięć, w tym w nos i w czoło. Biała kotka pokręciła głową, by pozbyć się oszołomienia. Uśmiechnęła się do koleżanki, czym miała nadzieję pokazać jej swoją aprobatę, zadowolenie. Machnęła ogonem w powietrzu, zastanawiając się przez jedno uderzenie serca, jak dalej poprowadzić tę walkę. Może nie należała do wielkich, ale była z pewnością większa od niebieskiej kotki, więc spróbowała powalić ją na ziemię. Po prostu skoczyć w jej stronę i bez ogródek przygwoździć swoim ciężarem do ziemi. Unieruchomionego przeciwnika dużo łatwiej jest zaatakować, prawda?
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Udało się! Na chwilę uwolniła się z uścisku białej kotki, trafiając ją to w nos, a potem w czoło - jednakże szczęście nie potrwało długo, gdy przeciwniczka postanowiła wykorzystać masę ciała na jej niekorzyść. Niebiesko futro zaszurało więc kolejny raz o trawę i Sokola Łapa straciła oddech, gdy z sukcesem została przygwożdżona do ziemi. A przecież tak się zarzekała, że za walką nie przepada! Młodsza terminatorka pozytywnie zareagowała na determinację Różowej Łapy, oddając ten sam, szeroki uśmiech - nie oznaczało to jednak, że zamierzała się szybko poddać. Błyskawicznym ruchem pazurów zebrała spod siebie suchą glebę i rzuciła nią w stronę niebieskich oczu, licząc na oślepienie bądź choćby skonfundowanie napastnika swoimi poczynaniami. Na koniec postarała się wymierzyć kolejnego kuksańca prosto w odsłonięty brzuch.
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Widziała zmierzające w jej stronę nogi, bardzo dobrze wycelowane, prosto w jej brzuch, dlatego zrobiła wszystko, by tylko odsunąć się od tylnych łap Sokolej Łapy. Chciała odskoczyć w tył, mocno odbić się tylnymi nogami od ziemi. W międzyczasie, gdzieś pomiędzy oddechami, w jej oczy rzucono trochę ziemi, przez co nie była pewna czy jej unik zadziałał tak dobrze, jak zamierzała. Odruchowo kaszlnęła i trzepnęła głową, bo pozbyć się ziemi z pyska, ale niewiele to dało. Nieźle, nie sądziła, że będą stosowały takie sztuczki. Skoro tak, to i ona spróbowała rzucić w pysk kotki ziemią, trawą, liśćmi, czy cokolwiek było pod jej łapami.
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Obie kotki tańczyły wśród młodych liści, jasnego piasku i pachnących kwiatów, zażarcie walcząc o to, by przewyższyć oczekiwania konkurencji. Biała terminatorka ledwo uniknęła dobrze wymierzonej serii kopnięć i postanowiła zastosować tą samą sztuczkę, jaką wykorzystała wcześniej Sokola Łapa - niestety, na jej nieszczęście żwir odbijał się od poszarpanego futra i tylko muskał niebieskie boki, zapewniając atakowanej nietypową kąpiel. Stało się jasne, że zachowana jak dotąd równowaga zaczęła się sypać, a świeża uczennica dostała szansę, by jeszcze bardziej zmanipulować sytuację pod własne widzimisię. Czy taki był właśnie przedsmak zwycięstwa?
Córka Śliskiego Węgorza nie traciła ani tchu na zbędne planowanie. Pewnym skokiem rzuciła się na większego kota, celując tym razem w nastroszone plecy. Liczyła na to, iż chaotyczna "strategia" nieznośnego rzepa zadziała i doprowadzi do tego, że ofiara będzie miała problemy z utrzymaniem się na własnych łapach. A wtedy... wtedy dopiero zacznie triumfować!
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Niestety dla Sokolej Łapy, a stety dla Różowej Łapy, ta pierwsza zupełnie nie trafiła swojego ciosu, nie udało jej się skoczyć starszej kotce na plecy. Biała terminatorka za to zdecydowała, że nie spocznie, dopóki nie uda jej się chociaż na chwilę oślepić przeciwniczkę. Machnęła więc łapą, zagarniając z ziemi trochę trawy i samego piachu i wycelowała w pysk młodszej kotki. Musi pokazać, że coś potrafi, w końcu była od niej sporo starsza! Dodatkowo, prawie w tej samej chwili machnęła łapą, by trafić kotkę w bok głowy. Pazury miała rzecz jasna schowane, nie używała całej swojej siły, a jednak miała nadzieję zaznaczyć taki cios.
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Aha, czyli tak się bawiła Różowa Łapa! Oderwane fragmenty trawy i piasku ponownie poszybowały ku szeroko otwartym zielonym oczom, jednakże ominęły cel - okazały się być wymierzone za nisko, przez co kotka poczuła kłujące grudki na szyi miast na delikatnym pyszczku. Zarazem drugi atak, błyskawicznie ciśnięty po pierwszym, ledwo zahaczył o niebieski policzek i targnął sierścią na bok, odsłaniając na uderzenia serca wrażliwą skórę. Oczko mogła stwierdzić, iż przeciwniczka ze znacznym trudem starała się dopiąć swego i zaciekle szarżowała, pokazując raz za razem, że porażka nie dokładała cegiełki do absolutnej rezygnacji, a jedynie dolewała oliwy do ognia.
Ale, ale! Rosnący podziw dla białej kotki nie usypiał czujności i Sokola Łapa kolejny raz odskoczyła do tyłu, równie chętnie angażując się w igranie z ziemnym żywiołem. Oko za oko, piach za piasek! Jak fale morza odbijały się od śmiertelnie wysokich klifów, tak i szczerk natrafiał się na sylwetki kotów, kolidując z ich nieprzepuszczalną warstwą futra. Węgorzowe dziecię susem godnym najprawdziwszej ryby wydostało się ponad pole rażenia i spróbowało tego, czego nie udało się wcześniej. Szeroko rozstawione łapy ułożony się tak, by objąć całe plecy swoim niewielkim, aczkolwiek wciąż nieproszonym ciężarem.
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Skoro tak fatalnie jej szło, Różowa Łapa zrezygnowała na jakiś czas z prób oślepienia Sokolej Łapy. Nie chciała jeszcze bardziej się pogrążać. Pewnym pocieszeniem okazał się być fakt, że jej przeciwniczce również nie szło najlepiej. Miała prawdopodobnie zamiar skoczyć córce Kaczego Piórka na grzbiet, ale zupełnie chybiła, terminatorka nie musiała nawet się starać, żeby tak się stało.
Ale trzeba próbować dalej! Nie po to ćwiczyło się walkę w bezpiecznych warunkach, by poddać się po kilku nieudanych atakach. Biały ogon świsnął w powietrzu, kiedy kotka próbowała w ten sposób pozbyć się części napięcia. Zaraz po jego ruchu, ruszyła w stronę przeciwniczki, planując ślizgiem wpaść na jej łapy, by w ten sposób zwalić ją z nóg. Czy tym razem w końcu coś jej się uda?
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Coś jej nie szło, i to już przez dłuższy czas - niebieski ogon zamachał nerwowo w rytm białego po tym, jak raz jeszcze spudłowała skok na plecy przeciwnika i wylądowała w odległości lisiego skoku, znajdując się tym samym w marnym położeniu. Co by tu zrobić, ażeby zwiększyć skuteczność taktyki? Gdzie w tej plątaninie ciosów leżał pies pogrzebany? Nim kotka mogła się porządniej zastanowić, zauważyła jak córka Kaczego Piórka stara się dobrać do jej łap szybkim i podstępnym ślizgiem; a skoro tak, musiała bezzwłocznie działać. W akcie desperacji spróbowała odskoczyć na bok, by uniknąć szarży niby wściekłego byka. Jeżeli się potknie, z pewnością zostanie powalona, a wtedy zacznie się robić nieciekawie!
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Celowała naprawdę dobrze, widziała to. Tylko przez odskok Sokolej Łapy nie udało jej się zrobić tego, co zamierzała. Kotka jedynie zachwiała się na łapach, ale uderzenie nie miało prawa jej z nich zwalić. Rzeczywiście, ten pojedynek coraz bardziej przypominał festiwal porażek.
Ale ta pełna niepowodzeń passa musiała się kiedyś skończyć, prawda? Licząc właśnie na to, Różowa Łapa skoczyła w stronę młodszej terminatorki i dopiero w ostatniej chwili skręciła, by spróbować chwycić (oczywiście delikatnie) zębami jej lewe ucho. Chciała zrobić to tak, żeby niebieska do ostatniej chwili nie wiedziała, co właściwie zamierza, może aby przeszło jej nawet przez myśl, że biała chce wpaść w nią niczym taran.
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Ta walka, nie wiedzieć czemu, powoli zamieniała się w absurdalny konkurs na to, kto efektywniej przepuści okazję podaną tuż przed własnym nosem. Czy to ze zmęczenia albo braku doświadczenia - obie kotki wydawały się nie umieć wymierzyć skutecznego ciosu, trafiając miast tego w glebę bądź przejeżdżając łapami powietrze. Komu było dane przerwać złą passę? Sokola Łapa i Różowa Łapa w równym stopniu nie wiedziały, czyje cielsko legnie pierwsze pod presją czasu. Niebieska kotka jednakże nadal trzymała się na nogach i gdy tylko ostre zęby kłapnęły jej przy lewym uchu, sama odwróciła się i spróbowała złapać za kark tak, jak matka chwytała swe niegrzeczne dziecko, kiedy coś narozrabiało.
Malutka, drobna, jednolicie biała, krótkowłosa o ładnych, niebieskich oczach
Słodka, naiwna, niepewna siebie, łagodna koteczka. Niewiele wie o świecie, ma niewiele swoich opinii i przekonań, mimo tego że sporo czasu spędza na przemyśleniach i wyobrażaniu sobie scenariuszy. Bardzo kocha swoją mamę, która jest jej najważniejszym źródłem poczucia bezpieczeństwa, kocha też rodzeństwo, tylko wśród najbliższej rodziny czuje się zupełnie swobodnie i zdaje się, że tylko przy nich jest prawdziwą sobą: rozchichotaną, o ogronych zasobach dobra i empatii.
Poczuła zęby na karku, był to bez wątpienia trafiony cios. Swoją drogą, cios znacząco wyróżniający się od innych, właśnie tym, że został trafiony. Różowa Łapa położyła na chwilę uszy na małej głowie, gdyż bycie złapaną za kark było wyjątkowo nieprzyjemne, można powiedzieć, że nieproporcjonalnie do odczuwanego bólu.
Chociaż czuła, że powoli robi się zmęczona, jeszcze raz spróbowała sztuczki ze ścięciem Sokolej Łapy z nóg. Tym razem nie wykonała ślizgu, plan polegał na tym, by z miejsca, w którym stała uderzyć swoim łokciem w łokieć drugiej terminatorki.
Uznała, że jeżeli uderzy w ten sposób odpowiednio skutecznie, kończyna ugnie się pod niebieską, a ta w rezultacie upadnie na ziemię. Czy było to realne? To się okaże.
Niebieska srebrna pręgowana klasycznie kotka o długim futrze, a także drobnej, orientalnej budowie ciała oraz charakterystycznych podwójnych uszach i zielonych oczach.
W skrócie: istota chaosu uwięziona w ciele słodkiego, malutkiego kotka. Mistrzyni wrodzonej głupoty, tworzenia kłopotów i prowadzenia dialogów aka monologów.
Świat wokół niej gwałtownie zawirował. W jednej chwili Sokola Łapa trzymała zwycięsko przeciwniczkę jak uczeń-amator, który chwali się swoją pierwszą upolowaną zwierzyną, a uderzenie serca później jej pysk spotkał się z bezlitosną glebą, lądując nosem w fioletowym wrzosie. Musiała przyznać, że słodki zapach dzwonkowatego gronu był przyjemny dla receptorów węchowych - łagodnie wypełniał suche od walki nozdrza, przynosząc potrzebne ukojenie po tak długim wysiłku. Niestety, sparing nie znał łaski i w miarę możliwości niebieska musiała wstać, ażeby dokończyć to, co zaczęła. Leżenie nie wchodziło w grę, skoro sama prosiła się o ćwiczenia, błagając o nie przedtem słodkimi, zielonymi oczyma.
Jako ostateczny akt desperacji, córka Śliskiego Węgorza przygotowała zajęczego kopniaka. Obróciła się na plecy, naprężyła mięśnie, zgięła tylne kończyny w kolanach i wystrzeliła je przed siebie, atakując łapami jak pociskami z procy. Czy to mogło ją uratować? Nie była pewna i, szczerze powiedziawszy, wątpiła w celność tej defensywy. Zmęczenie krok po kroku brało górę, pozbawiając młody organizm potrzebnej siły oraz umiejętności absolutnego skupienia.
![[Obrazek: 04spZ4a.png]](https://i.imgur.com/04spZ4a.png)