Śliskie Skałki

[Szczurza Łapa.]

- Udanych łowów! Uważaj tam na siebie - mruknął za nią, bacznie obserwując jak ta odchodzi. Izabela! Miły kot. Zdecydowanie, i on będzie dbał o to, aby móc ją zobaczyć za jakiś czas znowu. Na koniec, choć już go nie widziała najpewniej, posłał jej po prostu uśmiech. Po tym wrócił do wyczekiwania na patrol, który... koniec końców, tego dnia nigdy się nie zjawił.
Cholibka.

//zt <3

[Wierzbowa Gałązka]

Jakiś czas później Izabela znów zjawiła się w tym samym miejscu. Zwykła przychodzić tutaj co jakiś czas, z nadzieją spotkania Dettlaffa, ale... Coś nie potrafili na siebie natrafić. Dziwne. Początkowo myślała, że po prostu nie mają szczęścia i muszą się mijać, jednak później zaczynała dochodzić do wniosku, że coś mogło się stać. Może kocur wyniósł się w inne miejsce? Może szukał szczęścia w Klanie Gromu, jednak patrol wypędził go spod granicy i zmusiło go to do zmiany miejsca zamieszkania? Nie wiedziała. W każdym razie nie zaprzestała pokazywania się tutaj.
Tego dnia również przyszła. Było wyjątkowo mroźnie, jednak nie padało. Ziemia pokryta była śniegiem, a w niektórych miejscach nawet i lodem. Ileż to razy ona musiała uważać, by się nie poślizgnąć! Krótkie pazury wcale jej w tym nie pomagały, jednak pocieszający był fakt, iż zaczęły odrastać, co rzeczywiście zauważyła. W takim tempie niedługo odrosną całkowicie i nie będzie musiała się martwić wywrotkami.
Owinęła się mocno swoim szalikiem i wkroczyła na Śliskie Skałki. Tutaj trzeba być jeszcze bardziej ostrożniejszym, bo sama nazwa wskazuje, że miejsce to nie jest zbyt bezpieczne! Stawiała więc kroki ostrożniej, bowiem nie miała zamiaru się tutaj zatrzymywać. Miała zamiar przejść gdzieś alej, może bliżej granic Klanu Gromu, których oczywiście nie miała zamiaru przekraczać! To byłoby nie w porządku wobec mieszkających tam kotów. Chciała po prostu przejść tamtędy, a nuż znalazłaby trop Dettlaffa. Przystanęła więc tylko na moment, by się rozejrzeć, a potem wróciła do ostrożnego marszu. Coś wtedy załaskotało ją w nos i kichnęła szybko. Zimno, naprawdę jest dziś zimno!

/Konik

[Galopujący Koń]

Konikowi się nudziło. Po prostu, czysto, odczuwał nudę i szukał sobie zajęcia. Wilcza Łapa gdzieś przepadła, nie miał nawet jak sprawdzać jej granic wytrzymałości, tego, jak będzie reagowała na pewne rzeczy gdyż po prostu z klanu zniknęła - a on nie wiedział gdzie jest. Właściwie to spodziewał się, że po prostu uciekła jak niegdyś Czyżyk a za jakiś czas również pojawi się na granicach, obwieszczając mu, że nie ma zamiaru wracać do klanu bo nie ma po co. Potrzebował rozładować swoją frustrację i wszystko co z nią związane.
Świat był aktualnie pokryty białą warstwą, więc dosyć łatwo było mu się wtopić w tło. Wyglądał po prostu jak śnieżna zaspa ze złotymi, zmrużonymi ślepiami. Zirytowany wrzucał pomniejsze kamienie do Grzmiącej Rzeki, zastanawiając się nad tym, jak zimna musiała być tam woda aktualnie. I wtedy spostrzegł... gościa. Nieznajomą kocicę o interesującym wyglądzie - zdecydowanie niespotykanym w klanach. Była szylkretką, o ile się nie mylił, a jej pysk został podzielony na dwie części - jedna czarna, z zielonym okiem a druga niebieska, ruda. No i do tego biała plama na brodzie. Poza wyglądem fascynujące było również to, co miała na sobie. Coś żółto-czerwonego, co miała zarzucone na szyi. Konik był kotem ciekawskim, zafascynowanym rzeczami, których nie widział - lubił koty o innym wyglądzie, a jeśli posiadały do tego równie interesujący charakter jak nieszczęsna Zamieć, to znajdowały się w jego bliższym kręgu zainteresowań.
Podszedł więc bliżej, przekraczając granicę zapachową klanu i wskakując ostrożnie na jedną ze Śliskich Skałek.
- Witaj. - mruknął, uważając, aby przypadkiem nie wylądować w wodzie. Kiwnął również samotniczce głową na powitanie. - Jestem Galopujący Koń. Wybacz mi moją bezpośredniość, aczkolwiek zastanawiam się z jakiego zwierzęcia pochodzi skóra, którą masz owiniętą wokół szyi oraz w jakim celu ją nosisz. Czy to Twoje trofeum, Nieznajoma?

[Wierzbowa Gałązka]

Mogła się spodziewać, że jeśli już kogoś tutaj spotka, to na pewno będzie to jakiś gromiak. W końcu Śliskie Skałki są dość blisko granic właśnie tego klanu. Czy to dobrze? Cóż, może. Zazwyczaj otwarta jest na nowe znajomości, nawet te klanowe, mimo tego, iż obecnie żyje jako samotniczka. To dlatego na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech, gdy spostrzegła kota, który zjawił się tutaj, tak nagle i bez zapowiedzi. Z resztą... Zupełnie tak, jak zrobiła to ona! Tereny te jednak nie należą do nikogo, a więc nie mogłaby zostać przegoniona. Na szczęście gromiak wcale nie miał zamiaru jej stąd przepędzać. Tak właściwie wyglądał na kogoś, kto nie ma złych zamiarów. Przywitał się, kiwnął głową, a nawet wykazał zainteresowanie szalikiem, którym otulona była jej chuda szyja. Wziął to za skórę jakiegoś zwierzęcia i... Chyba nic w tym dziwnego.
- Dzień dobry. - Przywitała się najpierw, obrzucając nieznajomego łagodnym uśmiechem. - Ja nazywam się Izabela, a to, co zdobi moją szyję nie jest skórą żadnego ze znanych ci zwierząt. - Odpowiedziała od razu, przyglądając się kocurowi z widocznym zainteresowaniem. Zwróciła uwagę na jego ponadprzeciętny wzrost oraz mięśnie skryte pod białym futrem. Ostatecznie jednak jej wzrok spoczął na złotych oczach wojownika. - To... Nazywa się szalik. Nie jest moim trofeum, jest pamiątką po kimś ważnym. Dostałam go dawno temu, dlatego jest taki zabrudzony. - W lecznicy nie raz był prany, ale co z tego, skoro wciąż się brudził i pruł? Dzieje się z nim tak do teraz, bo niestety, ale opuszczenie dotychczasowego miejsca bytowania sprawiło, że Izka musi sobie radzić sama. Woda z jeziora przy Dzikiej Plaży jest nieporównywalna z pachnącym płynem, którego używała pani weterynarz. No cóż, te czasy już raczej nie wrócą. - Uprzedzając ewentualne pytania, nie znajdziesz drugiego takiego w lesie. Jestem pewna, że to niemożliwe. Więcej szalików widziałam na osiedlu, wychodzi na to, że to dwunożni jakoś je tworzą. - Ale nie wiedziała jak. Nie dopytywała się swoich kocich przyjaciół, którzy wśród ludzi żyli od zawsze. Może powinna? W końcu stanowili dla niej skarbnicę wiedzy! Korzystała z niej często, ale najwidoczniej nie na tyle, by informacje o osiedlu i dwunożnych mieć w małym paluszku. Nie powinna tego żałować.

[Różany Pęd]

***

Szukała rozrywki, szukała informacji, szukała czegokolwiek tak naprawdę. Dlatego łapki coraz częściej prowadziły ją w okolice Łanu Rzepaku, jakby złośliwie przypominając jej o Sztormie, który za młodu zawrócił jej w głowie i na dobre zajął pewne miejsce w jej chłodnym sercu. Może naiwnie liczyła na to, że ich drogi znów się splotą? A może po prostu szukała ekstremalnych wrażeń bo to, co osiedlowe koty miały do zaoferowania już jej się znudziło. Nie wiadomo.

[Rosomak]

Rosomak również, stety lub niestety, szukała w życiu jakiegoś rodzaju rozrywki bądź ciekawych przeżyć. Zazwyczaj gdy wychodziła z obozu Nowego Świtu, można było wytłumaczyć to faktem, że nieco się nudziła, że chciała zobaczyć coś nowego… tym razem jednak było inaczej. Rosomak niepokoiła się. Ambient nie wracali. Ambient odeszli i nie wracali, już jakiś czas, sama nie wiedziała ile ale nie wracali. Kotka czuła nieprzyjemny ucisk w klatce piersiowej za każdym razem gdy o tym myślała. Coś złego mogło się stać jej rodzeństwu, a przez to że ona ich nie powstrzymała to… to wszystko się działo.
Rosomak z tego powodu nawet częściej niż zazwyczaj wychodziła na spacery po terenach Nowego Świtu. Tak naprawdę musiała pomyśleć, zająć czymś głowę, mówiła sobie że może uda jej się odnaleźć Ambient i zaprowadzić z powrotem do rodziny. Jednak dotychczas jej poszukiwania nie miały skutków.

Nie wiedziała, że znów wyszła poza tereny swojego stada. Była zamyślona i ten fakt jej umknął, a z tego zamyślenia wyrwał ją dopiero widok obcego kota. Lśniące, w większości białe futerko rzucało się w oczy, także Rosomak zauważyła ją już z pewnej odległości - dopiero po chwili dojrzała, że nieznajoma ma również jakieś dziwne, jaskrawe coś na szyi.
Ciemna kotka podeszła kilka kroków bliżej, otwierając dwukolorowe oczy szeroko i węsząc w powietrzu. Nieznajoma pachniała… nietypowo. Dziwnie. Ale tak już bywało z kotami spoza Nowego Świtu, więc Rosomak tego nie skomentowała. Zamiast tego postanowiła się przywitać.

- Witaj, nieznajoma. - uniosła puszysty ogon, szczerze ciesząc się z towarzystwa. Lubiła poznawać nowe koty. - Nazywam się Rosomak. Jak ty masz na imię?

[Alaska]

***

Łapy aniołeczka wciąż były obolałe, jednak nie potrafił usiedzieć w miejscu. Nie w momencie, gdy jego bliscy znikali jeden po drugim, a on nie mógł nic na to poradzić... dlatego też wybrał się na kolejny spacer, jeszcze dłuższy, niż był przyzwyczajony - trzymał się z dala od zdradzieckich zapachów, które mogłyby zaprowadzić go na klanowe tereny i przyprawić o kłopot. Ostatnie czego chciał, to stracić żywota z łap jakichś wariatów, bleh! Szedł żwawym krokiem, choć kuśtykał nieco, przez co klnął pod nosem z niezadowoleniem. Ból nie mógł go powstrzymywać, nie w takiej chwili, gdzie na wagę złota było bezpieczeństwo i życie jego rodzeństwa.

Dotarł w końcu do miejsca, którego nie kojarzył - woda płynęła swobodnie, a na niej... najwyraźniej ścieżka, która wydawała się niezbyt godna zaufania. Czy Ambient lub Oaza mogliby tamtędy przejść? Oaza prędzej... była ciekawym świata kociakiem... serce białofutrego zakłuło nieprzyjemnie na myśl o obietnicy, którą złożył siostrzyczce. Mieli zobaczyć wspólnie nocne niebo... zawiódł.
Syknął z niezadowoleniem, gdy kolejna fala piekącego bólu przebiegła po jego łapach i przysiadł przy brzegu, zanurzając jedną z łap w chłodnej wodzie.


//płomyk<3

[Płomienna Łapa]

Był dobrym dzieciakiem. Takim trzymającym się zasad, no bo...przecież po coś te zasady były! Wiedział doskonale, że złamanie ich wiązałoby się z niezadowoleniem starszych, a ostatnią rzeczą, którą chciałby zobaczyć, to zawód i rozczarowanie na pyszczkach rodziców, babci, mistrzyni czy choćby Żubrzej Gwiazdy, która, choć trochę straszna i wzbudzająca respekt, potraktowała przecież Płomyka ze zrozumieniem i mimo zaspania na własną ceremonię (co za wstyd! Chociaż...chyba każdemu może się zdarzyć, prawda?) mianowała go terminatorem, za co już na wieczność miała w jego sercu i pamięci szczególne miejsce.
W związku z powyższymi nie wybrał się na wymarzony spacer świeżo po mianowaniu. Wziął sobie rady i nakazy Szybującego Puchacza głęboko do serca i nie wymknął się poza obóz - zero wychodzenia to zero wychodzenia. Z podekscytowaniem i niecierpliwością wyczekiwał więc kolejnego dnia, aż rozpocznie trening i dostanie przepustkę na poruszanie się poza granicami obozu, w końcu tyle na to czekał!
Dni mijały i kiedy Płomienna Łapa zaczął zdobywać zarówno wiedzę, jak i wprawę w poruszaniu się na terenach należących do Gromu i nie tylko, postanowił sprawić sobie prezent w postaci spaceru - za dobre sprawowanie, bo na treningu starał się jak mógł, aby chłonąć wiedzę i przy okazji nie wyprowadzić córki Cierpkiej Jagody z równowagi, co nie było wcale takie łatwe.
Kiedy tylko poczuł na pyszczku promienie wschodzącego słońca, zapowiadające nowy dzień, wstał szybko i z dziecięcym, nieco infantylnym ożywieniem i wesołością, zaczął szykować się do pierwszej wyprawy. Wychodząc z Legowiska Terminatorów na chwiejnych, jakby nadal zatopionych we śnie łapach, pozdrowił wszystkich dookoła. I wyszedł, szczerząc mordkę jak nigdy wcześniej. Nie miał planu, celu podróży. Kierował się założeniem, że każdy kierunek będzie dobry i dojdzie tam, gdzie cztery biało-rude tyczki zdołają go ponieść. Drugi warunek był taki, żeby wrócić na czas do obozu - tak, żeby na wszelki wypadek nie zmartwić swoją nieobecnością nikogo bliskiego.
Przedzierał się przez wysokie trawy, całkowicie zatopiony w świecie dookoła. Każde napotkany kamień, mysz przebiegająca między łapami czy śpiewające ptaki na wysokich drzewach wzbudzały w nim zachwyt, tak ogromny, że odpłynął, jakby oddalając się od rzeczywistości. Na podziwianiu piękna świata mógłby spędzić całą wieczność!
Z zachwytu wyrwała go nagle woń drugiego kota, która gwałtownie dostała się do jego nozdrzy. Szybko postanowiło go to na nogi i jakby wstrzyknęło mu dodatkową dozę entuzjazmu - to również było celem jego wędrówki - nowe znajomości! Na białym pyszczku kocurka pojawił się śmiały uśmiech, w ślepiach zapłonęły iskierki. Pognał przywitać się z (jeszcze!) nieznajomym.
- CZEŚĆ!- zagaił radośnie - Jestem Płomienna Łapa! A ty? Jesteś stąd? Bo ja z Klanu Gromu. Pięknie tu, co nie? To mój pierwszy spacer poza obóz i chyba nigdy nie widziałem piękniejszego miejsca!
W jego głowie nawet nie błysnęła myśl, że ktoś mógłby sobie nie życzyć jego obecności i pogawędek z nim. W głowie Płomyka nie istniało coś takiego jak nieprzyjaźń, konflikty, niebezpieczeństwo. Stwierdzenie, że na świat patrzy przez różowe okulary, byłoby bardziej niż właściwe. Bo on niósł w sobie same dobre, pokojowe zamiary i nie pomyślałby nawet, że ktoś mógłby myśleć o świecie inaczej. Jego celem było uczynienie świata dookoła najprzyjaźniejszym miejscem na ziemi!

[Alaska]

Ah, zasady... taka zabawna rzecz w życiu! Z jednej strony Alaska czuł, że powinien za nimi podążać, ściśle się ich trzymać i przestrzegać, skoro chciał któregoś dnia zasiąść w Radzie... a z drugiej strony wydawały mu się one tak głupie, a przynajmniej niektóre z nich. Czy niektóre koty były naprawdę tak ograniczone, że potrzebowały wykutych na pamięć zasad, by przypadkiem im nie odbiło? Nie znali własnej moralności i nie wiedzieli, co będzie dobre, a co nie? Kręcił głową na samą myśl, zawiedziony tym, jak prostoliniowe spojrzenie na życie mieli niektórzy.
On za to... niedługo po tym, gdy dostał zielone światło na bycie prawie dorosłym, zaczął wyślizgiwać się z obozu, poszukując przygód, miejsc, które zachwycą jego z lekka znużoną psychikę, która musiała wytrzymywać w przysłowiowych czterech ścianach obozu Nowego Świtu, gdzie zobaczył już dosłownie wszystko, i nic nie stanowiło dla niego niespodzianki. Niestety... trochę mu się zachorowało i choć nie były to gile cieknące z nosa lub uciążliwy kaszel, wciąż były dosyć denerwujące w kwestii przemieszczania się. Ale cóż, odczekał parę dni, ból stał się lżejszy, więc dlaczego miałby czekać dłużej? Wysmyknął się na kolejną eskapadę i tak właśnie trafił tutaj, ciesząc się nadwodną bryzą i spokojem.

Na moment, gdy akurat nieznajomy się zbliżał, zamknął oczy, przez co nie widział zbliżającego się kocura. Sycił się doznaniami przyrodniczymi, uśmiechając się do samego siebie i oddychając głęboko - ah, jakie życie było piękne! Może był przygnieciony ostatnio sprawami rodzinnymi, licznymi zaginięciami... ale teraz to wszystko zdawało się rozmyć gdzieś w wakacyjnej atmosferze, której właśnie doświadczał biały kocur.
Otworzył dwukolorowe ślepia, słysząc energiczny głos i od razu jego uśmiech się powiększył, przyglądając się przybyszowi. Wyglądał dosyć... egzotycznie. Przypominał Kajaka, mieli takie same długie pyski i budowę jak patyczak i... był klanowym kotem? Hm, opowiadano mu, że te klanowe świry są okropne, paskudne i głupie, więc dlaczego czuł już sympatię do nieznajomego kocura?

- Cześć, Płomienna Łapo! Wow, to super imię, serio wyglądasz jak taki płomień... ktokolwiek cię nazwał, wiedział, co robi! - przywitał się równie entuzjastycznie, stawiając uszy na sztorc i patrząc się radośnie na już-znajomego. Klan Gromu? Hmm, o nich nie słyszał jeszcze wiele. Jednakże nie czuł chęci kłamania nowopoznanemu, zwłaszcza, że był pierwszy kotem spoza Nowego Świtu, którego miał szczęście poznać... potrzebował znajomości z zewnątrz, które dodadzą mu powiewu świeżości do życia! - Jestem Alaska! Nie jestem... z tutejszych klanów, mieszkam z rodziną dalej, ale lubię tak poszwędać się po okolicy, bo jest tyleeee pięknych rzeczy na świecie! To nie mój pierwszy spacer, a daję radę za każdym razem znaleźć takie miejsce, którego jeszcze w życiu nie widziałem! I no, miło cię poznać! Nie miałem jeszcze okazji pogadać z kimś z Czterech Klanów... jak jest w Gromie, fajnie tam jest? Jak to wszystko u was działa, dobrze się tam bawisz? - zaczął zagadywać orientala, nie przejmując się kompletnie wcześniejszymi opiniami o Klanach, zasłyszanymi od kotów ze stada. Płomyk wydawał się być mu takim fajnym, że może porozmawiać z nim o wszystkim, jeśli tylko temu będzie to pasować, o!

[Płomienna Łapa]

Ile kotów, tyle opinii. Dla Płomyczka trzymanie się zasad było czymś zupełnie naturalnym, mocno zakorzenionym w jego systemie wartości, a samo najlżejsze nawet nadwyrężanie ich wydawało się zupełną abstrakcją i czymś, czego jak ognia starał się unikać. Czy to kwestia wyssania Klanowych zasad z mlekiem matki, czy może wielkodusznej natury podpowiadającej czynienia wyłącznie dobra, tak zawsze czynił. Potrzeba tworzenia dla innych i siebie świata pozbawionego chaosu i wszelakiego zła było więcej niż priorytetem. Żył swoimi ideałami, pogrążony to trochę w marzeniach, to w jasnych barwach świata, jakby śnił na jawie, odpływając myślami gdzieś w dal.

I teraz, bujał gdzieś w obłokach, upojony pięknem okolicy i ekscytującym dreszczem pierwszej w życiu wędrówki na tak długi dystans. Ze ślepiami, wybałuszonymi z zachwytu i okrągłymi jak spodki, podziwiał srebrne, połyskujące w świetle promieni słońca grzbiety Szorstkich Skał. Każdym zmysłem pochłaniał z oddaniem elementy zniewalającego krajobrazu. Miejsce znacznie różniło się od gromowego obozu, było surowsze, skaliste, pozbawione miękkości złotego piasku, a jednocześnie pięknie mieniło się subtelną, turkusową barwą od sąsiadującego ze wzniesieniami zbiornika wody.
Pochłonięty doznaniami i zachwytem, a jednocześnie zupełnie zaciekawiony białofutrym, wlepił w niego wzrok, trawiastych, tlących się radością, przyjaznych oczu.
- Tak sądzisz?? DZIĘKUJĘ! Moi rodzice to chyba geniusze w takim razie, skoro wymyślili mi takie pasujące imię! Mam siostrę Iskierkę i czasem sobie myślę, że jesteśmy takim OGNISTYM siostrą i bratem! - komplement wywołał w kocurku falę euforii i utwierdził w przekonaniu, że spotkał idealnego przyjaciela - Ale za to twoje imię, to jest dopiero totalnie niesamowite! A-laska? Alaska! Co to znaczy A-laska? Nigdy nie słyszałem o czymś takim, ale brzmi naprawdę super! Może skoro ja wyglądam jak płomień, to ty wyglądasz jak ta "Alaska" właśnie? I masz przepiękne oczy, w dwóch kolorach, takich to jeszcze nie widziałem! Jedno jest niebieskie jak tak woda tutaj, a drugie trochę jak... słońce na niebie! A, no i ciebie też najfajniej w świecie poznać, Alasko!
Zbliżył się, przysiadając się do towarzysza rozmowy. Wyciągnął wątłą łapę w stronę jeziorka, wprawiając błyszczącą, gładką taflę wody w ruch.
- OO, nie z Klanów? To jak nazywa się twój nie-Klan, twoja rodzina? Chyba nie słyszałem nigdy o waszym nie - Klanie, ale co tam! Tyleee fajnych rzeczy mogę się dowiedzieć na swoim całkiem pierwszym spacerze, co nie?? - stwierdził wesoło - W Klanie Gromu jest najfajniej! Ostatnio zacząłem trening na wojownika i mam mistrzynię, i rodzinę i przyjaciół. I teraz nawet ciebie jako przyjaciela, spoza Gromu! Klan Gromu też jest bardzo piękny, złoty jak piasek i dużo tam różnych stworzonek, lubię je czasem łapać i obserwować, a ty? Na przykład, niektóre motyle są piękne albo długołape pajączki! Chętnie ci kiedyś pokaże, jeśli moja mistrzyni się zgodzi, no bo nie chciałbym jej za nic zdenerwować!
Łapiąc w nozdrza świeży powiew letniego wietrzyku, dodał:
- Czyli znasz więcej takich miejsc? To chyba częściej muszę wychodzić i może pokażesz mi coś fajnego? Zawsze bardzo marzyłem, żeby mieć przyjaciela z innych miejsc w lesie, a zwiedzać z nim okolice to dopiero byłoby coś! Bo ja sądzę, że z każdym warto się przyjaźnić, nieważne skąd pochodzi. Też jesteś terminatorem, bo nie nazywasz się Alaskową Łapą...? - skierował spojrzenie ślepi ponownie na falującą wodę - A w twoim nie-Klanie umiecie pływać? Jest taki Klan Rzeki i słyszałem, że tam pływają i łapią ryby. Ciekawe jak to jest, pewnie całkiem dobrze się ochłodzić w taką pogodę, a i ryby też potrafią być takie kolorowe, jak biedronki!

[Onyks]

xxxxOstatnio jej życie w niczym się szczególnym nie zmieniło, znaczy zmieniło, ale wolała zachowywać się jakby nic się nie stało i nie rozmyślać o tym przez połowę dnia. Nie było to w jej stylu, nie zawsze, nie w te pogodę. Stawało się coraz zimniej, a przetrwanie zimy w samotności zawsze bywało trudne, więc powoli szukała coraz to nowszych pomysłów na przetrwanie zbliżających się opadów śniegu.
xxxxPrzechodziła właśnie przez śliskie kamienie, gdy zatrzymała się w pół kroku widząc nadchodzącego kota. Czy dałoby się wykorzystać obecność przybysza w jakiś ciekawy sposób? Zawsze można było sprawdzić.
xxxx– Witaj – przywitała się z uśmiechem pełnym łagodności i niewinności. Zobaczmy kogo my tu mamy.


/Trujący Liść

[Mocarny Sebastian]

Szedł w stronę rzeki z nadzieją, że może uda mu się dorwać jakąś smaczna rybkę, trzeba korzystać z okazji dopóki rzeka nie zacznie zamarzać na Porę Nagich Drzew. Okazało się jednak, że do połowu nie dojdzie, a to z powodu cudzej obecności. Postąpił parę kroków bliżej skałek, po czym z przymrużonymi oczami przyjrzał się nieznajomej. Czarna krótka sierść, długie uczy i iście wężowej urody ogon. Zamrugał parokrotnie jakby zdziwiony tym, że jego własne oczy próbują mu wykręcić jakiś żart. Widocznie nie tylko Klan Rzeki i Gromu posiadał u siebie hodowlę szczurów.
- Witaj. -Odpowiedział tym samym. Widział jej widocznie łagodny uśmiech, jednak wolał pozostać w pewnej odległości.- Woda nie należy do najcieplejszej o tej porze. --Przeniósł spojrzenie z smukłej sylwetki na rzekę odbijająca się o skały.

[Onyks]

xxxxKocur jak się okazało, czekoladowy o budowie ciała podobnej do jej samej. Nie była pewna, czy był to kot klanowy, czy może zwyczajny przechodzień, ale nie zamierzała nie wykorzystać sytuacji. Kto wie co mógłby dla niej zrobić?
xxxx– Dlatego zastanawiam się jak tutaj połowić ryby nie wchodząc do wody... wydaje się to niewykonalne! – zaczęła teatralnie i melodyjnym głosem przeszła do narzekania na to co się działo. – Dawno nie jadłam rybek, a bardzo bym chciała... niestety nie za bardzo też umiem łowić, więc w dodatku z lodowatą wodą jestem... w potrzasku. – dodała więcej, patrząc smutnymi oczami na czekoladowego chcąc wyłapać, czy cała szopka jaką odstawia ma w ogóle sens. Mogła udawać, że chce przejść na drugą stronę, ale ciężko tak, gdy po drugiej stronie nic ciekawego. Psikus. – Czy taki dżentelmen jak Ty... doradzi mi? – zapytała ostrożnie i lekko podeszła bliżej w stronę przybysza. Nie mówiła na poważnie, ale nie musiał o tym wiedzieć. Chciała zobaczyć, czy uda jej się wmanewrować starszego kocura w zrobienie dla niej czegoś. Zazwyczaj się udawało, ale tylko gdy naprawdę byli łatwymi i naiwnymi frajerami, którzy myśleli że dostaną coś w zamian. Czy sprawiało jej to przyjemność? Jak najbardziej. Chociaż czasami, jeśli ktoś nie zachowywał się jak najgorsze stworzenie po prostu zostawiała go w trakcie robienia z niego jełopa. Czasami czuła się z tym źle, ale tylko czasami.

[Mocarny Sebastian]

Poruszył nieznacznie uchem, gdy kotka zaczęła mówić. Jak widać chciała złowić ryby, podobnie jak on, jedyna różnica polegała na tym, że on umiał, a ona jak to ujęła "nie za bardzo". Spojrzał przelotnie na wodę jakby w poszukiwaniu niespokojnej tafli, w której kryło by się pokryte łuską stworzenie.
- Bo jest niewykonalne, przynajmniej jedną z łap musiałabyś zatopić w tej lodowatej wodzie. -Przeniósł spojrzenie na swoją rozmówczynię.- Ale powiedz mi, jak wcześniej udawało ci się łapać ryby, skoro już je kiedyś jadłaś, ale nie umiesz za dobrze na nie polować. Byłaś pieszczochem, czy może szukałaś ich w tych śmierdzących skrzyniach należących do dwunożnych? -Czy musiał to wiedzieć? Kompletnie nie. Chciał jednak mieć jakieś przedstawienie sytuacji, tak z czystej kociej ciekawości.
Nie poruszył się, gdy ta się do niego zbliżyła, uniósł jedynie jedną z brwi.- Dlaczego myślisz, że sam umiem to robić? -Chwilę wcześniej doradzał jej z wodą, wiedział o tym, że dał jej jawną iluzje, nie chciał jednak tak łatwo dochodzić do kompromisu. Nie widział za dużego problemu w podzieleniu się wiedzą, bo w końcu mu to nie zaszkodzi, ale tak jakoś wolał najpierw rozmowę, chwilę podroczenia się. Dawno tego z nikim nie robił.

[Klisza]

Jej piękne, schludne futerko zaiskrzyło się w słońcu, kiedy tylko wyszła zza Śliskich Skałek. Ziewnęła przeciągle. Było późno, przynajmniej tak jej się wydawało, słońce w końcu było już za horyzontem, choć kto wie, ostatnio jakoś wcześnie zachodziło. Nie przychodziłaby tu w ogóle, nie miała po co, choć z drugiej strony i tak nie miała zbytnio konkretnego celu. Nawet nie wiedziała po co wróciła! Za poprzednim razem wiedziała. Za poprzednim razem miała cel, kogoś, do kogo mogła wrócić, a teraz? Teraz nawet nie była przekonana co do tego, że to dobry pomysł. Jeszcze na zimę. Niemniej ignorowała swoje wątpliwości, dokładnie tak, jak ignorowała całą resztę swoich problemów, nic nowego. Przyszła tu dlatego, by napić się z Grzmiącej Rzeki, bo znała te tereny jak własną kieszeń, pomimo, że dawno jej już tu nie było. Niemniej pamiętała co tutaj się działo, pamiętała każde miejsce, wszystko! A pić też musiała, nie? Podeszła więc do spokojnego brzegu, żeby zaraz nachylić się i zacząć chlipać lodowatą wodę, krzywiąc się przy tym nieznacznie. Obrzydliwe.

kuna