Ptasie Krzewy - wschód

[Gęsiopióry]

Wstyd przyznać, ale Gęsiopióry nie podzielał większości obaw swojej partnerki. O tym, co mogłoby pójść nie tak, sporo myślał wcześniej, w minionych dniach. Teraz euforia zagłuszała lęki. Oczywiście, odczuwał pewną niepewność wobec wizji bycia ojcem, ale w jego wyobraźni nie pojawiła się myśl, że któreś z jego kociąt może urodzić się chore, ani że sama Pajęczynka mogłaby sobie z czymś nie poradzić. To nie był moment na zmartwienia.

– Nie będę, obiecuję! – zapewnił ją żarliwie, tak jakby jej opinia miała być kluczowa dla wszystkich Matek w podejmowaniu decyzji, czy pozwalać komuś takiemu jak on, który z całą pewnością Matką nie był, nocować w Chruśniaku, czy też nie. Potem Pajęcza Noga zażartowała, a przynajmniej tak mu się wydawało, że był to żart. Zaśmiał się ciepło. Rzadko wykazywała się poczuciem humoru, więc poczuł teraz coś na kształt... dumy.

– Akurat trochę schudłem! – zaoponował ze śmiechem znajdując w tym idealną okazję żeby zwrócić uwagę partnerki na swoją nieco poprawioną sylwetkę. Nieco. Mogła nie zauważyć.
– Musiałbym znów przybrać na wadze, żeby uwierzyły!

[Pajęcza Noga]

xxx - Thochę. Pajęcza Noga myśli, że Gęsiopióhy dobrze wygląda. Przytulanie się do niego jest bardzo przyjemne - odpowiedziała kotka. Było jej szczerze wszystko jedno, czy kocur był chudszy czy grubszy, zwyczajnie nie zwracała uwagi na tego typu rzeczy. Chyba była tym typem, który, gdy jest zakochany, całkowicie ignoruje rzeczy takie jak wygląd czy innego rodzaju prezencja. Gęsiopióry mógłby zmienić kolor futra, schudnąć, nabawić się pręg oraz zmienić płeć a dla niej wciąż byłby tym samym Gęsiopiórym i liczyło się to, co kocur mówi, myśli, uważa i czuje.
Poleżeli jeszcze wspólnie trochę czasu, ale w końcu zaczęło się robić naprawdę zimno. W dodatku było dosyć mokro i Pajęcza Noga zaczęła to wyraźnie odczuwać. Przez zimno senność zaczęła jej przechodzić co uznała za dobry sygnał, by wrócić do obozu i ułożyć się w ciepłym, suchym i wygodnym legowisku. Dlatego też dała znać partnerowi i oboje wrócili.


//zt

[Skrzące Słowo]

***

Od ugryzienia rzęsorka minęło już trochę czasu i Skrzące Słowo czuł się lepiej. Oznaczało to jedno - polowanie. Nie tylko miał teraz na głowie dobro klanu, ale także i swojej ukochanej, która z każdym kolejny dniem była coraz okrąglejsza. Potrzebowała (w jego oczach) więcej opieki i jako dobry partner i przyszły ojciec, chciał jej to zapewnić i zawsze mieć pod łapą coś świeżego do jedzenia.
Tego dnia łapy pokierowały go w stronę Ptasich Krzewów, gdzie przyjął pozycję łowiecką i ruszył pod wiatr, licząc na coś sporego. W końcu Jezioro jadła teraz za... dziewięciu. A przynajmniej taką miał nadzieję.

[Różany Kwiat]

Skrzące Słowo: lvl: 5 | S: 22 | Zr: 10 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 80 | W: 60

Ptasie krzewy. To dobry, dość popularny kierunek wojowników Klanu Rzeki. Nie tylko do polowań, ale również spotkań, treningów (jeśli Koci Grzbiet jest przepełniony). Może to temu Skrzące Słowo nie był w stanie od razu znaleźć tropu. Powinien pójść głębiej w krzaki, aby coś znaleźć. Na razie ni widu ni słychu.

[Skrzące Słowo]

Skrzące Słowo nie był na swoim pierwszym polowaniu - doskonale wiedział, jak to wygląda. Dlatego też nie przejmował się tym, że akurat nic nie mógł znaleźć. Było to jak najbardziej normalne i doskonale zdawał sobie z tego sprawę, dlatego niestrudzony szedł dalej pod wiatr na ugiętych łapach i wyczekiwał pożywania. Walką również by nie pogardził, dawno nie miał szansy się wykazać, ale priorytetem było na razie znalezienie czegoś do jedzenia dla ukochanej.

[Różany Kwiat]

Skrzące Słowo: lvl: 5 | S: 22 | Zr: 10 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 80 | W: 60

To dobrze, że kocur wiedział z czym musi się mierzyć. I będzie musiał się pomęczyć jeszcze trochę, jako że jedyny zapach jaki czuje jest albo wywietrzały, albo był po prostu zapachem otoczenia - mech, kwiaty, może zioła. Nic nie przykuwało jego uwagi. Należało iść dalej.

[Skrzące Słowo]

Szedł i szedł, a jego uwagi dalej nie przykuwało nic specjalnego. Nie mógł się jednak tym zniechęcić - polowania cechowało to, że należało wykazać się na nic nie lada sprytem i cierpliwością. Dlatego niestrudzony szedł dalej, wypatrując jakiejś zdobyczy. Coś w końcu się nawinie.

[Różany Kwiat]

Skrzące Słowo: lvl: 5 | S: 22 | Zr: 10 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 80 | W: 60

Skrzące Słowo szedł i szedł, nadal jednak nic nie był w stanie znaleźć. Czy cała zwierzyna się spłoszyła? Może w lesie czychało coś, co sprawiło, że każdy zwierzaczek schował się w głębi swojej nory? Jakiś musiał pozostać i kocur w końcu go znajdzie. Ale jeszcze nie teraz.

[Skrzące Słowo]

Być może wszystko się pochowało, a być może Skrzące Słowo po prostu nie miał szczęścia. W każdym razie, nie zamierzał się poddawać. Dzielnie szedł przed siebie pod wiatr i na ugiętych łapach, mając nadzieję, że coś w końcu wpadnie mu w łapy.

[Różany Kwiat]

Skrzące Słowo: lvl: 5 | S: 22 | Zr: 10 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 80 | W: 60

Nadal nic. Wiaterek wiał prosto na pysk burego wojownika szeleszcząc w jego uszach, nadal jednak w okolicy nie znajdywało się nic, co mogłoby przykuć jego uwagę. Musiał brnąć dalej przed siebie. Coś długo to trwało.

[Skrzące Słowo]

Jak nic, to nic, trudno, bywało i tak. Dalej szedł niestrudzony przed siebie. Wiedział, że polowanie wymaga cierpliwości, dlatego się nie denerwował. Po prostu szukał dalej.

[Różany Kwiat]

Skrzące Słowo: lvl: 5 | S: 22 | Zr: 10 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 80 | W: 60

Tup tup tup. Tuptanie łap. Niestety jednak nie żadnego piszczka, ani zwierzątka, na które kocur mógłby zapolować. Tylko jego własne. Wokół Skrzącego Słowa latała bzycząca muszka, która chyba bzyczała jeszcze głośniej tylko po to, by podręczyć rzecznego wojownika, który nadal nie był w stanie niczego znaleźć

[Skrzące Słowo]

Zwierzyny jak nie było, tak nie ma, a wkurzająca, bzycząca za uchem mucha zdecydowanie nie pomagała się skupić. Mimo to, Skrzące Słowo pozostał niezłamany i strzepnąwszy jedynie uchem, ruszył na dalsze poszukiwania, ustawiając się w pozycji łowieckiej i ruszając pod wiatr. W końcu coś znajdzie. Kiedyś. I tak udało mu się jeszcze złapać kilka zdobyczy, po czym wrócił do obozu.

zt

[Karasiowa Ość]

Kolejny dzień w Klanie Rzeki. Kolejny dzień udawania, że jest się przykładną mróweczką, ochoczo wykonującą swoje obowiązki w imię wyższego dobra typu sprawne funkcjonowanie ich społeczności. I dobrze jej wychodziło to udawanie, nie ma co. Z samego rana uciekła z obozu, nim ktokolwiek zdążył przekazać jej informację o patrolu, na który miałaby się udać, a następnie ruszyła w stronę Ptasich Krzewów. Chciała szybko upolować byle piszczkę, by mieć dowód swojej produktywności, a następnie... no, jeszcze nie wiedziała, pewnie było to zależne od pogody.
Ale to problem na później, póki co Karasiowa Ość wkroczyła między zarośla, rozglądając się za drobną zwierzyną.

//Kość

[Kościste Wybrzeże]

No to było już ich dwoje. Udających.

Kość nie lubił się przemęczać, ani robić nic z dobrego serca, więc obowiązki terminatora wydawały mu się katuszami - powtarzalne i wymagające wysiłku polowania, wymienianie mchu, żeby komuś innemu było wygodnie (niech sam sobie pościeli), uszczelnianie dziur w ścianach obozu, przez które i tak nikt nie zamierzał przechodzić (po co miałby?) - nie odnajdywał przyjemności w żadnej z tej czynności. Niestety jako uczeń znajdował się pod nadzorem, stety jego mistrzyni miała tylko dwoje oczu, a trochę więcej terminatorów. Dlatego Kostkowi czasem się udawało wymknąć w wolność i lenistwo, a potem na przykład przysiąść pod jakimś krzaczkiem.

- Ćwirk ćwirk. - Zaskrzeczał kocurek, próbując zabrzmieć jak jakiś ptak, których powinno być pełno wśród terenu zwanego ptasimi krzewami. I którego zapewne chciała odnaleźć kręcąca się po okolicy, szara wojowniczka.