Zmora jest kocurem, który wszystko bierze sobie do serca - no chyba, że dana narracja mu w ogóle nie pasuje - dlatego też, gdy tylko pojął znaczenie swojego imienia, nie mógł odpuścić okazji, by dać najlepszy pokaz jakie jest jego prawdziwe znaczenie. Cichy i spokojny dopóki nie czuje potrzeby odezwania się do drugiego kota, a jeśli ktoś jest na tyle małym robakiem dla niego, że nie warto tracić śliny, czy chociażby marnować powietrza to prawdopodobieństwo, że usłyszy jego melodyjny głos jest niżej od ściółki. Nie posiada żadnych hamulców, by napluć komuś w pysk, skłamać w żywe oczy czy rzucić się na kogoś jak tylko zajdzie mu za skórę, bo czemu by miał? Wziął wszystkie najgorsze aspekty charakteru swojej matki i stwierdził, że nie ma lepszego i zabawniejszego sposobu aby przejść przez życie. Oczywiście od ojca również coś zgarnął, a mianowicie dbanie o futro i chęć zawsze bycia sobą - tym najgorszym sobą. Nie jest sadystą, czy kimś niezrównoważonym (przynajmniej nie do końca), ale na pewno czuje satysfakcje kiedy wszystko się sypie, a niebo spada kotom na głowy.

Urodził się podczas Pory Opadających Liści kiedy wszystko powoli umierało lub miało zamiar umrzeć na najbliższy czas. Tak więc wydawało się, że był to najlepszy czas na nowe życie, prawda? Ironicznie. Nie żeby były jakieś konkretne wymogi co do pory w jakiej się rodziło, bo samego Zmorę to zwyczajnie nie interesowało, na pewno miał jakiś tam ubaw z listków, czy błota… Ważniejszą kwestią było jednak, że Śnieżny Płatek jak na odpowiedzialną matkę przystało, nie miała więcej w głowie, niż sam fakt, że potrzebuje nowe dzieci, bo starsze rodzeństwo Zmory - Mrówcza Łapa, Księżycowa Łapa oraz Krzemienna Łapa, wyeksmitowało się z klanu Rzeki jak tylko zostali terminatorami. Ojciec kocura - Warczące Gardło - zaś był zadowolony z ponownego powiększenia rodziny i próby rodzicielstwa, które zaginięcie pierwszego miotu mu uniemożliwiło, a wraz z tą myślą i z pełnym sercem nadziei doczekał się Zmory oraz jego rodzeństwa - Sól, x, x i x.