Dość duży choć szczupły, lekko zbudowany kocur o gładkiej sierści. Oczy zadziwiające, niezwykłe, o głęboko orzechowej barwie. Lekko postrzępione prawe ucho i cienka długa blizna ciągnąca się po prawym boku od kręgosłupa, poprzez żebra aż do brzucha. Wyraźne oznaki siwizny widoczne na pyszczku i świadczące o zaawansowanym wieku kota przed śmiercią. Futro miedziano rude poprzecznie prążkowane czarnym pigmentem. Wierzch głowy, grzbiet oraz pyszczek wyraźnie ciemniejsze- czarna pręga wzdłuż kręgosłupa oraz końcówka ogona. Spód ciała nieco jaśniejszy.
To typ który nigdy nie mówi niczego wprost. Jest tajemniczy, małomówny, stoicko spokojny i cierpliwy. Nie ma sposobu rozszyfrowania go, a tym bardziej wyciągnięcia z niego jakiejkolwiek informacji.
Znajdujące się po przeciwnej stronie terenów Klanu Wichru w stosunku do Wyjących Wzgórz miejsce porośnięte wysoką roślinnością również zawdzięcza swoją nazwę od dźwięków, jakie wydaje silny wiatr tocząc się przez te ziemie. Wysokie źdźbła gnąc się pod podmuchami świszczą i szeleszczą, a dźwięk ten słychać nawet przy słabym wietrze.
Soczyście zielona trawa w większości zakrywa średniej wysokości koty, jednak miejscami osiąga dwa razy większą wysokość. Cały teren jest poprzecinany gąszczem ścieżek, które krzyżują się tworząc przejścia pomiędzy nieraz ostrymi źdźbłami roślin. Jest to idealne miejsce do polowań na gryzonie.
Od dawna wiadomo było, że z Kruka nie będzie nikogo budzącego postrach czy szacunek samą aparycją.Wzrost co najwyżej przeciętny, łapy wciąż jakby lekko za długie w porównaniu z resztą ciała i tylko trochę grubsze od pierwszego lepszego patyka. Dodajmy do tego ogólnie szczupłą sylwetkę i oto jest przedstawiciel nowego pokolenia Wichrowców. Nabrał mięśni, ale są one prawie niezauważalne pod lekko odstającą, krótką białą sierścią. Dzięki ciągłym spacerom i patrolom krok ma o wiele bardziej pewny niż wcześniej, ale nigdy nie będzie poruszać się z gracją czy wdziękiem. Winowajca - skrócony ogon - magicznie nie odrósł, pozostał jedynie kikutem, nad którego nasadą widnieje brązowa plamka. Oczy, niezmiennie zielone, stały się lekko przygaszone, mało co potrafi przywołać dawne rozbawienie czy ciekawość. Trójkątny pyszczek zwieńczony różowym nosem stał się jakby bardziej poważny w wyrazie. Na karku ma bliznę po oderwaniu stosunkowo małego płata skóry przez lisa.
Zmienił się. Zamknął towarzyszący mu zawsze strach gdzieś w głębi umysłu. Wciąż się boi, owszem, lecz teraz skrywa to za maską determinacji. Na pozór nie wie już, czym są silniejsze emocje, a postronnym może czasem wydać się niewzruszony jak głaz, lecz to tylko sposób radzenia sobie Kruczego z otaczającym go, nieprzyjaznym światem. W rzeczywistości jest bardzo emocjonalny, wystarczy poznać go nieco bliżej, aby się o tym przekonać. Prawie wrodzona nieufność, pielęgnowana starannie przez księżyce, odbija się wyraźnie na jego relacjach z otoczeniem, co skutkuje bardzo wąskim gronem bliskich. Do tego jest uparty, chociaż on raczej użyłby sformułowania pokroju "stały w poglądach". Ma swoje własne zdanie, przekonania oraz wyobrażenia o idealnej dla wszystkich sytuacji i nie zmieni ich pierwsza lepsza sugestia nowego porządku. Może dziesiąta skłoni go do namysłu, jeśli zostanie odpowiednio przedstawiona. Znajomość sytuacji, w której się znajduje, także jest dla kocura bardzo ważna. Z tego powodu trzyma się swojskich terenów, nie opuszczając ziem Wichru. Stara się nie pakować w nierozsądne starcia, słowne czy fizyczne, choć bardziej skłania się ku tym pierwszym. Jest gotów poświęcić się dla klanu w każdy możliwy sposób, wciąż mając wrażenie, że jego dotychczasowe starania są niewystarczające. Chciałby sprawić, że obaj jego mistrzowie będą z niego dumni, nawet jeśli jeden z nich nie widzi, jak Kruczy dorasta do roli wojownika klanu Wichru.
Żołądź, Płotka, Padalec, Kawka (GK) | Jeleń (nkt)
Od czasu tamtego felernego zebrania nie chciał towarzystwa, unikał kotów z klanu, całe dnie spędzał siedząc w swoim legowisku, wychodząc jedynie na polowania, w dodatku w miejsca, w których właśnie przeszły patrole, aby zmniejszyć możliwie szanse na spotkanie innych Wichrowców. Niestety, tym samym zmniejszał również możliwość znalezienia lepszych zdobyczy, toteż akurat dziś postanowił zmienić taktykę. Polowanie w środku nocy było w pewnym sensie nowym doświadczeniem dla Kruczego i gdyby nie zgorzkniał tak bardzo przez ostatni księżyc, to może nawet by się ucieszył. Z drugiej strony, gdyby się cieszył, oznaczałoby to, że nic się nie wydarzyło i nie musiałby nawet wychodzić z obozu tak, by nikt go nie widział. Na samą myśl o tym coś nieprzyjemnego zbierało mu się w gardle.
Dotarł do Świszczących Traw, wystarczająco daleko, by prawie nie czuć się źle w związku z atmosferą, jaka go przytłaczała. Wziął kilka głębokich wdechów, uspokajając myśli. Zniżył się na łapach, tym samym znikając między źdźbłami traw, po czym zaczął nasłuchiwać oraz węszyć, czy przypadkiem coś jeszcze wybrało się na nocny spacer w okolicy.
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Atmosfera w jego klanie wyraźnie mu ciążyła i z tego względu zapomniał, że zwierzyna również ma całkiem niezłe zmysły i nie pokaże się, jeśli wyczuje delikwenta, który miał na nią chrapkę. Biały kot z brązową plamą przy ogonie szedł między wysokimi źdźbłami traw, jednak żadne stworzenie nie jawiło się ani przed jego oczami, ani tym bardziej nie dawała się poznać innymi zmysłami. Totalne nic. Jakby wszystkie stworzenia już spały. W końcu przywódca Klanu Wichru wybrał się na polowanie w środku nocy.
Od dawna wiadomo było, że z Kruka nie będzie nikogo budzącego postrach czy szacunek samą aparycją.Wzrost co najwyżej przeciętny, łapy wciąż jakby lekko za długie w porównaniu z resztą ciała i tylko trochę grubsze od pierwszego lepszego patyka. Dodajmy do tego ogólnie szczupłą sylwetkę i oto jest przedstawiciel nowego pokolenia Wichrowców. Nabrał mięśni, ale są one prawie niezauważalne pod lekko odstającą, krótką białą sierścią. Dzięki ciągłym spacerom i patrolom krok ma o wiele bardziej pewny niż wcześniej, ale nigdy nie będzie poruszać się z gracją czy wdziękiem. Winowajca - skrócony ogon - magicznie nie odrósł, pozostał jedynie kikutem, nad którego nasadą widnieje brązowa plamka. Oczy, niezmiennie zielone, stały się lekko przygaszone, mało co potrafi przywołać dawne rozbawienie czy ciekawość. Trójkątny pyszczek zwieńczony różowym nosem stał się jakby bardziej poważny w wyrazie. Na karku ma bliznę po oderwaniu stosunkowo małego płata skóry przez lisa.
Zmienił się. Zamknął towarzyszący mu zawsze strach gdzieś w głębi umysłu. Wciąż się boi, owszem, lecz teraz skrywa to za maską determinacji. Na pozór nie wie już, czym są silniejsze emocje, a postronnym może czasem wydać się niewzruszony jak głaz, lecz to tylko sposób radzenia sobie Kruczego z otaczającym go, nieprzyjaznym światem. W rzeczywistości jest bardzo emocjonalny, wystarczy poznać go nieco bliżej, aby się o tym przekonać. Prawie wrodzona nieufność, pielęgnowana starannie przez księżyce, odbija się wyraźnie na jego relacjach z otoczeniem, co skutkuje bardzo wąskim gronem bliskich. Do tego jest uparty, chociaż on raczej użyłby sformułowania pokroju "stały w poglądach". Ma swoje własne zdanie, przekonania oraz wyobrażenia o idealnej dla wszystkich sytuacji i nie zmieni ich pierwsza lepsza sugestia nowego porządku. Może dziesiąta skłoni go do namysłu, jeśli zostanie odpowiednio przedstawiona. Znajomość sytuacji, w której się znajduje, także jest dla kocura bardzo ważna. Z tego powodu trzyma się swojskich terenów, nie opuszczając ziem Wichru. Stara się nie pakować w nierozsądne starcia, słowne czy fizyczne, choć bardziej skłania się ku tym pierwszym. Jest gotów poświęcić się dla klanu w każdy możliwy sposób, wciąż mając wrażenie, że jego dotychczasowe starania są niewystarczające. Chciałby sprawić, że obaj jego mistrzowie będą z niego dumni, nawet jeśli jeden z nich nie widzi, jak Kruczy dorasta do roli wojownika klanu Wichru.
Żołądź, Płotka, Padalec, Kawka (GK) | Jeleń (nkt)
Przecież nie tylko on nie spał w nocy. Jakaś zwierzyna musiała być aktywna teraz, kiedy - czysto teoretycznie nikt nie polował, a że klany mieszkały tu już od jakiegoś czasu, to jakieś myszki czy inne badylarki pewnie wydedukowały, iż akurat po zmroku nagle pałęta się w okolicy o wiele mniej kotów niż podczas dnia. Dlatego też Kruczy nie poddawał się, jedynie westchnął w duchu z rezygnacją i skierował swoje kroki jeszcze dalej od obozu, pilnując przy tym, by wiatr wiał mu w pysk, a brzuch nie szurał po ziemi. Kiedyś coś znajdzie. Był tego prawie tak pewien, jak faktu, że w sumie mógłby już nawet nie wracać do obozu, gdyby zapuścił się jakoś dalej niż granice klanu. Ciekawa opcja.
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Drobna korekta poruszania była na pewno dobrym posunięciem, ale nadal nie sprawiła, że nagle zewsząd wysypało się całe mnóstwo zwierzyny gotowej do tego, by ktoś ją upolował, a w tym momencie chodziło akurat o Kruczą Gwiazdą. Chłodny, nocny wiatr smagał jego biały pysk przyjemnie, lekko orzeźwiająco, ale dalej nie udało mu się znaleźć żadnych odcisków łap, czy innych tropów.
Od dawna wiadomo było, że z Kruka nie będzie nikogo budzącego postrach czy szacunek samą aparycją.Wzrost co najwyżej przeciętny, łapy wciąż jakby lekko za długie w porównaniu z resztą ciała i tylko trochę grubsze od pierwszego lepszego patyka. Dodajmy do tego ogólnie szczupłą sylwetkę i oto jest przedstawiciel nowego pokolenia Wichrowców. Nabrał mięśni, ale są one prawie niezauważalne pod lekko odstającą, krótką białą sierścią. Dzięki ciągłym spacerom i patrolom krok ma o wiele bardziej pewny niż wcześniej, ale nigdy nie będzie poruszać się z gracją czy wdziękiem. Winowajca - skrócony ogon - magicznie nie odrósł, pozostał jedynie kikutem, nad którego nasadą widnieje brązowa plamka. Oczy, niezmiennie zielone, stały się lekko przygaszone, mało co potrafi przywołać dawne rozbawienie czy ciekawość. Trójkątny pyszczek zwieńczony różowym nosem stał się jakby bardziej poważny w wyrazie. Na karku ma bliznę po oderwaniu stosunkowo małego płata skóry przez lisa.
Zmienił się. Zamknął towarzyszący mu zawsze strach gdzieś w głębi umysłu. Wciąż się boi, owszem, lecz teraz skrywa to za maską determinacji. Na pozór nie wie już, czym są silniejsze emocje, a postronnym może czasem wydać się niewzruszony jak głaz, lecz to tylko sposób radzenia sobie Kruczego z otaczającym go, nieprzyjaznym światem. W rzeczywistości jest bardzo emocjonalny, wystarczy poznać go nieco bliżej, aby się o tym przekonać. Prawie wrodzona nieufność, pielęgnowana starannie przez księżyce, odbija się wyraźnie na jego relacjach z otoczeniem, co skutkuje bardzo wąskim gronem bliskich. Do tego jest uparty, chociaż on raczej użyłby sformułowania pokroju "stały w poglądach". Ma swoje własne zdanie, przekonania oraz wyobrażenia o idealnej dla wszystkich sytuacji i nie zmieni ich pierwsza lepsza sugestia nowego porządku. Może dziesiąta skłoni go do namysłu, jeśli zostanie odpowiednio przedstawiona. Znajomość sytuacji, w której się znajduje, także jest dla kocura bardzo ważna. Z tego powodu trzyma się swojskich terenów, nie opuszczając ziem Wichru. Stara się nie pakować w nierozsądne starcia, słowne czy fizyczne, choć bardziej skłania się ku tym pierwszym. Jest gotów poświęcić się dla klanu w każdy możliwy sposób, wciąż mając wrażenie, że jego dotychczasowe starania są niewystarczające. Chciałby sprawić, że obaj jego mistrzowie będą z niego dumni, nawet jeśli jeden z nich nie widzi, jak Kruczy dorasta do roli wojownika klanu Wichru.
Żołądź, Płotka, Padalec, Kawka (GK) | Jeleń (nkt)
Ciężko mówić o korekcie, skoro dopiero ruszył do przodu. Starał się nie pokazywać po sobie frustracji - nawet nie dlatego, że ktoś mógł to zobaczyć, ale dla swojego własnego spokoju. Jeśli zacząłby się teraz unosić i denerwować, na pewno nic by już nie złapał dzisiejszej nocy, a honor nie pozwalał mu na potulny powrót do obozu i wzięcie czegoś ze stosu. Zacisnął zęby, idąc dalej, oddalając się jeszcze bardziej od serca terenów oraz śpiących w legowiskach Wichrowców. Wytężył węch, nie ufając do końca swoim oczom, które nie miały nawet jak przebić się przez gęstą trawę, nie wspominając nawet o spowijającej go ciemności, przełamanej jedynie słabym blaskiem księżyca.
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Biały kocur bez ogona szedł dalej z zaciśniętymi zębami i z taką miną mógłby wyglądać na zawziętego. Nie chciał pokazywać światu frustracji, która w nim narastała, ale w takiej sytuacji może być mu trudno. Przywódca pewnie uparł się, że jeżeli ma cokolwiek jeść to jedynie mięso, które upolował własnymi łapami. Szedł długo i z początku nie mógł niczego znaleźć, ale w końcu dwie długości drzewa od Kruczej Gwiazdy wylądował czarno upierzony ptak i wydał z siebie charakterystyczny dla siebie skrzek - kocur od razu mógł rozpoznać w nim wronę.
Od dawna wiadomo było, że z Kruka nie będzie nikogo budzącego postrach czy szacunek samą aparycją.Wzrost co najwyżej przeciętny, łapy wciąż jakby lekko za długie w porównaniu z resztą ciała i tylko trochę grubsze od pierwszego lepszego patyka. Dodajmy do tego ogólnie szczupłą sylwetkę i oto jest przedstawiciel nowego pokolenia Wichrowców. Nabrał mięśni, ale są one prawie niezauważalne pod lekko odstającą, krótką białą sierścią. Dzięki ciągłym spacerom i patrolom krok ma o wiele bardziej pewny niż wcześniej, ale nigdy nie będzie poruszać się z gracją czy wdziękiem. Winowajca - skrócony ogon - magicznie nie odrósł, pozostał jedynie kikutem, nad którego nasadą widnieje brązowa plamka. Oczy, niezmiennie zielone, stały się lekko przygaszone, mało co potrafi przywołać dawne rozbawienie czy ciekawość. Trójkątny pyszczek zwieńczony różowym nosem stał się jakby bardziej poważny w wyrazie. Na karku ma bliznę po oderwaniu stosunkowo małego płata skóry przez lisa.
Zmienił się. Zamknął towarzyszący mu zawsze strach gdzieś w głębi umysłu. Wciąż się boi, owszem, lecz teraz skrywa to za maską determinacji. Na pozór nie wie już, czym są silniejsze emocje, a postronnym może czasem wydać się niewzruszony jak głaz, lecz to tylko sposób radzenia sobie Kruczego z otaczającym go, nieprzyjaznym światem. W rzeczywistości jest bardzo emocjonalny, wystarczy poznać go nieco bliżej, aby się o tym przekonać. Prawie wrodzona nieufność, pielęgnowana starannie przez księżyce, odbija się wyraźnie na jego relacjach z otoczeniem, co skutkuje bardzo wąskim gronem bliskich. Do tego jest uparty, chociaż on raczej użyłby sformułowania pokroju "stały w poglądach". Ma swoje własne zdanie, przekonania oraz wyobrażenia o idealnej dla wszystkich sytuacji i nie zmieni ich pierwsza lepsza sugestia nowego porządku. Może dziesiąta skłoni go do namysłu, jeśli zostanie odpowiednio przedstawiona. Znajomość sytuacji, w której się znajduje, także jest dla kocura bardzo ważna. Z tego powodu trzyma się swojskich terenów, nie opuszczając ziem Wichru. Stara się nie pakować w nierozsądne starcia, słowne czy fizyczne, choć bardziej skłania się ku tym pierwszym. Jest gotów poświęcić się dla klanu w każdy możliwy sposób, wciąż mając wrażenie, że jego dotychczasowe starania są niewystarczające. Chciałby sprawić, że obaj jego mistrzowie będą z niego dumni, nawet jeśli jeden z nich nie widzi, jak Kruczy dorasta do roli wojownika klanu Wichru.
Żołądź, Płotka, Padalec, Kawka (GK) | Jeleń (nkt)
Mógłby wyglądać na zawziętego, bo taki właśnie był. Zamierzał coś dziś złapać za wszelką cenę, choćby i miał wrócić do obozu dopiero nad ranem, okrężną drogą, by nikt go przypadkiem nie zaczepił o jakąś drobnostkę. Najwyraźniej coś w końcu zaczęło mu sprzyjać, bo do jego uszu dobiegł skrzek. Skierował wzrok w tamtą stronę. Wrona. Ujdzie.
Ustawił się tak, by wiatr wiał mu w pysk, poprawił pozycję - nisko, ale nie za nisko, resztka ogona równo za ciałem, oddech płytki - i zaczął się skradać w kierunku ptaka, pilnując, by cały czas iść pod wiatr, trzymając ciężar ciała na tylnych łapach oraz omijając wszelkie drobne kamyczki czy suche źdźbła trawy, których dźwięk mógłby spłoszyć wronę. Co jakiś czas przystawał, gdy ptak zwracał wzrok w jego stronę, starając się w tych momentach zupełnie nie ruszać. W końcu, gdy uznał, że odległość jest już wystarczająca, wyskoczył, celując pazurami w skrzydła wrony, przede wszystkim zamierzając uniemożliwić jej ucieczkę, gdyby nie udało się uśmiercić jej od razu.
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Tym razem los zdecydowanie bardziej sprzyjał wichrowemu przywódcy. Bez żadnych przeszkód udało mu się podejść do czarno-szarego ptaszyska, które, nieświadome zagrożenia, chodziło sobie pośród traw. Biały kocur bez ogona w pewnym momencie dał szybkiego susa w kierunku wrony, a chwilę później zwierzę już nie żyło. Pierwsza zdobycz tej nocy, proszę państwa. Teraz powinno być już tylko lepiej.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Wciąż raczej unikał towarzystwa, unikał obozu, unikał… interakcji, życia, a najchętniej unikał by też samego siebie. Powoli jednak, powoli, przypominał sobie jednak, że powinien coś robić. Bo mimo wszystko zamierzał wciąż żyć w klanie, wciąż być wojownikiem, a co należało do głównych obowiązków wojownika? Patrole, ewentualna obrona klanu, polowania, treningi. No właśnie: polowania. Wymknął się z obozu jeszcze przed świtem; niebo już się rozjaśniało, ale słońca jeszcze nie było widać. W sumie nie zdziwiłby się, gdyby nad terenami wisiała ciężka mgła, bo noc była dość chłodna. Stąpając lekko i ostrożnie, skierował się w stronę Świszczących Traw – uznał, że to będzie dobre miejsce na rozpoczęcie polowania. Jeżeli na wolnej przestrzeni nie znajdzie niczego interesującego, to po prostu się przeniesie do Wysokich Drzew, do których przecież nie było stamtąd daleko. Po przekroczeniu granicy Kolczastych Krzewów ustawił się pod wiatr i na lekko ugiętych łapach wyruszył w poszukiwaniu zwierzyny.
Chodzenie na ugiętych łapach i pod wiatr chyba na dobre wyszło Wojownikowi, dzięki temu praktycznie na samym początku mógł wyczuć w powietrzu woń zwierzyny. Chyba los uśmiechnął się do Zająca i postanowił od razu rzucić coś kocurowi pod łapy. Ale w gruncie rzeczy - teraz tylko pozostaje pytanie, jaką zwierzynę znalazł. Gdyby syn Twardej Gwiazdy rozejrzał się po terenie, to jakieś kilka lisich długości od niego, zza większymi trawami ujrzałaby dość znajomą szarą sylwetkę. Ta lekka mgła trochę przeszkadzała w zilustrowaniu zwierzęcia, ale wprawione oko od razu zauważyłoby iż jest to niewielkie i szare. Ale niech pozory was nie zmylą, to nie mała i słodka myszka, lecz jej kuzyn, a dokładniej szczur. Gryzoń, a zarazem szkodnik, który w grupach jest dość niebezpieczny, na całe szczęście teraz ten był sam. Chodził sobie jakby nigdy nic po tym małym kawałku, szukając prawdopodobnie śniadania. Także póki co nie zwrócił uwagi na kocura, czyli jeszcze go nie dostrzegł, więc Zając miał szansę złapać go z zaskoczenia.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Widok szczura… zawsze go trochę niepokoił. Wiedział, że te zwierzęta mogą być niebezpieczne nawet w niewielkiej grupie – wystarczyły zaledwie trzy szczury, by jego dawny terminator, Rwąca Łapa, został dotkliwie poraniony, a kto wie, co by się stało, gdyby mu nie pomógł albo gdyby było ich więcej. Na szczęście ten tu wydawał się być sam. Na wszelki wypadek Zajęczy Sus i tak się rozejrzał i zaczął mocniej węszyć, by w razie czego się nie zdziwić, jeżeli jednak okaże się, że szkodników jest więcej. Wciąż na ugiętych łapach ruszył w stronę szczura, pochylając lekko głowę w przód i unosząc ogon tak, by znajdował się on mniej więcej na wysokości grzbietu i żeby długie włosy nie ciągnęły się po podłożu. Oprócz tego przeniósł ciężar ciała na tylne łapy, by iść jeszcze ciszej, a także oddychał cicho i miarowo. Ostrożności nigdy dość, prawda? Gdyby udało mu się podejść wystarczająco blisko do gryzonia, wybiłby się w jego stronę z tylnych łap z zamiarem pochwycenia go i szybkiego pozbawienia życia.
Na pierwszy rzut oka wszystko było dobrze, pozycja, wyciszenie oddechu, a przede wszystkim przeniesienia ciężaru na tylne łapy. Dlatego przez pierwsze uderzenia serca szczur nadal tkwił w niewiedzy iż skrada się do niego jakiś kocur, lecz czar szybko prysł. Wojownik przez swoją nieuwagę prawdopodobnie nadepnął na jakąś gałązkę albo liść, który tu się przypałętał i tak właśnie zwierzę usłyszało Zająca. Natychmiast odwróciło głowę w stronę wydanego dźwięku, a co potem się stało to chyba każdy wie. Gryzoniowi szybko zapaliła się czerwona lampeczka w głowie i w mgnieniu oka zaczął biec w przeciwną stronę. Starał się uciec z całych swoich sił, lecz Zajęczy Sus nie stracił go jeszcze z pola widzenia. Zostawi go w spokoju czy podejmie wyzwanie?
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Najwyraźniej nie był w stanie skupić się na tyle, by nie popełniać błędów, co uświadomił sobie bardzo boleśnie. Dźwięk spod jego łap zabrzmiał w jego uszach o wiele głośniej, niż był w rzeczywistości, niemniej jednak buro-biały wojownik nie wahał się i od razu rzucił się w pogoń za szczurem. Doskonale wiedział, że jest szybkim kotem, więc dogonienie gryzonia i pochwycenie go nie powinno być większym wyzwaniem – o ile, oczywiście, ten nie znajdzie sobie kryjówki i do niej nie czmychnie. Pędził, ile sił w łapach, gotowy do wyskoczenia w przód i złapania szkodnika.
Zajęczy Sus może do wolnych kotów nie należał, lecz szczur także był dość szybki. Możne nawet i szybszy? Albo to zwykłe szczęście, kto to wie. W gruncie rzeczy - nim Wojownik zdążył dogonić szare stworzenie, choć był blisko, to szczur już znalazł sobie kryjówkę. A dokładniej bardzo małą norkę, w której tylko on mógł się zmieścić. Czym prędzej tam wlazł i zniknął z oczu buro-białego kocura. Raczej już nie planował wyjść, więc syn Twardej Gwiazdy po prostu stracił posiłek dla Klanu.
![[Obrazek: 4X60gRV.png]](https://i.imgur.com/4X60gRV.png)
