Śpiew nieco podrosła. Nadal jest wyższa niż większość kotów w jej wieku, ale chyba tak już jej zostanie. Jej futro, które od najmłodszych księżycy było długie teraz nabrało dodatkowej długości i objętości co sprawia, że kotka nie cierpi zarówno Pory Zielonych Liści jak i wody. W Porze Zielonych Liści jest jej zwyczajnie zbyt gorąco, natomiast po kontakcie z wodą ma wrażenie, że waży dwa razy więcej. A przecież jej budowa jest normalna ani większa, ani mniejsza, ani smukła, ani muskularna. Jest zwykła. Pyszczek kotki to połączenie ferajny barw, po lewej buro, po prawej rudo, trzy rude łatki zdobią jej mordkę: na brodzie i po dwóch stronach noska. Wszystko to przeplata się bielą. W większość jej grzbiet jest bury, ale miejscami próbuje wkraść się tam rudości. Tak jak na ogonie czy łapach. Śnieżnobiała biel na końcu ogona i łapach jakby próbowała odepchnąć inne kolory, jakby broniąc swojego terytorium. Najlepiej bieli wychodzi to na brzuchu - tutaj niemal nie ma widocznych innych kolorów. Klasyczne, grube pręgi zdobią niemal cały jej grzbiet. Niegdyś niebieskie, kocięce oczy dzisiaj mają złotą barwę, jednak nadal widać w nich tą charakterystyczną kocięta radość i naiwność. Nadal albo dopiero teraz.
Kiedy była małym kociakiem bardzo zależało jej, aby w oczach innych uchodzić za bardziej dorosłą, niż była w rzeczywistości. Spokojna, rozważna, cicha, pełna ambicji i perfekcjonistka. Uważająca na każdy swój ruch, byleby tylko sprawić jak najlepsze wrażenie. Księżyce spędzone w lecznicy nieco ją zmieniły. Nadal cechuje ją ambicja, perfekcjonizm, jednak lęk przed śmiercią w lecznicy spowodował, że nieco przestała się przejmować opinią innych. Zaczęła bać się chorób i czynności przy których może doznać jak urazu jak walki czy polowania. Ma w sobie dużo chęci do interakcji z innymi, stara się być otwarta i życzliwa, niestety z różnym skutkiem. Gdy tylko opuściła lecznicę ze zdwojoną siłą poczuła, że zyskała życie. Postanowiła, że nie straci ani jednego dnia. Stała się zafascynowana światem, a kocięta naiwność wciąż w niej drzemie, nie miała bowiem okazji się jej pozbyć.
